Zoals elke dwaze aspirant-gamer zat ik in het donker van mijn huis en startte een spel op waarvan ik hoopte dat het helder genoeg zou schijnen om de belofte waar te maken. Een zwart-wit shooter in een stad vol muizen? Een klassieke cartoon-animatiestijl? Een gumshoe noir-plot? De eigenaardigheden stapelden zich op als Jenga-blokken, en één defect element kon de hele toren instorten. Maar is dat niet altijd het geval in Gamer Town, waar veelbelovende plekken dertien in een dozijn zijn en slechts een paar met succes hun gewaagde dromen waarmaken.
Muis: PI For Hire, de langverwachte indie first-person shooter voortgekomen uit een bericht op Xkomt eindelijk donderdag uit na jaren van trailers en teasers, en voor een bescheiden prijs van $ 30. Hoewel de makers van de Poolse studio Fumi Games volhouden dat het uiterlijk van de game breder is geïnspireerd op de ‘rubberen slang’-animatiestijl uit de jaren dertig, gepopulariseerd door de tekenfilms van Betty Boop en Fleischer, is het niet moeilijk om visuele overeenkomsten te zien met Steamboat Willie, het zwart-witpersonage dat aan Mickey Mouse voorafging. Een groot deel van de aantrekkingskracht van Mouse: PI For Hire ligt in de vintage cartoonstijl in contrast met gewelddadig vuurgevecht – en na een half dozijn uur spelen van het spel, maakt dat veel van zijn charme uit.
Maar het is een genot om de visuele stijl te ontdekken die over een tamelijk ingewikkeld verhaal vol klassieke noir-elementen heen ligt. Spelers besturen Jack Pepper, een oorlogsheld die een hardgekookte detective is geworden en wiens zoektocht naar een zaak van vermiste personen hem van de felle lichten van de fijne samenleving van Mouseburg naar de louche achterafstraatjes en de gevaarlijke criminele onderbuik brengt, waarbij hij een enorme samenzwering blootlegt.
Mouse: PI For Hire zit boordevol noir-nietjes zoals een gumshoe-hoofdrolspeler, een femme fatale-liefdesbelang, politieke corruptie, sociale ongelijkheid, vuile agenten en een prikbord waar onze detective de zaak aanwijzing voor aanwijzing invult. Ondanks de tekenfilmanimatie en de razernij van de rubberen slangen, wordt noir eerlijk gespeeld; het is duidelijk dat dit een liefdesbrief is aan het genre van detectivefictie dat beroemd is geworden door Amerikaanse fictieschrijvers.
In gesprek met Fumi Games-hoofdproducent Maciej Krzemień afgelopen juni tijdens het Summer Game FestHet team dat aan de game werkte, liet zich inspireren door de verhalen van de beroemde noir-schrijver Raymond Chandler, en de verhalende regisseurs deden veel historisch onderzoek om de juiste periode te achterhalen.
“Het is duidelijk dat we zelf geen Amerikanen zijn. We wilden deze hele stijl van detective noir-verhalen goed onder de knie krijgen, maar met wat luchtige elementen,” vertelde Krzemień me.
Een groot deel van het succes van Pepper’s personage is te danken aan zijn stemacteur, Troy Baker, die oneliners en uiteenzettingen levert in schorre tonen, passend bij een hardgekookte detective die de zaak gedurende het spel vertelt. De rest van de stemmencast is behoorlijk prettig – onder anderen Florian Clare als journalist Wanda Fuller, Frank Todaro als politicus en Peppers oorlogsmaatje Cornelius Stilton – zorgen voor een scala aan hedendaagse optredens, variërend van Mid-Atlantische faux-verfijning tot een streetwise accent dat voortkomt uit welke New Jersey-analoog ze ook hebben in de buurt van Mouseburg.
De dialoog is toepasselijk noir, en het schrijven in de game is een mix van duistere humor uit de jaren dertig en kreunwaardige woordspelingen (wat een goede zaak is, dat zweer ik). Muis eindigt de dag met een lange trek stinkende kaas om de scherpte eraf te halen, dranksmokkelaars zijn ‘kaasleggers’, een pistool naar het voorbeeld van het Duitse Mauser-pistool wordt de Micer genoemd, enzovoort.
Hoewel de soundtrack van de game een passende mix is van bigband en jazzy deuntjes, breidt Mouse: PI For Hire zijn toewijding uit om de jaren dertig verder op te roepen. Een optionele filterlaag met filmkorrel en vloeiende onscherpte voor de beelden, verslechtert ook de audiokwaliteit van de muziek, zodat deze klinkt alsof deze uit vinyl- of wascilinders komt. Er ouderwetser uitzien en klinken is een leuke toevoeging aan de onderdompeling.
Maar Mouse: PI For Hire is in de eerste plaats een schietspel, en hoewel de gevechten meer voor- dan nadelen hebben, zijn er genoeg uitdagingen om de prachtige animatiestijl aan te passen aan 3D-beelden om het als een allegaartje te laten voelen.
Mouse: PI For Hire is meer een heerlijk meeslepend uitje dan een meesterwerkschieter
Mouse: PI For Hire voelt veel als een moderne kijk op de eerste golf van first-person shooters zoals Doom en Duke Nukem: Vijanden komen een kamer binnen waarin de speler zich bevindt, schieten van een afstand of komen dichterbij. Net als sommige zogenaamde ‘Boomer shooters’ die de afgelopen jaren zijn uitgebracht en die ouderwetse shooter-vibes oproepen met bijgewerkte besturing, hebben vijanden niet veel dynamische bewegingen, waardoor spelers schoten uitwisselen en op dat moment naar het juiste wapen overschakelen.
Spelers krijgen een groeiend arsenaal aan BioShock-achtige wapens, leunend op een pistool, een jachtgeweer en een Thompson-machinepistool voor het gruntwerk, samen met een handig nieuw Devarnisher-pistool dat terpentijnkogels afschiet (de chemische ouderwetse animators die gebruikt werden om inkt weg te vegen) om vijanden te smelten. Er zijn meer in latere delen van het spel, en upgrades om op te starten die wapens tijdens het spel nuttiger maken.
Devarnisher smelt vijanden met terpentijn.
Mouse: PI For Hire probeert geen geavanceerde shooter te zijn, dus het aangaan van vuurgevechten met statische vijanden is meestal prima. Het probleem ligt in het combineren van de visuele stijl van het spel met schietactie: vijanden zien eruit alsof ze rechtstreeks uit een tekenfilm zijn gestapt, maar hun prachtig geanimeerde 2D-lichamen kunnen moeilijk te raken zijn in de 3D-ruimte. Als ik aan het schieten ben, heb ik vaak moeite om kleinere vijanden te raken en kan hun hitbox een beetje verwarrend zijn, waardoor ik een aantal schoten mis waarvan ik dacht dat ik ze zou raken.
Dit maakt niet echt deel uit van de gemakkelijke en standaard moeilijkheden, die behoorlijk vergevingsgezind zijn, maar toen ik het opschroefde naar de harde modus (wat je meteen kunt doen), maakte de straffende schade mijn onzekere doel meer een probleem. Ik struikelde hier en daar terwijl ik probeerde mijn kogels op vijanden te laten landen, vooral op vijanden die ver weg waren.
Hoewel het een beetje verwarrend is, is het uiteindelijk een klein nadeel van een goed gemaakte ervaring. Mouse: PI For Hire is een periode-joyride, en zolang ik kamers vol vijanden en bazen als smaakmaker in een verhaal behandel, ben ik verre van teleurgesteld. Niet elke shooter hoeft de volgende Portal of Titanfall 2 te zijn die het genre opnieuw uitvindt, vooral games die $ 30 kosten en spelers waarschijnlijk meer dan twaalf uur aan de gang houden voordat ze credits krijgen.
Wat de game goed doet, zijn de dubbele toewijding aan de animatiestijl en de ingewikkelde wereld. Ik word nooit moe van het kijken naar de animaties in rubberen slangstijl van het herladen van wapens of het knallen van de hoofden van vijanden met een naderend jachtgeweer in een komisch hartverscheurende uitbarsting van geweld. Het is een mooie tegenhanger van Mouseburg, een ruige maar geloofwaardige stad met alle personages en locaties, machtsstrijd en plotwendingen die je in elke andere noir zou vinden.
Al vroeg in het spel spoorde ik een spoor op in een operahuis waar ik een moordaanslag op een politicus verijdelde – hoewel dat gebeurde met een kanon op het podium dat de zaal in brand zette, en ik moest vechten tegen een krachtige, in Brunhilda geklede mini-zangeres om eruit te komen. De mix van gumshoe-nietjes met cartoonlogica maakt Mouse: PI For Hire echt uniek, en de Steamboat Willie-look logenstraft dat de game dieper is dan het op het eerste gezicht lijkt in zijn toewijding aan het vertellen van een detectiveverhaal, met alle sinistere wendingen van dat genre.
“Zonder iets te verklappen, zit er een grotere samenzwering achter dit alles, en het is allemaal behoorlijk serieus over sociale kwesties, sociale thema’s in het spel, en het weerspiegelt feitelijk het politieke klimaat van de wereld in de jaren dertig – en niet alleen in Amerika,” vertelde Krzemień me afgelopen juni.
Dus ja, het is een spel waarin de niet-Mickey Mouse een pistool krijgt, maar allemaal in dienst van het blootleggen van een mysterie, het bestrijden van een toenemende fascistische dreiging en hopelijk genoeg cheddar verdienen om zijn schulden af te betalen.
Mouse: PI For Hire verschijnt op 16 april voor pc, Xbox One X/S, PS5 en Nintendo Switch 2.
