Terwijl Pakistan werkt aan het bewerkstelligen van vrede tussen de VS en Iran, houden veel Pakistanen nauwlettend in de gaten of de diplomatieke impuls zich zal vertalen in verbeteringen in eigen land.
SCOTT DETROW, BE:
Pakistan heeft de afgelopen weken een grote diplomatieke doorbraak bereikt en is van back-channel tussenpersoon uitgegroeid tot een belangrijke bemiddelaar die probeert duurzame vrede tussen Iran en de Verenigde Staten tot stand te brengen. Zoals Betsy Joles vanuit Islamabad rapporteert, omarmen Pakistani dit moment met een mengeling van humor, trots en scepticisme over de vraag of dit thuis tot enige betekenisvolle verandering zal leiden.
(GELUID VAN MUZIEK)
ONBEKENDE MUZIKALE KUNSTENAAR: (Lied in niet-Engelse taal).
BETSY JOLES: Toen de Pakistaanse leiders eerder deze maand door de Verenigde Staten en Iran werden gecrediteerd voor hun hulp bij het tot stand brengen van een staakt-het-vuren van twee weken, gingen Pakistanen met triomfantelijke humor het internet op. Ze plaatsten video’s van zichzelf op sociale media terwijl ze door luchthavens en andere openbare ruimtes liepen, waarop ze hun Pakistaanse paspoorten lieten zien. De ondertitel is klaar. Het donkergroene Pakistaanse paspoort, normaal gesproken een van de zwakste ter wereld, had plotseling enige waarde, en dit was een van de weinige momenten waarop mensen ermee moesten pronken, ook al was het voor de grap, om een paar anderszins donkere oorlogsweken op te fleuren.
De inspanningen van Pakistan om deze oorlog te helpen beëindigen, hebben het land op grote schaal in de schijnwerpers gezet. De hoofdstad van het land, Islamabad, die zich voorbereidt op een nieuwe mogelijke gespreksronde deze week, is een centraal punt geworden. Op een van de drukke lunchplekken van de stad zegt de 31-jarige nazi Yasir dat de pogingen van haar land om vrede te stichten de moeite waard zijn om te vieren.
NAZISH YASIR: Ik ben trots op mijn Pakistan.
JOLES: In de buurt serveert Nasir Butt eten en thee aan gasten die zich buiten verzamelen. Hij hoort een groep praten over de mondiale politiek en doet mee om één ding te benadrukken waarvan hij hoopt dat het uit de recente gebeurtenissen zal voortkomen: izzat. Het betekent respect.
NASIR BADE: (spreekt Urdu).
JOLES: “Als God het wil”, zegt hij, “zullen Pakistani die naar het buitenland reizen, met respect worden behandeld. Wij willen gerespecteerd worden.” In Pakistan reageren mensen tegenwoordig op meer dan alleen het huidige diplomatieke moment, zegt Nida Kirmani, universitair hoofddocent sociologie aan de Lahore University of Management Sciences.
NIDA KIRMANI: Er is een soort gevoel van validatie vanwege de beladen geschiedenis en internationale reputatie van Pakistan.
JOLES: Deze bevestiging komt op een moment dat velen zich gedesillusioneerd voelen over de toestand van de economie van het land en hun regering, die een steeds hardere houding heeft aangenomen in kwesties van immigratie tot strijdbaarheid en politieke dissidenten, vooral sinds de populaire leider Imran Khan werd gearresteerd op beschuldiging van corruptie en in 2023 gevangen werd gezet.
KIRMANI: Wat betreft de relatie met de staatsmacht denk ik dat het gevoel van afstand in het hele land is gegroeid.
JOLES: Michael Kugelman, senior fellow voor Zuid-Azië bij de Atlantic Council, zegt dat dit de publieke woede heeft aangewakkerd die de Pakistaanse leiders soms met moeite hebben weten te bedwingen. Pakistan wil duidelijk dat de oorlog eindigt om economische en veiligheidsredenen, maar Kugelman zegt dat zijn regering zich ook bewust is van andere potentiële voordelen die kunnen worden behaald uit een grotere diplomatieke relevantie.
MICHAEL KUGELMAN: Ik denk dat er ook een perceptie bestaat dat hoe meer je deze rol speelt, hoe meer je jezelf projecteert en de rol van vredestichter speelt, hoe kleiner de kans dat je weerstand of druk zult krijgen op je binnenlands beleid.
JOLES: De 22-jarige Shiraz Amjad blijft sceptisch over de vooruitzichten op verandering. Hij kwam vanuit een andere stad naar Islamabad om een werkvergunning aan te vragen om naar Griekenland te verhuizen. Zoals veel jongeren hier zoekt hij naar een uitweg.
SHIRAZ AMJAD: (spreekt Urdu).
JOLES: “Het zou vijf jaar duren om in het buitenland dingen te bereiken die in Pakistan tien tot vijftien jaar zouden duren”, zegt hij. Chauffeur Shah Faisal Khan, staande buiten een winkelcentrum in het stadscentrum, zegt dat het de dagelijkse taken in Pakistan zijn die aanleiding geven tot frustratie.
SHAH FAISAL KHAN: Er zijn veel dingen die in dit land besproken moeten worden, maar dat is een ander verhaal.
JOLES: Tot nu toe is hij blij om te zien dat zijn land aan vrede werkt. Voor NPR News ben ik Betsy Joles in Islamabad.
Copyright © 2026 NPR. Alle rechten voorbehouden. Bezoek onze website gebruiksvoorwaarden En machtigingen pagina’s bij www.npr.org voor meer informatie.
De nauwkeurigheid en beschikbaarheid van NPR-transcripties kunnen variëren. Transcriptietekst kan worden herzien om fouten te corrigeren of updates voor audio aan te passen. Audio op npr.org kan na de originele uitzending of publicatie worden bewerkt. Het gezaghebbende bewijs van de NPR-programmering is de audio-opname.
