De beelden neigen, in de woorden van Ollie, naar ‘stille symmetrie’. De foto Mens op de fiets, een bijzonder aangename opname van een stilstaande figuur die schijnbaar pauzeert om een oproep te beantwoorden, wordt vaak ten onrechte als in scène gezet. Volgens Ollie is het “volkomen toevallig”. Hij vervolgt: “Ik liep door Ikoyi toen ik hem zag stoppen, zich totaal niet bewust van mij, en alles klopte: de kleuren, de houding, de stilte.”
Het boek is een collage van transport, beweging en gezelschap; als u er niet op kunt vertrouwen dat u een locatiespeld op een kaart plaatst om u te verplaatsen, moet u erop vertrouwen dat de mensen om u heen zich kunnen redden. Voor Ollie “werd die uitdaging onderdeel van het proces”, was de verbinding niet alleen een keuze die gemaakt moest worden, maar een comfortabele onvermijdelijkheid. Lid zijn van de gemeenschap wordt niet alleen bepaald door de excentriciteiten van de stad, maar ook door haar ontberingen.
Ollie’s fotografiereis begon op 16-jarige leeftijd toen zijn tekenleraar, Ian Wallace, hem een Nikon F3 gaf om uit te proberen tijdens een reis naar Berlijn. “Zodra ik de rol ontwikkelde, was ik verslaafd – het voelde als magie”, zegt Ollie. Deze verbinding met fotografie bleef bestaan tijdens zijn opleiding in filosofie en politiek, waar hij lobbyde bij het hoofd van de kunstafdeling om hem toegang te verlenen tot de donkere kamer. Nu, ruim tien jaar later, is zijn praktijk nog steeds gegrondvest.
