Als er niets anders is, Tras Doen Kruipen ziet eruit als een meesterwerk. Destijds hebben velen – waaronder deze schrijver – de bloeddorstige alligatorfilm van Alexandre Aja uit 2019 afgewezen omdat deze zich afspeelt in een kelder in Florida, en ja, huizen hebben niet echt kelders in Florida. Achteraf gezien is dit echter maar een klein detail vergeleken met de vele, vele sprongen in de logica en flagrante inconsistenties in de Geselen – te veel om te tellen, maar onder hen is “waarom vullen deze huizen zich met zulke dramatisch verschillende snelheden met water?” en “heeft ze echt gewoon haar eigen navelstreng doorgesneden met een stuk nat hout?”
Logica verwachten van een film met de zin: “Mam moet tegen een paar verdomde haaien vechten” – wat overigens onmiddellijk na het doorknippen van de navelstreng gebeurt – zal altijd een verloren zaak zijn. Je verwacht dus in het algemeen veel van een film die oorspronkelijk bedoeld was als bioscooprelease van Sony Pictures en vervolgens stilletjes op Netflix werd geschud na het werd neergeschoten. De enige echte verrassing hier is dat het ooit gepland was om theaters te maken geselen’s problemen beginnen op scriptniveau. Net als de levenslange inwoners van de kustgebieden van Carolina die tijdens een orkaan van categorie 5 thuisblijven zonder zelfs maar de moeite te nemen hun ramen dicht te dichten, hadden deze studioleiders moeten zien wat er ging gebeuren.
Eerlijk gezegd is het moeilijk om medelijden te hebben met deze snuiftabak.
Ben Koning/Netflix
Hoewel de film in Australië is opgenomen, Tras speelt zich af in het fictieve stadje Annieville, South Carolina, waar de meeste mensen verstandig genoeg zijn om hun auto te pakken en de stad te verlaten als ze worden gewaarschuwd. Dit scenario vormt altijd een uitdaging voor films als deze: hoe laten ze genoeg mensen achter om de film te bevolken, terwijl ze worden vrijgesproken van het feit dat het stom is om te doen? Hier worden de acties van onze personages gerechtvaardigd door een combinatie van agorafobie, onverklaarbaar ‘werk’ en een kwaadaardige, alcoholische pleegvader die blijft volhouden dat ‘het maar een beetje regen is’ tot het letterlijke moment dat hij wordt opgegeten door een tijgerhaai.
Maar we lopen voorop. Onze agorafoob is Dakota (Whitney Peak), die sinds de dood van haar moeder een paar jaar eerder het huis niet meer kan verlaten zonder een paniekaanval te krijgen. Haar oom, Dr. Dale Edwards (Djimon Hounsou), die toevallig een haaienonderzoeker is, komt aan het begin van de film bij haar langs. Maar voor het grootste deel is Dakota totaal niet voorbereid op de orkaan die op haar afkomt terwijl ze zich verschuilt in het huis van haar moeder en toekijkt. Dansmoeders (momenteel gestreamd op Disney+, nog een weggeefactie dat deze film na voltooiing aan Netflix werd verkocht).
Eén van de voordelen van het hebben van een mariene bioloog in de familie, denk ik.
Ben Koning/Netflix
Het is allemaal eerlijk genoeg: verdriet zorgt ervoor dat mensen bizarre dingen doen, zelfs mensen die weten hoe ze speergeweren moeten bedienen. Lisa (Phoebe Dynevor), negen maanden zwanger en rondrijdend in een kleine blauwe Fiat als het stadsmeisje dat ze is, heeft niet zo’n excuus: “Ik kom uit New York! We hebben geen orkanen!” ze protesteert op een gegeven moment, wat gewoon helemaal niet waar is. Nogmaals, dit is iets dat in het script van de film is geschreven en dat gemakkelijk op feiten kon worden gecontroleerd lang voordat de film werd opgenomen, gemonteerd, in kleur gecorrigeerd, getest en uiteindelijk rechtstreeks naar streaming werd gestuurd. Schrijver-regisseur Tommy Wirkola is waarschijnlijk Noors, maar nogmaals: excuses, excuses.
De echte reden dat Lisa de evacuatie uitstelt, of waarom het drietal broers en zussen, gespeeld door Ayla Browne, Stacy Clausen en Dante Ulbadi, het grootste deel van de film vastzit in een ondergelopen keuken, is dat Wirkola schandalige dingen kan organiseren, zoals Lisa’s watergeboorte (sepsis-door, grof) of de scène waarin een stel broers en zussen samen crashen. biefstukken. Ondanks dat ze beter (of op zijn minst competenter) zijn geënsceneerd en gefilmd, stijgen deze scènes echter nooit helemaal naar het schandalige niveau van zoiets als bijvoorbeeld: Sharknado film.
Mam staat op het punt om met een paar verdomde haaien te vechten.
Ben Koning/Netflix
Dit is de paradox van Tras. Het is te dwaas en frivool om een goede film te zijn, terwijl het ook te gelikt en professioneel gemaakt is om echte B-filmkaas te zijn. Het heeft zijn momenten: de scène waarin de haaien voor het eerst neerdalen, aangetrokken door de geur van bloed uit een vernielde vleeswagen, en drie zogenaamde barmhartige Samaritanen opeten terwijl Lisa schreeuwend in haar ondergelopen Fiat zit, levert de giechelende spanning op die mensen naar speelfilms met dikke wezens zoals deze trekt.
Maar het is niet hetzelfde als grote middelpuntmomenten die duidelijk zijn geschreven vanwege hun kampwaarde, die allemaal vreemd plat vallen. Zelfs Lisa’s grote lijn vliegt weg als zoveel gordelroos in de wind, zo erg zelfs dat ik de film moest pauzeren en terugspoelen omdat ik dacht dat ik het de eerste keer verkeerd had gehoord. Alle haaienfilms hebben een inherente amusementswaarde: wie houdt er niet van om te zien hoe hongerige haaien iemands arm afrukken, vooral als ze het verdienen? – wat dat betekent Tras is het bekijken waard als je er voorstander van bent om te begrijpen dat het niet de bedoeling is dat het serieus wordt genomen. Bonuspunten als je je slimmer voelt dan de film die je aan het kijken bent, wat vrij eenvoudig is met zo’n slecht script.
Of je kunt gewoon kijken Kruipen in plaats van.
