Britse bedrijven zouden een aanzienlijk deel van de AI-chipmarkt kunnen veroveren | Johannes Browne

TGroot-Brittannië bevindt zich in een unieke, veelbelovende positie, die maar al te weinig wordt begrepen, om een ​​lucratieve rol te spelen in het komende tijdperk van kunstmatige intelligentie – maar alleen als het ook de kans aangrijpt om miljoenen computerchips te gaan maken.

AI vereist een groot aantal chips en we kunnen tot 5% van de vraag in de wereld voorzien als we onze nationale maatregelen op orde krijgen.

Onze erfenis op het gebied van chipontwerp is van wereldklasse, te beginnen met de eerste reguliere elektronische computer, het eerste elektronische geheugen en de eerste parallelle computer. Tegenwoordig hebben we het in Cambridge gevestigde Arm, een stille titan die meer dan 90% van de chips ontwerpt die telefoons en tablets wereldwijd van stroom voorzien.

Met zo’n achtergrond is het voor Britse bedrijven geen ijdel dagdromen om een ​​aanzienlijk deel van de AI-chipmarkt te veroveren; 5% is een conservatieve, haalbare ambitie. Universiteiten van wereldklasse, een bloeiend fundamenteel AI-bedrijf in DeepMind en een robuust innovatie-ecosysteem geven Groot-Brittannië de praktische instrumenten die het nodig heeft om te concurreren.

De beloningen van succes zijn verbluffend. In 2033 zal de mondiale markt voor AI-chips naar verwachting een waarde van 700 miljard dollar bereiken. (£620 miljard) per jaar, wat de huidige gehele halfgeleidermarkt overtreft. Het vastleggen van de 5% betekent 35 miljard. USD aan nieuwe inkomsten en duizenden goedbetaalde banen.

AI zal niet alleen onze economie hervormen, maar ook onze samenleving en haar veiligheid. Toch begrijpen zovelen niet waar de werkelijke waarde en strategische kracht ervan ligt.

In de huidige goudkoorts behoren de echte fortuinen toe aan degenen die de schop bouwen, en niet alleen aan degenen die naar digitaal goud graven. Ik heb dit uit de eerste hand gezien toen ik tussen 1997 en 2006 in het bestuur van Intel in Californië zat, toen Gordon Moore en Andy Grove dat bedrijf oprichtten. Ze bouwden de ‘achterkant’ van de eerste technologierevolutie, net zoals Nvidia nu de veel grotere ‘achterkant’ bouwt.

Britse ingenieurs, Britse breinen, Britse zakenmensen en Britse investeerders zijn hierin van wereldklasse. Maar we hebben de overheid nodig om mee te doen.

De ogen van consumenten worden verblind door de generatieve wonderen van OpenAI. Maar het is eigenlijk Nvidia, het bedrijf dat de geavanceerde chips levert die zulke prestaties mogelijk maken, dat de grootste winsten op de markt boekt. OpenAI ziet eruit alsof het slechts een tiende van Nvidia waard is. AMD, een halfgeleiderbedrijf dat chips ontwerpt, is een verre tweede, terwijl startups als Cerebras en Tenstorrent strijden om een ​​klein stukje van de taart.

Elk AI-model en elke toepassing, van autonome robots tot realtime vertaaltools, is afhankelijk van de vooruitgang in de chiptechnologie. Chips zijn de nieuwe olie van de digitale economie en bepalen hoe snel en efficiënt toekomstige toepassingen tot leven komen. Momenteel is alleen echt winstgevende giganten in de AI-sector zijn chipmakers.

Sommigen vrezen dat China AI-chips zal opeisen, net zoals het dat deed met zonnetechnologie, waardoor de prijzen zouden kelderen en de gevestigde exploitanten zouden dalen. De werkelijkheid is genuanceerder. Amerikaanse exportcontroles verhinderen dat China de komende tien jaar toegang krijgt tot de geavanceerde chiptechnologie ter wereld, waardoor het land ernstig wordt beperkt in zijn vermogen om de high-end AI-chipmarkten te domineren. Voorlopig blijft de VS de belangrijkste speler, met grote kansen voor Groot-Brittannië als nauwste bondgenoot op het gebied van chipontwerp.

Groot-Brittannië heeft al een aantal bedrijven voortgebracht, zoals Fractile, Flux en Oriole, die op dit gebied actief zijn. Maar we missen de schaalgrootte om deze kansen te evenaren. We moeten niet concurreren met Nvidia om de rekenkracht van datacenters, maar om gespecialiseerde toepassingen die baanbrekend zijn: robotica, fabrieksautomatisering, medische apparatuur en autonome voertuigen.

Deze sectoren bieden open ruimte voor innovatieve architecturen en nieuwe concurrentie

Te vaak wordt de Britse industriële strategie gehinderd door nationale onrust en een gebrek aan vertrouwen. Dit moet veranderd worden. Ten eerste moet de overheid onze bereidheid om te concurreren op het gebied van AI-chips krachtig bevorderen.

Ten tweede moeten we binnen tien jaar ons personeelsbestand voor chipontwerp verdubbelen ten opzichte van de huidige 12.000, waardoor meer getalenteerde studenten gestimuleerd worden om elektrotechniek en computerwetenschappen te studeren met royale beurzen. Een doelstelling van 1.500 nieuwe studenten per jaar is realistisch. De universiteiten moeten de cursussen aanbieden en de overheid moet praktische financiële steun bieden

Ten derde moet Groot-Brittannië gebruik maken van zijn investeringsinstrumenten: soevereine AI-fondsen, de British Business Bank, het National Wealth Fund en het ‘buy British’-mandaat van het ministerie van Defensie.

Ten vierde moet de strategische relatie van Groot-Brittannië met de VS een platform zijn voor diepgaande integratie met toonaangevende Amerikaanse chipfabrikanten en toegang tot hun geavanceerde fabricagetechnologie onder de 3 nanometer. Het opbouwen van robuuste toeleveringsketens en innovatiepijplijnen met Amerikaanse partners is onmisbaar

Als Groot-Brittannië er volledig voor kiest, kan het nieuwe tijdperk van AI niet alleen in code worden geschreven, maar ook in silicium dat een zeer Brits tintje heeft.