Simone Bellotti’s AW26-collectie voor Jil Sander ging over thuis – als je veilige plek, of niet, waar je je toevlucht kunt zoeken of waaruit je wilt ontsnappen. Bellotti dacht aan zijn vader, een stoffeerder, en aan de meubels en stoffering die een kamer vullen. Omdat Jil Sander een huis is, en een huis codes, tekens en stijlfiguren bevat, iets waar Bellotti bekend mee is, speelde hij hiermee tijdens dit uitje, terwijl hij ze tegelijkertijd respecteerde, omkeerde of vergat.
In zijn tweede seizoen verlegde hij de focus van merkessentie naar iets persoonlijker. Als debuutcollecties over wegnemen gaan, ging deze over toevoegen: rondingen over rechte lijnen, overdaad waar ooit strikte controle was. Het idee van ‘verhoogde terughoudendheid’ werd zachtjes uitgedaagd: zou opgeven nog steeds accuraat kunnen aanvoelen?
Het palet bleef dicht bij huis – vervaagde neutrale tinten, zwart, grijs en diepblauw – maar de silhouetten werden losser. De schouderlijnen kwamen iets van het lichaam omhoog, de kragen schoven naar achteren en de zakken kwamen los. Het maatwerk werd hoog dichtgeknoopt en met verticale scherpte gesneden, maar jassen en blazers hadden hoge splitten aan de achterkant die de ernst verstoorden. Bekledingsreferenties kwamen naar voren in gegoten zandlopervormen en stof die opgevuld, gevouwen of op zijn plaats gehouden voelde met zichtbare staafpinnen.
Er was een voortdurende spiegeling tussen dames- en herenkleding, wat weerspiegeld werd in de accessoires: overdreven hakken tegenover zachte, bijna sokachtige platte schoenen, en gestructureerde tassen die de geometrie in evenwicht brachten met subtiele rondingen. Het voelde als een heringericht huis – vertrouwd maar niet langer statisch. Thuis is waar het hart is.
Fotografie met dank aan Jil Sander
