Toen een schutter begon schiet in een academisch gebouw op de campus van Brown University wachtten studenten niet op officiële waarschuwingen voor problemen. Ze kregen informatie vrijwel onmiddellijk, in stukjes en beetjes – via telefoons die in hun zak trilden, berichten van vreemden, geruchten die dringend aanvoelden omdat ze iemand in leven zouden kunnen houden.
Op 13 december als de aanval op het Ivy League-instituut Tijdens de finaleweek gebruikten studenten Sidechat, een anoniem, campusspecifiek prikbord dat veel wordt gebruikt op Amerikaanse hogescholen, voor snelstromende realtime informatie.
Een analyse van Associated Press van bijna 8.000 berichten uit de 36 uur na de schietpartij laat zien hoe sociale media centraal zijn geworden in hoe studenten omgaan met noodsituaties op de campus.
Een kwartier voor het eerste actieve schietalarm van de universiteit waren studenten de chaos al aan het documenteren. Hun berichten – rauw, gefragmenteerd en soms hectisch – vormden een digitale tijdcapsule van hoe een universiteitscampus een massale schietpartij ervoer.
Terwijl de studenten op hun plek schuilden, postten ze terwijl ze zich verstopten onder bibliotheektafels, ineengedoken in klaslokalen en gangen. Sommige reacties kwamen zelfs van gewonde studenten, zoals iemand die vanuit een ziekenhuisbed een selfie plaatste met het simpele onderschrift: #finalsweek.
Anderen stelden prangende vragen: Was er sprake van een lockdown? Waar was de schutter? Was het veilig om te verhuizen?
Het zou dagen eerder zijn autoriteiten hebben de verdachte geïdentificeerd en vond hem dood in New Hampshire door een zelf toegebrachte schotwond, waarmee hij later in verband werd gebracht de moord op een professor aan het Massachusetts Institute of Technology.
Hier kun je zien hoe de shoot verliep.
Stroom van collectief bewustzijn
Sidechat wordt door Harvard Magazine omschreven als ‘de stroom van collectief bewustzijn van de universiteit’ en staat iedereen met een geverifieerd universitair e-mailadres toe om op een campusfeed te posten. Op de meeste dagen staat de Brown-feed vol met klachten over het eten in de eetzaal, grappen over professoren en stress over examens: kortstondige berichten die door het hele studentenleven heen lopen.
Zaterdagmiddag, vlak voor de schietpartij, schreef een student dat ze graag ‘60 uur lang Minecraft konden spelen’. Toen veranderden de berichten abrupt.
Er begonnen menigten uit Browns Barus en Holley-gebouw te stromen, en iemand schreef om 16:06 uur: “Waarom vluchten mensen B&H?”
Anderen volgden snel. “Iedereen zoekt dekking”, schreef er een. “BLIJF WEG VAN THAYER STREET IN DE BUURT VAN MACMILLAN. 2 MENSEN ZIJN NET ERNSTIG DOOD GESCHOTEN”, schreef een andere gebruiker om 16.10 uur
Tientallen uitzinnige berichten volgden terwijl studenten zelf probeerden het informatiegat op te vullen.
“Zijn we ook in lockdown of zo”, vroeg een student.
Op het moment dat het universiteitsalarm om 16.21 uur werd verzonden, was de schutter niet langer op de campus – een feit dat Brown-functionarissen nog niet wisten.
“Waar zouden we zijn zonder Sidechat?” schreef een leerling.
Een woordvoerder van de universiteit zei dat het alarm van Brown 20.000 mensen bereikte minuten nadat de openbare veiligheidsfunctionarissen van de school op de hoogte waren gebracht dat er schoten waren afgevuurd. Ambtenaren hebben opzettelijk geen sirenes gebruikt om te voorkomen dat mensen die zich haasten om te schuilen in gevaar zouden komen, zei de woordvoerder, Brian E. Clark, die eraan toevoegde dat Brown opdracht had gegeven tot twee externe beoordelingen van de reactie, gericht op het verbeteren van de openbare veiligheid en beveiliging.
Lange uren van onderduiken
Lang nadat de zon was ondergegaan, zaten studenten beschut in donkere slaapzalen en studiezalen. De jaloezieën waren gesloten. Deuren waren geblokkeerd met dressoirs, bedden en minikoelkasten.
“De deur is op slot, de ramen zijn op slot. Ik heb een metalen buis op de hendel gebalanceerd, dus als iemand van buitenaf aan de hendel probeert, zal hij een hard geluid maken”, schreef een student.
De studenten reageerden op elk geluid: voetstappen in gangen, sirenes in de verte, helikopters boven hun hoofd. Toen er alarmen kwamen, waren de trillingen en beltonen schokkend. Sommigen vreesden dat de namen van de doden zouden worden vrijgegeven – en dat ze iemand zouden herkennen die ze kenden.
Wetshandhavers trokken door de campusgebouwen en ruimden ze verdieping voor verdieping op.
Een student die wegliep van Barus en Holley vroeg of iemand zijn ouders kon sms’en om hen te laten weten dat hij veilig was. Anderen zeiden dat ze tijdens hun vlucht telefoons in klaslokalen hadden achtergelaten, omdat ze hun uitzinnige dierbaren niet konden bereiken. Ironisch genoeg beschikten degenen die het dichtst bij de schietpartij stonden vaak over de minste informatie.
Veel Amerikaanse studenten uitten gevoelens die schommelden tussen gevoelloosheid en liefdesverdriet.
“Ik kreeg net een sms van een vriend die ik al bijna drie jaar niet meer heb gesproken”, schreef een student. ‘Onze laatste berichten? Ik informeer bij haar na de schietpartij in Michigan State.’ Verschillende studenten reageerden en zeiden dat ze soortgelijke ervaringen hadden gehad.
Internationale studenten schreven over ouders die aan de andere kant van de wereld niet konden slapen.
“Ik wil gewoon een knuffel van mijn moeder”, schreef een student.
De angst slaat toe
Naarmate de uren verstreken, worstelden de studenten met de basisbehoeften. Sommigen beschreven dat ze in vuilnisbakken of lege flessen wasmiddel urineerden omdat ze te bang waren om hun kamer te verlaten. Anderen spraken over drinken om ermee om te gaan.
“Ik was op straat toen het gebeurde en opeens voelde ik me zo bang”, schreef een student. “Ik rende en kwam een tijdje niet tot rust. Ik voel me verdoofd, moe en sta op het punt om over te geven.”
Een ander schreef: “Ik zit opgesloten! Ik heb vandaag niets gegeten! Ik ben zo bang dat ik niet eens weet of ik hier levend of dood uit kom.”
Sommige studenten postten vroeg in de ochtend, meer dan tien uur na de lockdown, dat ze niet konden slapen. Sidechat documenteerde ook vriendelijke daden, waaronder een student die van deur tot deur ging met macaroni en kaasbekers in een donkere slaapzaal.
Informatie en zijn grenzen
Studenten stelden herhaaldelijk dezelfde vragen – nieuws? bronnen? – en daagden elkaar uit om te verifiëren wat ze zagen voordat ze het opnieuw postten.
“Eerlijk gezegd hoor ik liever verkeerde informatie dan dat mensen niet vertellen wat ze hebben gehoord”, schreef een student.
Anderen gingen terug en deelden een Google-document dat uitgroeide tot 28 pagina’s waar studenten de meest actuele, geverifieerde informatie konden vinden. Sommigen plaatsten afschriften van politiescanners of waarschuwden voor vertrouwen kunstmatige intelligentie samenvattingen van de ontwikkelingssituatie. Hoogleraren – die zelden op de app posten – sloten zich aan bij de feed en drongen aan op voorzichtigheid en geruststelling.
“Als je het over de actieve situatie hebt, voeg dan een bron toe!!!” schreef een leerling.
Maar ‘betrouwbare informatie’, merkten de studenten op, kwam vaak met vertraging.
Binnen ongeveer 30 minuten na de schietpartij beweerden berichten ten onrechte dat de schutter was gepakt. Berichten over meer geweerschoten – waarvan later bleek dat ze vals waren – gingen door tot in de nacht en de volgende dag, wat angst en frustratie aanwakkerde. Een leerling vroeg: wat doet de politie ‘NU’?
De antwoorden kwamen snel.
“Ze doen hun best”, antwoordde iemand. ‘Wees dankbaar’, voegde een ander eraan toe. “Ze zetten nu hun leven op het spel om ons veilig te houden.”
Een campus veranderde
Studenten werden zondag wakker op een campus die ze niet langer herkenden. Het had vannacht gesneeuwd: de eerste sneeuwval van het academisch jaar.
Post na post noemden studenten het zicht verontrustend. Wat normaal gesproken een feest zou zijn, voelde in plaats daarvan als een bevestiging dat er iets onherroepelijk was veranderd.
“Het deed echt pijn om vanochtend de vlokken te zien vallen, mooi en tragisch”, schreef een student.
Zelfs toen de lockdown werd opgeheven, zeiden velen dat ze niet zeker wisten wat ze moesten doen: waar ze heen moesten, of de eetzalen open waren, of het veilig was om te verhuizen.
“Wat ben ik aan het doen?” een student uitgezonden. “Ik word gek.”
Studenten liepen verdoofd door verse sneeuw op weg naar bloeddonatiecentra. Anderen zagen dat er bloemen werden geplaatst bij de campuspoorten en buiten Barus en Holley.
Velen rouwden niet alleen twee studenten vermoordmaar de onschuld die ze voelden was van hun campus verwijderd.
“Ik zal nooit de eerste sneeuw van het seizoen zien en niet aan die twee denken”, schreef een student.
Toen de sluiting eindigde, keerden studenten terug naar hun slaapzalen terwijl Sidechat zich bleef vullen met verdriet en reflectie. Velen zeiden dat Brown niet langer hetzelfde voelde.
“Sneeuw zal voor mij altijd bloederig zijn”, schreef iemand.
– Door Leah Willingham, Associated Press
