Hulu heeft zojuist stilletjes de meest actuele misdaadthriller van het decennium toegevoegd

Geen enkele serieuze discussie over de grootste levende filmregisseurs is compleet zonder Park Chan-wook. Vanaf zijn internationale doorbraak met Oude jongen door meesterwerken als De meid En Besluit om te vertrekkenPark heeft zichzelf gevestigd als een moderne meester van het thrillergenre – net zoals al zijn films in één genre kunnen worden opgenomen, uiteraard. Want hoewel ze meestal een combinatie van moord, chaos en/of spanning bevatten, zijn de films van Park ook bijtend grappig. En zijn laatste, Geen andere keuzeis geen uitzondering.

In een typisch linkse keuze is Park’s nieuwste film gebaseerd op een roman van Donald E. Westlake, de Amerikaanse pulpschrijver uit het midden van de eeuw wiens werk ook de nihilistische misdaadklassieker inspireerde Punt leeg (welke Omgekeerd zojuist aanbevolen eerder deze week). De bijl werd voor het eerst gepubliceerd in 1997 en was al verfilmd door de Franse regisseur Costa-Gavras toen Park in 2009 de rechten op de roman kocht. Met dat alles in gedachten is het ironisch hoe perfect Geen andere keuze werd uiteindelijk ons ​​huidige dystopische laatkapitalistische moment.

Park updatet de locatie naar het huidige Zuid-Korea, waar bedrijfsman Yoo Man-su (Lee-Byung-hun) na tientallen jaren dienst abrupt wordt ontslagen. Man-su heeft moeite om een ​​andere baan in de papierindustrie te vinden, en dertien maanden later moet hij smeken om een ​​baan bij een van zijn voormalige ondergeschikten bij Moon Paper, het laatste papierbedrijf in de regio – en volgens de wanhopige Man-su, de wereld – is dat echte werkgelegenheid.

Het kruipen helpt hem niet, maar het incident geeft Man-su een idee: zijn vakgebied is zeer gespecialiseerd, wat betekent dat vergeleken met de echte concurrentie slechts een handvol mensen echt gekwalificeerd is voor de baan waarvan Man-su denkt dat hij gelijk heeft. Er zijn er eigenlijk maar drie, inclusief de huidige manager – en als ze allemaal op mysterieuze wijze rond dezelfde tijd zouden verdwijnen, dan zou het bedrijf – erop hebben gewacht – geen andere keuze maar om Man-su in dienst te nemen.

Dan zal hij zijn ouderlijk huis niet verliezen, dat hij heeft teruggekocht nadat zijn ouders het tijdens hun eigen periode van financiële strijd moesten verkopen. Hij mag zijn dochter, van wie iedereen zegt dat ze een wonderkind is, niet wegnemen van haar dure cellolessen, waardoor haar potentieel wordt verpest. Hij zal zelfs de honden van het gezin terug kunnen krijgen – hij kreeg ze terug van de ouders van zijn vrouw nadat hondenvoer te duur werd.

Een van de meest interessante dingen over Geen andere keuze is de manier waarop het de keuzes van Man-su als begrijpelijk en onzinnig tegelijk bestempelt, waarbij de moordpartij waarvan hij besluit dat hij (opnieuw) zijn enige keuze is als hij zijn leven weer op de rails wil krijgen, niet wordt gevalideerd of veroordeeld. Meestal wordt de moordpartij gebruikt als brandstof voor pikzwarte komedie, zoals de scène waarin Man-su, zijn doelwit en de vrouw van zijn doelwit allemaal vechten om hetzelfde wapen; Man-su wil de man vermoorden voor zijn cv, maar het tweetal probeert ook elkaar te vermoorden.

Dit alles wordt gefilterd door de uitbundig sensuele stijl van Park, waardoor het publiek zulke absurde maar onmiskenbare genoegens krijgt als een shot gefilmd vanuit het glas waarin een personage net zijn eerste drankje heeft gedronken na negen jaar nuchterheid. Het is het soort moedige keuze dat alleen een meesterfilmer als Park kan maken, aangewakkerd door een woede die heel actueel aanvoelt: in april hebben zowel Disney als Meta duizenden banen geschrapt, inclusief Disney’s volledige homevideo-divisie – en ook universeel.

De laatste observatie is een beetje deprimerend, maar komt van Park zelf: “Als ik mensen over het verhaal vertelde, ongeacht uit welke periode of land ze kwamen, zeiden ze altijd hoe herkenbaar het was”, vertelde de regisseur. De Hollywood-verslaggever in een interview afgelopen najaar. Die herkenbaarheid is echter misschien niet specifiek van toepassing op ontslagen, maar op de angst om je status in de samenleving te verliezen en alles wat daarmee gepaard gaat.

Een seriemoordenaar worden omdat je de vernedering van het invullen van je werkgeschiedenis niet langer kunt verdragen terwijl je je cv al naar de portal hebt geüpload, kan extreem zijn, maar elke banenjager heeft op een of ander moment een steek van dat basisgevoel gevoeld. Dus zelfs als je nog geen fan bent van Park Chan-wook of Lee Byung-hun – en misschien wel; hij is een van de meest herkenbare acteurs van Zuid-Korea en komt in alles voor Octopus spelen naar GI Joe film – geef Geen andere keuze een kans. Misschien merk je dat het opzwelt.

Geen andere keuze nu gestreamd op Hulu.