Na het te hebben gedemonstreerd het heeft de operationele capaciteit om mensen veilig te vervoeren naar de maan en terugde Verenigde Staten gaan door naar hun volgende grote doel: ze willen tegen 2030 kernreactoren in een baan om de aarde en op het oppervlak van de maan. Voor een dergelijke prestatie zal de National Aeronautics and Space Administration moeten samenwerken met het ministerie van Defensie en het ministerie van Energie.
In een post op X onthulde het Office of Science and Technology Policy (OSTP) van het Witte Huis een document met nieuwe richtlijnen voor federale agentschappen om de routekaart voor nucleaire ruimtetechnologie voor de komende jaren op te stellen. Dit, zo zeggen zij, zal de ‘Amerikaanse superioriteit in de ruimte’ garanderen.
Momenteel gebruiken ruimte-instrumenten zonne-energie om te functioneren. Dit wordt echter als onpraktisch beschouwd voor complexere doeleinden. Hoewel er technisch gezien altijd zonlicht is, is de stroom met tussenpozen en zijn er bijna altijd grote batterijen nodig om deze op te slaan.
Reactoren produceren jarenlang vrij continu energie door middel van kernsplijting. Ze kunnen ook worden gebruikt voor zogenaamde nucleaire elektrische voortstuwing. Door hun continue output zijn ze de meest haalbare optie op een maanbasis, maar ze kunnen ruimtevaartuigen ook in staat stellen lange of complexe missies uit te voeren zonder zich zorgen te hoeven maken over het verbruik van een beperkte voorraad chemische brandstof.
Kortom, nucleaire technologie maakt het mogelijk om verder te gaan, met meer lading, langer en met minder beperkingen.
Volgens opmerkingis het Amerikaanse doel om tegen 2028 een reactor met middelgroot vermogen in een baan om de aarde te brengen, met een variant ontworpen voor nucleaire elektrische voortstuwing, en een eerste functionele grote reactor op het maanoppervlak tegen 2030. Om dit te bereiken zullen zowel NASA als het Pentagon energietechnologieën parallel ontwikkelen, gebruikmakend van de huidige strategie van concurrentie tussen aannemers.
De reactoren moeten modulair en schaalbaar zijn en toepassingen bevatten voor zowel toekomstig leven op de maan als ruimtevaart. Van zijn kant moet DOE ervoor zorgen dat deze projecten over de brandstof-, infrastructuur- en veiligheidsvoorzieningen beschikken die nodig zijn om hun doelen te bereiken. Daarnaast gaat het agentschap beoordelen of de industrie de capaciteit heeft om in vijf jaar tijd maximaal vier reactoren te produceren.
Het plan houdt rekening met technologieën die gedurende drie jaar in een baan om de aarde en minstens vijf jaar op het maanoppervlak minstens 20 kilowatt elektriciteit (kWe) produceren. In de tussentijd moesten ze een ontwerp hebben dat het vermogen tot 100 kWe kon verhogen. De eerste ontwerpen moeten binnen een jaar arriveren.
Ten slotte draagt het bevel OSTP op om een routekaart voor het initiatief op te stellen en obstakels en aanbevelingen op te stellen om deze aan te pakken.
“Kernenergie in de ruimte zal ons voorzien van de hernieuwbare elektriciteit, verwarming en voortstuwing die essentieel zijn voor een permanente aanwezigheid op de maan, Mars en daarbuiten”, OSTP ingediend. Van zijn kant, NASA-beheerder Jared Isaacman ingediend“De tijd is gekomen dat Amerika nucleair de ruimte in gaat.” Het bericht werd gevolgd door een emoji van een Amerikaanse vlag.
Het plan biedt een gemeenschappelijk raamwerk waarbinnen elk afzonderlijk agentschap moet werken. Op de achtergrond is de race om ruimte-infrastructuur hiervan het bewijs technologische concurrentie met Chinadie ook zoekt naar geavanceerde energiemogelijkheden voor de maan.
Dit verhaal verscheen oorspronkelijk in BEDRAAD in het Spaans en is vertaald uit het Spaans.
