Een paar jaar nadat hij naar Presidio County, Texas was verhuisd, werd Trey Gerfers zich bewust van iets vreemds onder de grond.
De meeste mensen kennen de regio vanwege Marfa met zijn galerijen en Prada winkel kunstinstallatie, en vanwege zijn opmerkelijk donkere luchten, een bewijs van de afgelegen ligging van de provincie. Maar onder de stad Presidio, waar de meeste mensen in de provincie wonen en waar een bezoek aan de tandarts doorgaans een reis over de grens inhoudt, bevindt zich een opmerkelijk warmtereservoir. Onder het grensgebied gaat de vallei van de Rio Grande-rivier verder als een geologische kloof waar de korst zich heeft verspreid, waardoor de mantel iets dichter bij het oppervlak kan bloeden. Beneden wordt de rots snel heet. De temperatuur stijgt met 300 graden Fahrenheit binnen een halve mijl.
Voor Gerfers was deze hitte een kans. Oorspronkelijk afkomstig uit San Antonio, had hij de wereld rondgereisd als vertaler (voornamelijk van technische rapporten tussen Duits, Spaans en Engels). Kort nadat hij zich in Presidio County had gevestigd, ontdekte hij dat leven op een kleine, afgelegen plek betekent dat je veel verschillende hoeden moet dragen. Hij werd eerst hoofd van een lokale milieuorganisatie die de Trans-Pecos-pijpleiding onder handen nam, die aardgas van het Perm-bekken, een paar honderd kilometer naar het noordoosten, via de Presidio naar Mexico zou transporteren. “We hebben die wedstrijd verloren”, zei Gerfers. “Grote verrassing.” Vervolgens werd hij voorzitter van het waterschap van de provincie.
Gerfers was op zoek naar een gevecht dat hij kon winnen. “Ik wilde me op iets positiefs concentreren”, zei hij. Het antwoord bleek te liggen in het omarmen van dezelfde boorplatforms waartegen hij ooit had gevochten. Hij kwam een melding tegen van ondergrondse hitte in de staat Texas. Het Presidio had, ondanks zijn afgelegen ligging, het potentieel om het epicentrum van één ding te zijn: geothermische energie.
