IN Marty Supreme, Josh Safdie krijgt een snelle haast van zijn werk met broer Bennie – Good Time, Uncut Gems – en slaat het uit het park met een uitdagend excentrieke, kapotte publiekstrekker, gebouwd op de beste prestatie van Timothée Chalamet sinds Call Me By Your Name. Chalamet doodt absoluut de rol van Marty Mauser, een charismatische jonge intrigant uit Manhattan die begin jaren vijftig bij zijn joodse ouders woonde. Mauser droomt ervan de eerste grote tafeltennisster uit Amerika te worden en staat op het podium bekend om zijn vaardigheden met de knuppel en zijn kamikaze-humor; in een vroege scène die letterlijk naar adem snakte tijdens de vertoning die ik bijwoonde, vertelt hij de verslaggevers dat hij een tegenstander zal aandoen “wat Auschwitz niet kon”.
Mauser steelt geld van zijn vader om een plaats op de Wereldkampioenschappen in New York veilig te stellen en vaart door naar de finale, maar wordt verslagen door een Japanse speler met superieure techniek, wat voor opschudding zorgt als hij zijn tegenstander beschuldigt van bedrog. Ondertussen draait Kay Stone (Gwyneth Paltrow), een Hollywood-ster uit de gouden eeuw die in het hotel woont waar hij voor het toernooi is ondergebracht, zijn hoofd om. Nu er een kind op komst is bij haar jonge getrouwde vriendin (Odessa A’Zion), voert Mauser een onwaarschijnlijke verleiding uit terwijl ze haar rijke echtgenoot om geld vraagt om mee te doen aan de volgende wereldkampioenschappen in Japan.
Safdie en vaste scenarioschrijver Ronald Bronstein halen ternauwernood hun voet van het gaspedaal in een meedogenloos goede eerste helft, en stampen regels uit die Chalamet, als een opgefokte nerd die zijn boxy-pakken uit de jaren 50 te weinig opvult, absoluut opvreet. De tafeltennisscènes zijn belachelijk goed geënsceneerd, deels vanwege Chalamet’s gerapporteerde zes jaar – zes! – in opleiding voor de rol. En er is een cockamamie-subplot over een ouder wordende gangster (gespeeld door cult-filmmaker Abel Ferrara uit NYC) en zijn hond die in beweging wordt gezet wanneer het bad van Mauser letterlijk door de vloer van een gehavend hotel valt en de arm van de maffioso breekt.
Als er al een fout zit in al deze waanzin, dan is het een slepende vraag over de manier waarop de film de hoofdrolspeler behandelt. Safdie is altijd een beetje verliefd geweest op de oplichters en tuimelaars die zijn films vervuilen, maar er zit een sociopathische kwaliteit in de houding van Mauser die Marty Supreme iets te gemakkelijk loslaat, alsof hij op zijn hoede is om het supergeladen momentum van de film te vertragen. Toch heeft Safdie, met een showboot die net zo breed is als die van de hoofdpersoon, hier zijn grootste overval tot nu toe beraamd: het is een hit met kerstklokken erop.
Marty Supreme is vanaf 26 december in de Britse bioscopen te zien.
