In 2015 ontdekte Disney een nieuwe manier om nostalgie te verzilveren: live-action remakes van zijn klassieke animatiefilms. Het begon met Assepoester65 jaar na de première van de originele film terug op het grote scherm gebracht. In de tien jaar daarna heeft Disney nog twaalf van deze remakes uitgebracht, waarbij de kloof tussen de releasedatums van de originele films en de remakes steeds korter werd. Het volgende bericht is een remake van 2016 Moana verschijnt in juli in de bioscoop, een paar maanden vóór het tienjarig jubileum van het origineel.
Disney-remakes zijn ontworpen om de magie van het bronmateriaal na te bootsen, iconische beelden te repliceren en geliefde regels, scènes en liedjes opnieuw te creëren. Maar de creatieve filosofie heeft altijd een simpele vraag opgeworpen: waarom zou je de remake bekijken als de originele animatiefilm nog steeds bestaat?
Op maandag 23 maart kwam Disney uit de eerste aanhangwagen voor zijn nieuwe bod Moanawaardoor de kwestie als nooit tevoren centraal staat – en kijkers op sociale media trekken de remake naar het monsterrijk en terug.
De trailer onderscheidt zich onmiddellijk van het origineel door het gebrek aan kleur en valt in hetzelfde onverzadigde kamp als Kwaadaardig films en moderne Marvel-films. Gebruikers van sociale media plaatsten stills uit de trailer naast beelden uit het origineel Moanawaardoor het contrast onmiskenbaar is. Naad één gebruiker om het zo te zeggen: de remake “zoog letterlijk alle kleur op”. Moanas kenmerkende levendige, tropische omgeving.
Moana onderscheidt zich ook van Disney’s andere live-action remakes vanwege de casting. Waar sommige van deze films een levendige ster hebben gebruikt om een nieuwe draai (althans nominaal) aan oud materiaal te geven, zoals Emma Watson als Belle in Belle en het Beest of Halle Bailey als Ariel De kleine zeemeerminhet nieuwe Moana heeft exact dezelfde castingstrategie als de originele film: een onbekende actrice die haar filmdebuut maakt als Disneyprinses Moana – daarna Auli’i Cravalho, nu Catherine Laga’aia – en Dwane ‘the Rock’ Johnson als haar metgezel Maui, wiens live-actionversie een minder dan geweldige pruik heeft die zijn eigen golf van spot teweegbracht.
De casting van Johnson markeert de eerste keer dat een acteur uit een originele Disney-film opnieuw zijn rol vertolkt in de remake. Hij mag dan een grote naam zijn, gebruikers van sociale media zien zijn vernieuwde casting als een nieuwe aanval op de film: “Honderden miljoenen dollars verspild zodat Dwayne Johnson een vreselijke pruik kan opzetten en dezelfde teksten kan uitbrengen, maar met een slechtere timing.” klaagde een poster.
Het herschikken van dezelfde acteur in een leidende rol draagt alleen maar bij aan de vraag die centraal staat in het discours: wat bepaalt dit Moana afgezien van het origineel, laat staan dat het minder dan tien jaar later de betere kijkoptie wordt?
Hoewel dat antwoord misschien onduidelijk is voor online critici, spreekt het succes van Disney voor zich. In 2019 was dat zo De Leeuwenkoning De remake leverde Disney wereldwijd 1,6 miljard dollar op en is nu de derde meest winstgevende film aller tijden. De jaren 2017 Belle en het BeestDe jaren 2019 Aladdinen de jaren 2025 Lilo & Stitch overschreed ook de grens van een miljard dollar, wat bewijst dat ondanks alle online verontwaardiging de remakes van Disney nog steeds tot de best verkochte ondernemingen behoren. Dat wil niet zeggen dat deze films noodzakelijkerwijs superieur zijn aan hun originele films (en elke diehard Disney-fan zou ongetwijfeld tegen dat idee zijn), maar zolang ze zwervers in de stoelen stoppen, zullen ze waarschijnlijk niet snel stoppen met worden gemaakt.
De nieuwe Moana de trailer eindigt met een grap die illustreert waarom sommige verhalen het beste verteld kunnen worden door middel van animatie. Maui, een shapeshifter, zit midden in een transformatie, met het lichaam van een mens en de kop van een haai. In het origineel Moanahet moment was een charmante grap die resulteerde in een lieve hybride die het waard was om te bestaan veranderd in een Funko Pop. In de remake is het een huiveringwekkende gruwel die op de een of andere manier dezelfde toon moet aanslaan – een beschrijving die misschien wel bij de film zelf past.
