BNederlandse wielerhistoricus Rutger Bregman identificeert zich niet als een optimist. Hij zegt dat optimisme mensen lui maakt, zelfgenoegzaam omdat de geschiedenis zich in de goede richting beweegt. In plaats daarvan omschrijft hij zichzelf als een ‘possibilist’, een voorstander van de mogelijkheid dat dingen anders kunnen zijn. Bregman wordt geïnterviewd in deze film over corruptie, kleptocratie en structurele ongelijkheid. Regisseur is documentairemaker Fredrik Gertten, die de wereld rondreist en activisten ontmoet die er genoeg van hebben.
Ten eerste de koude, harde feiten. Journaliste en corruptie-expert Sarah Chayes, voormalig adviseur van de regering-Obama, doet indrukwekkend werk door haar analyse van de mondiale kleptocratie samen te vatten. In Malta de zoon van de vermoorde journalist Daphne Caruana Galiziagedood na het blootleggen van corruptie op de hoogste niveaus van de overheid, zo onderzoekt het nieuwe schandaal “gouden paspoort”. Belangrijkste focus van de film is activisme in Chili en de Verenigde Staten. Amazon-werknemers in New York komen samen (en lachen om de ruimtereis van hun baas Jeff Bezos). In Chili marcheren feministen en strijden klimaatactivisten tegen mijnbouwbedrijven die verantwoordelijk zijn voor de droogte.
De lijst gaat maar door. Een Amerikaanse schoolleraar organiseert stakingen; een autochtone 21-jarige wordt Chili’s jongste politicus ooit. Als er kritiek is op Breaking Social, is het dat het te veel verhalen bij elkaar brengt; ze hebben allemaal genoeg materiaal voor een op zichzelf staande film. Maar de energie en het gevoel voor mogelijkheid zijn aanstekelijk – en de historicus Bregman is een genot met zijn schattige klompjes wijsheid. Neem de evolutie: we moeten het ‘survival of the fittest’ heroverwegen, zegt hij. De ijstijd ging meer over survival of the fittest. Rondkomen was een knuffel om te overleven. Zonder vrienden die je warm houden, zou je niet lang overleven.
