Dieren die via de mondiale markten voor wilde dieren worden verhandeld, hebben veel meer kans ziekten bij zich te dragen die mensen kunnen infecteren, en het risico wordt groter naarmate deze soorten langer in omloop blijven, blijkt uit een nieuwe studie.
De analyse, donderdag gepubliceerd in Scienceonderzocht tientallen jaren aan wereldwijde gegevens over de handel in wilde dieren en ontdekte dat 41% van de verhandelde zoogdiersoorten minstens één ziekteverwekker gemeen heeft met de mens, vergeleken met slechts 6,4% van de soorten die niet betrokken zijn bij de handel.
De onderzoekers ontdekten ook dat het aantal ziekteverwekkers dat tussen dieren en mensen wordt gedeeld, in de loop van de tijd toeneemt. Gemiddeld krijgt een soort per tien jaar dat hij aanwezig is in de mondiale handel in wilde dieren één extra mensinfecterende ziekteverwekker binnen.
De bevindingen suggereren dat de handel in wilde dieren niet alleen mensen blootstelt aan bestaande ziekterisico’s, maar deze in de loop van de tijd actief kan versterken.
“Onze studie is het sterkste bewijs tot nu toe dat het terugdringen van de handel in wilde dieren het risico op een pandemie zal verminderen”, zegt Colin Carlson, epidemioloog aan de Yale School of Public Health en co-auteur van de studie.
Wetenschappers koppelen de handel in wilde dieren en planten al lang aan specifieke uitbraken zoals HIV, Ebola En COVID 19. Het nieuwe onderzoek, gebaseerd op 40 jaar wereldwijde handelsgegevens en gegevens over ziekteverwekkers, probeert de relatie op grotere schaal te meten.
De resultaten wijzen op een breder patroon. Herhaald en langdurig contact tussen mensen en wilde dieren creëert meer mogelijkheden voor ziekteverwekkers om zich tussen soorten te verplaatsen.
“Wat het meest opvalt is hoe duidelijk de resultaten iets versterken waar velen van ons in de ziekte-ecologie zich al jaren zorgen over maken: het is niet alleen de aanwezigheid van handel in wilde dieren, maar ook de intensiteit en duur van het contact die het risico vergroot”, zegt Thomas Gillespie, hoogleraar milieuwetenschappen en milieugezondheid aan de Emory University, die niet bij het onderzoek betrokken was.
De handel in wilde dieren, zoals gedefinieerd in dit onderzoek, omvat een breed scala aan activiteiten, van jagen en fokken tot transport, opslag en verkoop. In elke fase worden dieren gehanteerd, opgesloten en vaak in de buurt gebracht door zowel mensen als andere diersoorten. Deze omstandigheden kunnen de verspreiding van virussen, bacteriën en parasieten vergemakkelijken.
In de loop van de tijd creëren deze herhaalde interacties meer mogelijkheden voor ziekteverwekkers om menselijke populaties te circuleren, zich aan te passen en mogelijk te infecteren.
Carlson zei dat een van de meest opvallende bevindingen was hoe sterk de tijd in de handel het delen van ziekteverwekkers voorspelde.
“Dit time-in-trade-effect is het rokende wapen”, zei hij. “We zouden het niet zien tenzij ziekteverwekkers van dieren op mensen zouden overspringen.”
Hij voegde eraan toe dat de bevindingen suggereren dat de handel in wilde dieren moet worden beschouwd als een van de belangrijkste oorzaken van het ontstaan van ziekten, samen met ontbossing, landbouw en klimaatverandering. klimaatverandering.
Uit het onderzoek bleek ook dat bepaalde soorten handel hogere risico’s met zich mee kunnen brengen. Soorten die op markten voor levende dieren worden verkocht, delen vaker ziekteverwekkers met mensen dan soorten die als vlees of dierlijke producten worden verkocht. Illegaal verhandelde soorten hadden ook een grotere kans ziekten te veroorzaken, hoewel onderzoekers benadrukten dat het risico niet beperkt blijft tot illegale markten.
“Concentreren op de illegale handel in wilde dieren is niet genoeg”, zegt Meredith Gore, natuurbeschermingscriminoloog aan de Universiteit van Maryland en co-auteur van het onderzoek. “De overdracht van ziekteverwekkers is een gevolg van het wijdverbreide en gevarieerde gebruik van wilde dieren door mensen. Dit omvat zowel illegale als legale handel.”
De meeste internationale handelskaders voor wilde dieren, waaronder de Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora (CITES), waren volgens Gore in de eerste plaats bedoeld om soorten te beschermen tegen overexploitatie.
“Er zijn duidelijke en momenteel onbenutte mogelijkheden om het risico op zoönotische ziekten directer op te nemen in de huidige regelgeving”, aldus Gore.
Met name het mondiale karakter van de handel bemoeilijkt de inspanningen om risico’s te beheersen.
“Dieren en ziekteverwekkers geven niets om politieke grenzen”, zegt Jérôme Gippet, bioloog aan de Universiteit van Fribourg en de Universiteit van Lausanne in Zwitserland en hoofdauteur van de studie. “Zonder een mondiaal gecoördineerde inspanning zie ik niet hoe we deze risico’s effectief kunnen beperken.”
De onderzoekers zeggen dat hun bevindingen de noodzaak onderstrepen van een meer gecoördineerde aanpak die een brug slaat tussen natuurbehoud, volksgezondheid en handelsbeleid en de handel in wilde dieren en planten aanpakt als een belangrijke aanjager van het mondiale gezondheidsrisico. De bevindingen van het onderzoek wijzen ook op lacunes in de ziektebewakingssystemen, die er vaak niet in slagen ziekteverwekkers te detecteren die in wilde dieren circuleren voordat ze de mens bereiken.
“Het risico stapelt zich op op een manier die de huidige surveillance niet kan opvangen”, zegt Evan Eskew, ziekte-ecoloog aan de Universiteit van Idaho en co-auteur van de studie.
Er zijn maar weinig landen, zei hij, die systematisch bijhouden welke soorten over hun grenzen heen worden verhandeld, en nog minder landen voeren routinematige screening op ziekteverwekkers uit bij die dieren. Als gevolg hiervan kunnen potentiële bedreigingen onopgemerkt blijven totdat ze menselijke populaties infecteren.
Eskew zei dat uitgebreide surveillance, vooral voor soorten waarvan al bekend is dat ze zoönotische pathogenen bij zich dragen, zou kunnen helpen risico’s eerder te identificeren en te voorkomen dat uitbraken zich verspreiden.
“We moeten zoeken naar het volgende pandemische virus op pelsdierfokkerijen, in jachtgemeenschappen en zelfs bij grenscontroleposten waar wilde dieren worden geïmporteerd”, zei Carlson. “Op dit moment vliegen we blind, vooral op plaatsen waar we de handel in wilde dieren hebben gecriminaliseerd en ondergronds hebben gedreven.”
