We praten over de tijd op het werk alsof het een vast gegeven is: iets buiten ons en iets waar we ‘goed mee omgaan’ of ‘nooit genoeg van hebben’. Mensen geloven echt dat de klok het probleem is. Maar hoe meer je kijkt naar hoe de hersenen ervaringen verwerken, hoe minder waar dit wordt.
Mensen voelen zich niet onder druk gezet omdat ze te veel taken hebben. Ze voelen zich onder druk gezet omdat hun brein de tijd zo construeert dat alles urgent of onmogelijk in te halen voelt.
De moderne neurowetenschappen wijzen hier al een tijdje op. Onze ervaring van tijd – wat snel, langzaam, overweldigend of ‘niet genoeg’ voelt – is geen aflezing van een interne stopwatch. Het is een verhaal dat de hersenen opbouwen met behulp van voorspelling, geheugen, emotionele toestand en identiteit.
Met andere woorden: je hersenen nemen de tijd niet waar. Je hersenen genereren het. Of we kunnen het op een andere manier zeggen. Het brein voorspelt de tijd, maar meet deze niet.
In plaats van de tijd objectief bij te houden, gebruiken de hersenen patronen en context om in te schatten hoe lang dingen duren. Het vertrouwt op geheugen en zintuiglijke informatie om een zinvolle tijdlijn te creëren. Maar het probleem is dat deze interne schattingen dramatisch veranderen, afhankelijk van wat er binnenin ons gebeurt.
Wanneer uw systeem stabiel en gereguleerd is, breidt uw innerlijke tijdsbesef zich uit. U kunt helder denken, beslissingen nemen vanuit het deel van uw hersenen dat is gebouwd voor het oplossen van problemen, en de dag doorkomen zonder voortdurend het gevoel te hebben dat u achterop raakt. Wanneer je daarentegen gestrest of mentaal overbelast bent, versnellen de hersenen alles. De tijd ‘krimpt’ samen en je verliest het gevoel van keuzevrijheid. Minuten glijden voorbij en zelfs eenvoudige taken voelen gehaast aan.
De externe agenda is niet veranderd, maar die van jou wel interne klok haar.
