Achttien feestelijke covers – en geen enkele beroemdheid. In plaats daarvan is er een kapper, een ondernemer van gemengd ras, een androgyne dichter, een burleske danseres. Maar sterren? Nul. Dit is het bijzondere nummer bedacht door oprichtster (en zelf anti-diva) Sophia Neophitou-Apostolou voor het 25-jarig jubileum van 10 Tijdschrift – geboren in Londen als een onafhankelijke publicatie (en in sommige opzichten nog steeds één) die is uitgegroeid tot een mondiaal platform met vijf internationale edities.
“Er worden te veel tegenstrijdige belangen rond beroemdheden in beweging gezet”, zegt de hoofdredacteur met Engelse wijsheid en anarchistisch Cypriotisch bloed in zijn aderen. “Als we ze in het verleden hebben gebruikt, heb ik dat op een manier gedaan die ze nauwelijks herkenbaar maakte. Wat voor mij belangrijk is, is de kracht van het modebeeld en de toewijding om een platform te blijven voor avant-gardistische gesprekken. Zonder mannen in pak en stropdas die aan de touwtjes trekken.”
Neophitou-Apostolou begon zijn carrière als stagiair bij Britse Voguevoordat je doorgaat De onafhankelijkede Avond standaard En IDterwijl hij ook toezicht hield op de creatieve leiding van merken als Antonio Berardi, Roland Mouret en Victoria’s Secret. Ze bouwde een geloofwaardigheid op die haar voor dit speciale jubileumnummer in staat stelde fotografen als Nick Knight, Juergen Teller, Richard Burbridge en Mario Sorrenti samen te brengen, samen met een politieke portefeuille gewijd aan de culturele vitaliteit van de transgemeenschap – een symbool van alle laffe discriminatie, het toonbeeld van schoonheid van minderheden, een bolwerk dat de subjectieve identiteit verdedigt tegen wat geen subjectieve identiteit is en wat niet als een subjectieve identiteit wordt gedefinieerd.
Het gekozen thema voor het nummer is Transformatie.
“Het is een jaar van ongekende veranderingen geweest”, legt Sophia uit vanuit haar kantoor in Londen, ondersteund door haar vertrouwde krukken na een ongeval op het eiland Ithaca. “Oude waarborgen, structuren en systemen zijn aan het instorten – en er ontstaan nieuwe.”
Hoe vonden jullie de collecties?
“Voor het eerst in dertig jaar heb ik ze van een afstand gevolgd, en het was pijnlijk. Maar het stelde me ook in staat me te concentreren op de details en te waarderen hoe de modehuizen hun boodschap virtueel overbrengen. In Milaan denk ik dat er iets moet worden gedaan – hoewel ik niet precies weet wat. Ik hou van het patronaat dat Sara Maino aan nieuwe ontwerpers toont en van de ruimte die Dolce & Gabbana talent geeft.”
Zou jij na drie decennia modeshows geen pauze willen?
“Absoluut niet. Ik ben als een vis in het water en vergeet de vermoeidheid en slapeloze nachten – net als wanneer je moeder wordt. Mooie shows zijn een verrijking van esthetische ervaringen, zoals bioscoop of theater. Het missen van Chanel, Dior, Balenciaga van Pierpaolo Piccioli – het was frustrerend. Ik hou van de verandering en de nieuwheid na mij? Wat zal er net zo goed met de vragen van Versani gebeuren als op de eerste dag. Als ze er ooit mee stoppen, is het tijd om van carrière te veranderen.
Waarom heb je niet een van de achttien covers aan Armani opgedragen?
“Want toen hij stierf, hadden we alles al gesloten. Maar daarvoor deden we veel dingen samen.”
‘Ik ben begonnen bij Brits Mode en werkte vervolgens in kranten en ontwikkelde een gevoeligheid die mij overtuigde – althans voor 10 Tijdschrift – dat beelden en woorden even belangrijk zijn, en dat de een de ander nooit mag domineren. We zijn een modetijdschrift, maar geen prentenboek, en dat moeten we onthouden. Ik voel een sterk verantwoordelijkheidsgevoel ten opzichte van deze industrie en ik weet dat wanneer we een jonge creatieveling presenteren, ze die blootstelling zouden kunnen gebruiken om naar een bank te gaan en om geld te vragen voor hun eerste show – dus wat we doen moet er toe doen.”
Het afwijkende lichaam van Dirty Martini op de cover zetten is zeker een interessante keuze – maar is dat in zekere zin ook geen onderdeel van hetzelfde systeem? Gebruik uiteindelijk geen ‘mannen in pak’ 10 Tijdschrift om hun imago op te frissen en hun markt uit te breiden?
“Het feit dat een lichaam als dat van Dirty Martini welkom is, is een goede zaak, maar ik kan je verzekeren dat het steeds minder gebruikelijk wordt. We moeten hoop en schoonheid blijven verspreiden. Kijk naar de afgelopen modeweken – vertel me eens, waar is alle toewijding aan lichaamsdiversiteit gebleven? Het is verdwenen. Sommige meisjes mogen op de eerste rij zitten, maar op de catwalk zijn ze al weg.”
Gedurende je tien jaar bij Victoria’s Secret stond je centraal in de strijd om je lichaamsbeeld.
“Het haalde de krantenkoppen toen we besloten om het Angolese model Maria Borges te laten kiezen voor haar natuurlijke korte afro in plaats van de gebruikelijke lange, golvende pruik.”
Ondertussen gaan in uw Engeland miljoenen de straat op tegen immigranten.
“Als dochter van Griekse migranten die in de jaren zestig als arbeiders werden binnengebracht, doet het pijn.”
Is het waar dat je moeder op haar zestiende trouwde?
“Ja. Het was een gearrangeerd huwelijk – een gangbare praktijk onder Cypriotisch-orthodoxe families, zelfs in mijn generatie. De familie van mijn moeder was zo arm dat ze niet eens voor een bruidsschat konden zorgen. Maar mijn vader, even arm, kon het niets schelen en trouwde toch met haar.”
Waren ze blij?
“Ze bleven hun hele leven bij elkaar. In deze Griekse matriarchale cultuur bestaat een gezegde: ‘De man is het hoofd, maar de vrouw is de nek – zij beslist waar het hoofd naartoe draait.’ Het was een levensles om hen te zien onderhandelen over hun geluk. Als vrouw die een mondiaal bedrijf leidt, weet ik nu wanneer ik moet doorzetten en wanneer ik moet stoppen. Het leren van de hulpmiddelen van vriendelijkheid is een geschenk. En mijn Grieksheid – dat is mijn superkracht.”
Je bent dus geen fan De duivel draagt Prada houding, neem ik aan?
“Het is een leuke film. Maar als de vraag is: ‘Representeert het wie we vandaag de dag zijn als redacteuren?’ – het antwoord is nee. Het geeft een reducerend, clichématig beeld. Zelfs als ik toegeef, creëert dit leven van hotels, fantastische plekken en toegang tot onmogelijke werelden zo nu en dan nog steeds een paar monsters.
