De treffers bleven komen. Bij Hellfire, een plotseling coole hetero-seksclub op Ninth Avenue die ik aan mijn ex-vrouw had aanbevolen vanwege de waanzinnige amusementswaarde, verloor haar nieuwe vriend, een man die ik hartgrondig verafschuwde, zijn oog binnen de eerste paar minuten van hun bezoek aan een onbekende aanvaller, die vervolgens in de menigte verdween. Oogbollen, testikels, alles leek onstabiel, werd aangevallen en doemde overal op, terwijl de nieuwe ‘homokanker’ net was begonnen. Perfect gezonde jonge mannen (en een paar vrouwen) werden plotseling getroffen door deze milde infectie, waarbij ze ongecontroleerd van het ene jonge lichaam naar het andere sprongen. Al snel hadden alle ziekenhuizen in de binnenstad speciale AIDS-isolatieafdelingen, en wanneer Koekje M de ziekte opliep en zich bij haar man Vittorio voegde in Mother Cabrini op 16th Street, gaven ze een groot feest in hun ziekenhuiskamer waar seks, drugs en morbide feestvreugde heersten terwijl ze op sterven lagen. Blauwe plekken verzamelen, een vreemde tijd om te leven.
De medicijnen bleven komen en we bleven ze inhaleren. Er zat een flinke dosis mescaline in die naar chocoladepoeder smaakte en rook en je in een heerlijke, zij het af en toe ongemakkelijke, stemming bracht. Ik heb een aantal gekke nachten gehad met dit brouwsel met mijn medekosmonaut, de kunstenaar Juan Sánchez Juareztotdat een reis die zo veelbelovend was begonnen al snel verzuurde omdat er een plotselinge sprong naar een niveau van waanzin nodig was dat nog steeds beschamend is om te vertellen. We waren op weg naar onze plaatselijke bar toen we, terwijl we Canal Street overstaken, een hond zagen aangereden en gedood door een auto.
Toen je struikelde, leek de gebeurtenis nogal alledaags. Aan de bar probeerde een vervelende kerel Juan’s vriendin op te halen. Ik besloot dat de man een hond als toetje nodig had, dus ging ik terug naar Canal Street, pakte de hond en liet hem aan de voeten van de man vallen, tot grote ontsteltenis van de barmensen, vooral de barman, die mij goed kende. Omdat ik besefte dat de barman werkelijk beledigd was, dat de hele bar inderdaad beledigd was, verwijderde ik de hond uit het pand, liet hem op een veilige plaats achter en liep de straat op naar een andere bar waar ik de manager kende, die me adviseerde mijn handen te wassen en onmiddellijk naar huis te gaan.
Op mijn reis werd ik op pad gezet door een groep boze mensen, geleid door de eigenaar van de hondenbar, een stoer kereltje van Arabische afkomst, die tot die avond erg op mij gesteld was, maar nu dreigde mij te snijden met een of beide slagersmessen waarmee hij zwaaide. Omdat alles volkomen onwerkelijk leek, negeerde ik zijn dreigementen, lachte om zijn moorddadige voorstel en liep op wonderbaarlijke wijze ongedeerd naar huis. ’s Morgens bleef de telefoon rinkelen en geen van de bellers was ook maar enigszins sympathiek; Velen waren eigenlijk geschokt en/of weerzinwekkend. Ik walgde ervan. Ik hou van honden. Ik stopte die dag met de excessen en begon langzaamaan weer bij zinnen te komen. Of dat is mij verteld.
Afkomstig uit 10 Men Issue 62 – VERJAARDAG, EVOLVE, TRANSFORMATIE – ligt nu in de kiosk. Bestel uw exemplaar hier.
