Toen Nancy Pelosi zich voor het eerst kandidaat stelde voor het Congres, was ze een van de veertien kandidaten, de koploper en een doelwit.
Pelosi was destijds weinig bekend bij de kiezers in San Francisco. Maar ze was al een vaste waarde in de nationale politiek. Ze was een belangrijke democratische fondsenwerver die hielp de nationale conventie van de partij uit 1984 naar haar geadopteerde geboorteplaats te lokken. Ze was hoofd van de California Democratic Party en organiseerde een salon die een must-stop was voor elke passerende politicus.
Ze was de gekozen opvolger van vertegenwoordiger Sala Burton, een kortstondige stafmedewerker die de zetel van het Huis van Afgevaardigden overnam die haar overleden echtgenoot, Philip, tientallen jaren had bekleed, en die vanaf haar sterfbed een persoonlijke zegen uitsprak.
Maar op 47-jarige leeftijd had Pelosi nog nooit een openbaar ambt bekleed – ze had het te druk met het opvoeden van vijf kinderen, bovenop alle politieke bewegingen en beroering – en tegenstanders maakten licht op haar rol als gastvrouw. ‘Het feestmeisje op het feest,’ noemden ze haar, een beschimping die schetterde vanaf reclameborden in de stad.
Ze heeft ze duidelijk laten zien.
Pelosi heeft niet alleen geschiedenis geschreven, hij heeft het ook gemaakt De eerste vrouwelijke voorzitter van het Parlement. Ze werd de ruggengraat en de kracht van de partij, hield de vele strijdende partijen van de Democraten bij elkaar en stond standvastig op momenten dat de meer timide mensen bereid waren zich terug te trekken.
De betaalbare zorgwet – De kenmerkende prestatie van president Obama – zou nooit zijn gebeurd als Pelosi niet had aangedrongen op het aandringen van velen, waaronder sommigen in het Witte Huis, die wilden capituleren.
Ze speelde twee keer een belangrijke rol bij het redden van het land van een economische ineenstorting: eerste keer in 2009 midden in de Grote Recessie, vervolgens in 2021 tijdens de sluiting veroorzaakt door de COVID-19-pandemie – waarbij recalcitrante Democraten bijeenkomen om de doorgang van het Huis veilig te stellen.
“Ze zal de geschiedenis ingaan als een van de belangrijkste sprekers”, zegt James Thurber, congresexpert aan de Washington’s American University. “Ze kende de regels, ze kende het proces, ze kende de persoonlijkheden van de hoofdrolspelers en ze wist hoe ze met het systeem moest werken.”
Pelosi’s aankondiging donderdag dat ze zich niet herkiesbaar zal stellen – op 85-jarige leeftijd, na 38 jaar in het Congres – kwam niet als een verrassing. Ze zag het uit de eerste hand de verwoestingen die verteerden haar vriendin en voormalige buurvrouw, Dianne Feinstein. (Pelosi’s oudste dochter, Nancy, was de laatste verzorger van wijlen senator.)
Ze mocht niet worden herhaald de laatste, trieste daad.
Pelosi, die in 1987 voor het eerst werd verkozen, zei ooit dat ze nooit had verwacht langer dan tien jaar in het Congres te zullen dienen. Ze herinnerde zich dat ze een geriatrisch lid van het huis op een stok had zien strompelen en tegen een collega had gezegd: ‘Ik zal het nooit zijn. Ik blijf hier niet zo lang.’
(Ze gebruikte nooit een wandelstok, maar gaf enige tijd later haar kenmerkende stiletto’s op december vorig jaar viel en een heupvervangende operatie ondergaan.)
Pelosi was van plan eerder met pensioen te gaan, in de verwachting dat Hillary Clinton in 2016 tot president zou worden gekozen en zag dit als een logisch en passend einde van haar baanbrekende politieke carrière. “Ik heb dingen te doen. Boeken om te schrijven, plekken om naartoe te gaan, kleinkinderen om van te houden”, zegt ze zei in een interview uit 2018.
Ze was echter vastbesloten om president Trump in zijn eerste ambtstermijn te voorkomen, en ze bleef zich onderscheiden een van zijn belangrijkste vijanden. Nadat Joe Biden was verkozen, kwam Pelosi eindelijk gaf de voorzittershamer in november 2022.
Maar ze bleef een belangrijke figuur die achter de schermen nog steeds een enorme macht uitoefende. Naast andere stille manoeuvres speelde ze een belangrijke rol helpt Biden te faciliteren na zijn rampzalige debatoptreden zorgde ervoor dat de Democraten in paniek raakten. Hij was een persoonlijke vriend en al jarenlang te gast in haar politieke salon, maar Pelosi verwachtte een ramp als Biden de kandidaat van de partij zou blijven. Dus naar haar oordeel moest hij gaan.
Het was het soort roekeloosheid dat Pelosi grote trots gaf; pochte ze de koelbloedigheid van een reptiel en hoewel ze de liberale opvattingen van haar geboortestad deelde, was Pelosi geen ideoloog. Dat maakte haar tot een uitstekende dealmaker en wetgevende tacticus, samen met het persoonlijke tintje dat ze aan haar leiderschap gaf.
“Ze had een stalen wil, maar ze had ook veel gratie en warmte”, zei Thurber, “en dat is niet altijd het geval met luidsprekers.”
Afgezien van het feit dat ze geschiedenis heeft geschreven, heeft Pelosi een blijvende stempel gedrukt op San Francisco, de plaats waar ze als jonge moeder uit Baltimore verhuisde met haar echtgenoot Paul, een financier en vastgoedinvesteerder. Ze bracht miljarden dollars mee naar huis voor de veiligheid bij aardbevingen, het herbestemmen van oude militaire faciliteiten – de voormalige legerbasis van het Presidio is een spectaculair park – financierde AIDS-onderzoek en -behandeling, breidde het openbaar vervoer uit en talloze andere programma’s.
Haar werk in de jaren tachtig en negentig op het gebied van de financiering van AIDS heeft ertoe bijgedragen dat de discussie over de ziekte van de schaduw – waar de ziekte werd gezien als een plaag die vooral homomannen en drugsgebruikers trof – naar een urgent nationaal probleem werd verplaatst.
In dit proces werd ze een instituut in San Francisco, net zo vereerd als de Golden Gate Bridge en net zo geliefd als het zuurdesembrood van de stad.
“Ze is een icoon”, zegt Aaron Peskin, voormalig supervisor van San Francisco County en kandidaat voor burgemeester in 2024. “Ze loopt een kamer binnen, mensen links, rechts en in het midden, oud, jong, wit, zwart, Chinezen staan op. Ze is een van de beste sprekers die we ooit hebben gehad, en deze stad begrijpt dat.”
Pelosi groeide op in Baltimore in een politiek gezin. Zijn vader, Tommy D’Alesandro, was een congreslid van de Democratische New Deal en was vervolgens drie termijnen burgemeester. ‘Kleine Nancy’ vulde enveloppen – zoals haar eigen kinderen dat zouden doen – deelde stembiljetten uit en reisde vaak aan de zijde van haar vader mee naar campagne-evenementen. (D’Alesandro vervulde vervolgens drie termijnen als burgemeester; Pelosi’s broer, Tommy III, vervulde de functie voor één termijn.)
David Axelrod, die Pelosi nauwlettend in de gaten hield toen hij als topassistent in het Witte Huis van Obama diende, zei dat hij haar ooit vroeg wat ze leerde toen ze opgroeide in zo’n politiek huishouden. ‘Ze heeft geen seconde overgeslagen,’ zei Axelrod. “Ze zei: ‘Ik heb leren tellen’.”
Dat betekent wanneer ze de kiezerslijst moet oproepen voor een belangrijke wetgevende stemming en wanneer ze haar verliezen moet beperken in het licht van een onvermijdelijke nederlaag.
Pelosi blijft zo populair in San Francisco dat ze in 2026 heel goed nog een herverkiezingsoverwinning had kunnen behalen, ondanks dat ze sindsdien voor de eerste serieuze uitdaging stond. eerste presentatie op het congres. Maar de campagne zou wreed en mogelijk behoorlijk lelijk zijn geweest.
Meer dan wie dan ook weet Pelosi een politieke situatie met passie, afstandelijkheid en heldere berekeningen te lezen.
Ze wist dat het tijd was.
