Welke rode draad of onderliggende principes verenigen, gezien uw gevarieerde portfolio, de verschillende uitingen van Ill-Studio?
Nou, ik voel me helemaal niet interdisciplinair. Ik ben zeer ongedisciplineerd. De realiteit is dat ik geen traditionele vaardigheden heb, en die heb ik gebruikt om mijn innerlijke drang van ADHD-ers te neutraliseren om alles zelf te doen, en me in plaats daarvan te concentreren op wat ik eigenlijk het beste weet te doen. Ik denk dat dat voor veel autodidacten geldt. Of het nu een tentoonstelling, een stoel, een film of een mode-samenwerking is, voor mij maakt het niet zoveel uit. Ik concentreer me op het omzetten van ideeën in systemen, en ik werk met zeer getalenteerde mensen die over de vaardigheden beschikken die ik niet nodig heb om ze vorm te geven. Wat alles verbindt is dezelfde interne logica. Het proces dat ik in de vorige vraag heb beschreven, is de verenigende grammatica achter alles wat ik ooit heb gedaan.
Je hebt een zeldzaam ecosysteem opgebouwd waar kunst, architectuur, mode en muziek met elkaar kunnen praten zonder met elkaar in botsing te komen. Wat onderscheidt elk vakgebied?
Eerlijk gezegd? Dopamine is mijn voornaamste betaalmiddel. Ik doe vrijwel alles wat ik doe voor die dopamine-hit en om me gestimuleerd te voelen. De eindeloze lus van nieuwsgierigheid, nieuwigheid, risico, mislukking of succes is wat elk project onderscheidend houdt. Hoewel alles via dezelfde logica met elkaar verbonden is, is het de constante zoektocht naar instabiliteit wat elk veld gescheiden houdt.
Als Ill-Studio een zin over zijn toekomst zou vrijgeven, wat zou het dan weigeren te zeggen?
Ik begon een boek te schrijven met de titel “Pasolini en DJ Screw bespreken het modernisme in Caïro”. Ik zal het waarschijnlijk nooit afmaken. Dat vat het wel zo’n beetje samen:)
