China is verre van een perfecte leider als het gaat om klimaatverplichtingen. Ten eerste zijn de motieven niet humanitair of verontschuldigend: ze zijn economisch.
In één Yale Environment 360-analyseIsabel Hilton schrijft:
“Er zijn veel manieren om klimaatleiderschap te beoordelen: ze omvatten de kwaliteit en consistentie van het beleid, de snelheid en effectiviteit van de koolstofreductie en de rol die een land speelt in de mondiale inspanningen, ook ter ondersteuning van minder ontwikkelde landen.
Toen China in 2005 qua volume de grootste CO2-uitstoter werd, betwistte de Chinese leiding deze wetenschap niet. Belangrijk is dat zij de klimaatverandering zagen als een ernstige bedreiging, maar ook als een enorme industriële kans. Als de wereld afstand moest nemen van fossiele brandstoffen en naar schone energie moest gaan, besloot China de leverancier te zijn van de ontsluitende goederen en technologieën.”
China leidt nu waar de meer traditionele klimaatkampioenen – namelijk de meest geïndustrialiseerde landen – wankelen.
In plaats van afgevaardigden naar COP30 te sturen, stuurde het Witte Huis minister van Energie Chris Wright en minister van Binnenlandse Zaken Doug Burgum naar een andere conferentie.
De twee vlogen vorige week naar Athene, Griekenland om fossiele brandstoffen te promoten. “Er is geen energietransitie – er is alleen energie-input”, vertelde Burgum daar aan verslaggevers.
De Europese Unie verminderde ook haar leiderschapscapaciteiten op het gebied van klimaatinitiatieven, omdat verschillende lidstaten te maken kregen met zware verkiezingen waarbij populistische partijen strijden om fossiele brandstoffen. De EU stelde milieuactivisten verder teleur nadat ze een wet tegen ontbossing had verzacht verhuizen om zijn startdatum te verschuiven. De EU is er ook niet in geslaagd haar eigen klimaatmitigatiedoelstellingen binnen de COP-deadline van 30 september af te ronden.
Het maakt deel uit van een trend die André Corrêa do Lago, de voorzitter van de COP van dit jaar en een Braziliaanse diplomaat, heeft gekarakteriseerd als de rijkste landen ter wereld die hun interesse in klimaatverandering verliezen.
Ondertussen zei de Chinese president Xi Jinping in september tegen de afgevaardigden op de Algemene Vergadering van de VN dat “de groene en koolstofarme transitie de trend van onze tijd is.” Focus levert China nu al overwinningen op: zo blijkt uit een nieuwe studie De Chinese CO2-uitstoot is al achttien maanden stabiel of daaltgedeeltelijk dankzij de “snelle adoptie van elektrische voertuigen.”
De Chinese investeringen in hernieuwbare energie helpen ook andere landen hun eigen klimaatdoelen te bereiken.
Zoals Somini Sengupta en Brad Plumer schrijft voor New York Times:
“Nadat ze hun eigen markt hebben verzadigd met zonnepanelen, windturbines en batterijen, exporteren Chinese bedrijven nu hun goederen naar energie-hongerige landen in de ontwikkelingslanden. Ze investeren ook miljarden dollars in fabrieken die bijvoorbeeld zonnepanelen maken in Vietnam en elektrische auto’s in Brazilië.”
‘China komt met oplossingen die voor iedereen zijn, niet alleen voor China’ Corrêa do Lago verteld De Bewaker. “Zonnepanelen zijn goedkoper, ze zijn zo competitief (vergeleken met fossiele brandstoffen) dat ze nu overal verkrijgbaar zijn.”
Newsom was scherp toen hij zei hoe de dominantie van China er voor de Verenigde Staten uitzag:
‘De Verenigde Staten zijn zo dom als we maar willen over dit onderwerp’, zei hij Reuters in Belémeraan toevoegend dat de Republikeinen China de verantwoordelijkheid voor de groeiende markt laten overnemen en dat het land “de volgende grote mondiale industrie zal domineren.”
