Maken Denemarken boos. Maken Noorwegen boos. Maken NAVO-leiders boos.
Voorzitter Donald Trump is meedogenloos en escalerend streven naar de overname van Groenland van Denemarkenwiens regeringsamen met Groenland– verwerpt het idee heftig en heeft dat ook gedaan nerveus, beledigd en verontwaardigd leiders van landen die al tientallen jaren als bondgenoten worden beschouwd.
Het is de nieuwste en misschien wel belangrijkste uitbraak van de ziekte een houding van minachting jegens bondgenoten dat is er één geworden kenmerkend voor de tweede regering-Trumpnaad heeft gepleit voor een America First-benadering van de wereld.
Troef, Vice-president JD VanceEn Minister van Defensie Pete Hegseth hebben allemaal veel gezegd over oude bondgenoten die dat wel hebben gedaan veroorzaakte frustratie en regelrechte wrijving onder de leiders van deze landen. Het jongste meningsverschil over Groenland kan van invloed zijn Het functioneren en zelfs het bestaan van de NAVOde alliantie van westerse landen na de Tweede Wereldoorlog die ‘de Koude Oorlog heeft gewonnen en de wereld heeft geleid’, zoals een recent verhaal in de Wall Street Journal het verwoordde.
Als voormalig diplomaatIk besef dat de manier waarop de Verenigde Staten hun bondgenoten behandelen een cruciale kwestie is geweest in elk presidentschap sinds George Washington de eerste president van het land werd. Toen hij zijn functie neerlegde, zei Washington iets dat Trump, Vance en hun mede-Amerika First-voorstanders waarschijnlijk zouden omarmen.
Boven: Ambassadeur Don Heflin vat 250 jaar Amerikaanse allianties samen met hun voordelen en uitdagingen.
In wat bekend staat als zijn “Afscheidsrede”, Washington waarschuwde de Amerikanen voor ‘verstrikkende allianties.” Washington wilde dat Amerika alle naties eerlijk zou behandelen en waarschuwde voor zowel permanente vriendschappen als permanente vijanden.
De ironie is dat Washington nooit president zou zijn geworden zonder de hulp van de nog niet eerste bondgenoot van Amerika, Frankrijk.
In 1778, na twee jaar briljante diplomatie door Benjamin Franklinde nog niet Verenigde Staten en het Koninkrijk Frankrijk ondertekenden een alliantieverdrag terwijl de Amerikaanse koloniën daar moeite mee hadden winnen hun onafhankelijkheidsoorlog uit Groot-Brittannië.
Frankrijk verzonden soldaten, gelden stuurt naar de Amerikaanse revolutionairen. Binnen drie jaar, na een grote interventie van de Franse vloot, vond de Slag om Yorktown in 1781 plaats maakte effectief een einde aan de oorlogen Amerika was onafhankelijk.
Isolationisme en dan oorlog
Amerikaanse politieke leiders hebben gedurende de negentiende eeuw grotendeels gehoor gegeven aan de waarschuwing van Washington tegen bondgenootschappen. De Atlantische Oceaan beschermde de jonge natie tegen de problemen en vele conflicten in Europa; De naaste buren van Amerika hadden een kleinere bevolking en minder militaire macht.
Afgezien van De oorlog van 1812, waarin de Verenigde Staten tegen de Britten vochtenAmerika bevond zich grotendeels beschermd tegen de problemen van de buitenwereld.
Dat begon te veranderen toen Europa verviel in de wreedheid van de Eerste Wereldoorlog.
Aanvankelijk vermeden Amerikaanse politici zich ermee te bemoeien. Wat vandaag de dag een isolationistische beweging zou worden genoemd, was sterk; de aanhangers ervan waren van mening dat de Europese oorlog ten behoeve van de Europese Unie werd gevoerd grote zaken.
Maar het was voor de Verenigde Staten moeilijk om de neutraliteit te handhaven. Duitse onderzeeërs brachten schepen die de Atlantische Oceaan overstaken tot zinken Amerikaanse passagiers. De economieën van enkele van Amerika’s grootste handelspartners lagen in puin; de democratieën van Groot-Brittannië, Frankrijk en andere Europese landen waren in gevaar.
President Woodrow Wilson leidde de Verenigde Staten in de oorlog in 1917 als bondgenoot van de West-Europese landen. Toen hij het Congres om een oorlogsverklaring vroeg, Wilson betoogde de waarde van gelijkgestemde bondgenoten: “Een standvastig concert voor vrede kan nooit in stand worden gehouden behalve door een partnerschap van democratische naties.”
In de onmiddellijke nasleep van de oorlog bleven de geallieerden – onder leiding van de VS, Frankrijk en Groot-Brittannië – bij elkaar om de vredesakkoorden op te stellen, de door oorlog verscheurde delen van Europa te voeden en ingrijpen in Rusland na de communistische revolutie daar.
Welvaart ging gepaard met vrede en hielp de Verenigde Staten zich snel te ontwikkelen tot een mondiale economische macht.
Maar binnen een paar jaar keerden Amerikaanse politici terug traditioneel isolationisme in politieke en militaire aangelegenheden en zette deze houding tot ver in de jaren dertig voort. De wereldwijde Grote Depressie die in 1929 begon was dat wel schuld aan kwetsbaarheden in de wereldeconomie, en er was een sterk gevoel onder de Amerikanen dat de Verenigde Staten hun interne problemen moeten oplossen in plaats van Europa met zijn problemen te helpen.
De Alliantie is tegen het fascisme
Zoals beide Hitler En Japan eind jaren dertig hun buren begonnen aan te vallen, werd het president Franklin Roosevelt en andere Amerikaanse militaire en politieke leiders duidelijk dat de Verenigde Staten betrokken zouden raken bij de Tweede Wereldoorlog. Als er niets anders was, hadden vliegtuigen het vermogen van Amerika om zich achter de Atlantische Oceaan te verschuilen uitgewist.
Hoewel de publieke opinie verdeeld was, begonnen de Verenigde Staten wapens en andere hulp naar Groot-Brittannië sturen en begon stilletjes militaire plannen met Londen. Dit ondanks het feit dat de Verenigde Staten dat wel waren formeel neutraalzoals de regering-Roosevelt verlegde de grenzen van een neutraal land kan doen voor bevriende naties zonder oorlogvoerende partij te worden.
In januari 1941 Roosevelt gaf zijn jaarlijkse State of the Union adres voor het congres. Hij leek het land voor te bereiden op het mogelijke – zowel namens bondgenoten in het buitenland als voor het behoud van de Amerikaanse democratie:
“De toekomst en de veiligheid van ons land en onze democratie zijn in overweldigende mate betrokken bij gebeurtenissen tot ver buiten onze grenzen. De gewapende verdediging van het democratische bestaan wordt nu dapper gevoerd op vier continenten. Als die verdediging faalt, zullen de hele bevolking en alle hulpbronnen van Europa, Azië, Afrika en Australazië worden gedomineerd door veroveraars. In tijden als deze is het dat het onvolwassen, onbezonnen en ongemanierd is. kan de hele wereld tegenhouden.”
Wanneer Japanners vielen Hawaï aan in 1941 En Hitler verklaarde de oorlog aan de Verenigde StatenAmerika ging snel de Tweede Wereldoorlog in in een alliantie met Groot-Brittannië, de vrije Fransen en anderen.
Gedurende de oorlog werkten de geallieerden samen aan grote en kleine zaken. Ze versloegen Duitsland in drie en een half jaar en Japan i minder dan vier.
Toen de Tweede Wereldoorlog eindigde, bracht de alliantie in oorlogstijd twee langdurige partnerschappen voort, gebaseerd op het inzicht dat samenwerking een sterke en effectieve tegenhanger van het fascisme had opgeleverd.
Naoorlogse allianties
De eerste van deze allianties is Noord-Atlantische Verdragsorganisatie of NAVO. De oorspronkelijke leden waren de Verenigde Staten, Canada, Groot-Brittannië, Frankrijk en andere bondgenoten in oorlogstijd. Er is nu 32 ledenwaaronder Polen, Hongarije en Turkije.
De doelstellingen van de NAVO was om de vrede in Europa te handhaven en de groeiende communistische dreiging van de Sovjet-Unie in te dammen. De aanhangers van de NAVO zijn van mening dat, gezien het feit dat de oorlogen in voormalig Joegoslavië in de jaren negentig en in Oekraïne nu de enige grote conflicten in Europa in tachtig jaar zijn, het bondgenootschap aan zijn verwachtingen heeft voldaan. goed meten. En NAVO-troepen gingen naar Afghanistan samen met het Amerikaanse leger na 9/11.
De andere instelling die de geallieerden tijdens de oorlog hebben opgericht, zijn de Verenigde Naties.
De VN zijn veel dingen: een humanitaire hulporganisatie, een forum voor landen om hun problemen aan de orde te stellen en een bron van internationaal recht.
Het is echter ook een alliantie. De Bij verschillende gelegenheden goedgekeurd door de VN-Veiligheidsraad het gebruik van geweld door de leden, zoals in de eerste Golfoorlog tegen Irak. En het heeft de kracht om te zenden vredeshandhaver troepen naar conflictgebieden onder VN-vlag.
Andere Amerikaanse bondgenoten met verdragen of benoemingen van het Congres omvatten Australië, Nieuw-Zeeland, Japan, Israël, drie Zuid-Amerikaanse landen en zes in het Midden-Oosten.
Veel van dezelfde landen creëerden ook instellingen zoals de Wereldbank, het Internationale Monetaire Fonds, de Organisatie van Amerikaanse Staten en de Europese Unie. De VS behoren tot al deze landen, behalve de EU. Onder mijn 35-jarige diplomatieke carrièreIk heb met al deze instellingen samengewerkt, vooral bij de inspanningen om Afrika te stabiliseren. Zij bewaren de vrede En ontwikkelingsinspanningen ondersteunen met leningen en subsidies.
Bewonderaars van deze naoorlogse liberale internationale orde wijzen op het beperkte aantal grote gewapende conflicten van de afgelopen 80 jaarde gemondialiseerde economie en internationale samenwerking op belangrijke kwesties zoals ziektebestrijding En het bestrijden van terrorisme.
Voorstanders wijzen op het onvermogen van dit systeem om een aantal zeer dodelijke conflicten, zoals Vietnam en Oekraïne, te stoppen, en op de grote bevolkingsgroepen die het niet goed hebben gedaan onder de mondialisering. bewijs van zijn fout.
De wereld zou er dramatisch anders uitzien zonder de overwinningen van de geallieerden in de twee wereldoorlogen, het stabiele mondiale economische systeem en de NAVO en de VN die de wereld relatief vreedzaam hielden.
Maar de waarde van bondgenoten voor Amerikanen lijkt, zelfs als ze profiteren van allianties, te zijn verschoven tussen de houding van George Washington – vermijd ze – en die van Franklin D. Roosevelt – ‘alles erin gaan’. . eventueel.
Dit is een bijgewerkte versie van één oorspronkelijk gepubliceerd artikel op 20 februari 2025.
Donald Heflin is uitvoerend directeur van het Edward R. Murrow Center en Senior Fellow of Diplomatic Practice aan de Fletcher School in Tufts Universiteit.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
