Toen Dr. When Wendy Ross begin 2024 inlogde op een Zoom-vergadering, wist ze niet zeker wie ze aan de andere kant van het gesprek kon verwachten.
Het was een digitale schrijverskamer, zegt Ross Snel bedrijf‘en in de linkerbovenhoek – ik zal het nooit vergeten – stond Noah Wyle.’
Ross, een ontwikkelings- en gedrags-kinderarts en directeur van het Jefferson Center for Autism & Neurodiversity in Philadelphia, had een verzoek ontvangen om haar expertise te lenen aan de schrijvers van een nieuwe medische serie – maar ze vertelden haar alleen dat deze zich afspeelde in een eerstehulpafdeling en mogelijk een autistische arts zou hebben. “Ik had geen idee wat er ging gebeuren, maar ik vond het best cool klinken”, zegt ze.
Die show werd het hitdrama van HBO De Pittdie in het eerste seizoen drie Emmy Awards won en gemiddeld 10 miljoen kijkers per aflevering trok. Wyle is uitvoerend producent en ster van de show en keert dertig jaar na zijn doorbraak terug naar medische drama’s IS. (Ross herinnert zich de show die werd uitgezonden rond dezelfde tijd dat ze voor het eerst geneeskunde studeerde: “In mijn fangirl-wereld gingen we samen naar de medische school”, zegt ze, hoewel ze kalm bleef toen ze hem via Zoom ontmoette.)
Vanaf het begin, zegt Ross, De Pitt‘De schrijvers van de film “waren zeer serieus over het niet portretteren van een stereotiepe situatie” met betrekking tot autisme. “Het stond in het oorspronkelijke verzoek dat aan mij werd gedaan”, zegt ze.
Haar advies hielp uiteindelijk bij het vormgeven van het favoriete personage Dr. Mel King (gespeeld door Taylor Dearden), een inwoner met heldere ogen die nieuw was bij de Eerste Hulp in het eerste seizoen van de show.
Mel vertoont veel autistisch gecodeerde eigenschappen, zoals zelfrustgevend, af en toe afnemende sociale signalen, en het vermogen tot repetitieve, gerichte taken. Maar opvallend genoeg wordt op de show nooit bevestigd dat ze als neurodivergerend wordt gediagnosticeerd. In plaats daarvan krijgen kijkers vele kanten van Mel naarmate het seizoen vordert: haar medeleven als ze een kind troost dat haar zus verliest, haar ernst als ze vriendschap sluit met haar medische collega’s, haar excentriciteit als ze zichzelf kalmeert door de songtekst van Megan Thee Stallion als een mantra te herhalen.
De beslissing om een diagnose niet op het scherm te bevestigen was een aanbeveling van Ross.
“Ik suggereerde dat het niet duidelijk was of dit personage wist dat ze in het spectrum zat, maar dat sommige van deze kenmerken zich subtiel en natuurlijk ontvouwden, net als in het echte leven”, zegt ze. Autistische vrouwen zijn dat vaak later in het leven gediagnosticeerd dan autistische mannen; Ross wijst er zelfs op dat veel vrouwen zelf pas een diagnose krijgen als hun kinderen gediagnosticeerd zijn, waardoor ze overeenkomsten gaan herkennen. Mel staat voor deze vrouwen wier autistische eigenschappen neurotypisch kunnen worden als ze niet worden onderzocht.
“Je ziet haar soms eigenzinnige, onverwachte, heel enthousiaste dingen doen die nogal subtiel zijn”, zegt Ross, “maar voor mensen die het weten, weet je.”
Een moeilijke realiteit
Het jaar voordat het werd afgeluisterd De Pitt’s schrijverskamer, Ross co-auteur van een artikel over de ervaringen van autistische artsen op de werkvloer in samenwerking met Autistische Dokters Internationaal.
“De gegevens in dat artikel waren zeer verontrustend en, eerlijk gezegd, een beetje triest”, zegt ze. Ross en haar medeonderzoekers ontdekten dat van de 225 ondervraagde autistische artsen 77 procent zelfmoord had overwogen, terwijl 24 procent het had geprobeerd. 80% van de respondenten zei dat ze met een andere arts hadden gewerkt verdacht was autistisch, maar slechts 22% had met een arts gewerkt wist was autistisch.
“Er zijn veel angsten en depressies verbonden aan het zijn van een autistische arts”, zegt Ross. “Een deel daarvan is dat het een ‘niet vragen, niet vertellen’-situatie is, omdat mensen bang zijn voor het stigma en tegen de tijd dat ze het onthullen, ze zoveel uitdagingen hebben gehad dat de dingen al snel een self-fulfilling prophecy worden.”
Verbanning van stereotiepe mythologie
Ross’ werk met autistische artsen trok de aandacht De Pitt’s ontwikkelingsteam, dat contact met haar opnam via de University of Southern California Hollywood, Gezondheid en Maatschappij Programmaeen dienst die de entertainmentindustrie verbindt met medische en beveiligingsexperts.
“Ik denk dat dit een uiterst oprechte groep mensen is die gemotiveerd worden door meer dan de populariteit van een show, en ik denk dat dat heel bijzonder is”, zegt Ross.
adviseerde Ross De Pitt om te veel gebruikte stijlfiguren van autistische karakters op televisie te vermijden – vooral wat zij de ‘stereotiepe mythologie’ noemt van autistische mensen die savant zijn.
“Hoewel er enkele autistische savants zijn, hebben veel autistische individuen, net als de rest van ons, verschillende niveaus van cognitieve vaardigheden”, zegt ze, waarbij ze opmerkt dat hun werkelijke “superkracht” ligt in het omgaan met andere neurodivergerende individuen in stressvolle situaties (zoals in een eerste hulp).
“Het is heel belangrijk dat we alle soorten geesten begrijpen, dat we begrijpen dat iedereen sterke punten heeft die ze naar voren brengen”, zegt Ross. “Ze hoeven geen kennis te hebben om meerwaarde te bieden.”
Ross heeft het ook aanbevolen De Pitt castte een neurodivergerende actrice in de rol, die volgens haar “een niveau van authenticiteit toevoegt” aan elke weergave van autisme.
De Pitt deed dit in de casting van Dearden, die deelde dat ze ADHD heeft nadat het eerste seizoen was uitgezonden.
Dearden van haar kant heeft het belang gedeeld van het brengen van authenticiteit in haar optreden als Mel: “Ik ben echt moe van wat mensen op tv doen”, zei ze in een interview met Zwart. “Elke keer dat het wordt geportretteerd, heb ik het gevoel dat het meestal complete robots zijn of volledig disfunctioneel zijn en helemaal niet kunnen overleven. Het is belachelijk.”
De waarde van authentieke representatie
Nu het tweede seizoen wordt uitgezonden, De Pitt heeft veel lovende kritieken gekregen, niet alleen vanwege de vertolking van Mel, maar ook vanwege het aanpakken van thema’s als wapengeweld, middelenmisbruik en burn-out in de gezondheidszorg. Naast de geweldige cast en schrijfstijl, schrijft Ross het succes van de show toe aan de focus op empathie.
“Het is een doorlopend thema dat veel verder reikt dan de autistische karakters”, zegt ze. “Dit idee van authentieke representaties van mensen, van het accepteren van allerlei soorten mensen en het begrijpen dat we allemaal sterke punten en uitdagingen hebben waarmee we te maken hebben, is echt van cruciaal belang.”
Ross hoopt op soortgelijke afbeeldingen op het scherm De PittDit kan de gezondheidszorgsector in de echte wereld inspireren om beter te doen voor neurodivergerende mensen – niet alleen patiënten, maar ook artsen en andere professionals in de gezondheidszorg. Ze vergelijkt het met de implementatie van opritten voor rolstoelgebruikers: hoewel ze zijn ontworpen voor een specifieke demografische behoefte, verbeteren ze de levens van alle mensen met mobiliteitsproblemen.
“De strategieën die we voor deze populatie implementeren zijn zaken waar al onze patiënten en collega’s baat bij hebben”, zegt Ross. “Dit soort zorg is het soort dat sommige mensen echt hebben hebben hebben, maar die we uiteindelijk allemaal verdienen.”
