WAARSCHUWING: ENGE INHOUD Alison Botha, 27, werd ontvoerd, aangevallen en bijna onthoofd door een paar psychopathische duivelsaanbidders, waardoor ze eruitzag als een ‘schepsel’
Alison Botha was pas 27 toen ze dat was ontvoerd, verkracht, afgeschaft en haar keel werd zestien keer doorgesneden, maar ze wist te overleven dankzij haar moed en snelle denkvermogen.
Ze was op weg naar huis na een bezoek aan haar vrienden in haar geboorteplaats Port Elizabeth in Zuid-Afrika in december 1994 toen ze een vreemdeling sprong in haar auto net toen ze voor haar huis stopte.
‘Je woont op nummer één, nietwaar?’ vroeg hij verontrustend.
De indringer was Frans du Toit, a serieverkrachter die op borgtocht vrij was nadat hij eerder twee andere vrouwen had ontvoerd en gewelddadig had aangevallen. Du Toit was ook gediagnosticeerd als psychopaat en narcist en had bekend dat hij de duivel aanbad.
Du Toit eiste de controle over het voertuig op en bedreigde Botha’s leven door haar te vertellen dat zijn naam “Clinton” was. Toen ze tegen du Toit zei dat ze gewoon de auto moest nemen en haar met rust moest laten, zei hij tegen haar dat hij “gezelschap wilde”.
Du Toit nam de auto van Botha in beslag en reed ze allebei door de buurt, waarbij hij zijn vriend en medeplichtige aan zijn eerdere veroordelingen, Theuns Krugeras, passeerde, die langs de weg op hen stond te wachten. Du Toit remde de auto af, liet de Krugera’s binnen en zei tegen Botha: ‘Theuns spreken geen goed Engels.’
Van daaruit reed Du Toit het drietal naar een rustig, bosrijk natuurgebied en stopte de auto op een zanddijk. Hij sleepte Botha uit de auto en gooide haar op de grond voordat hij haar op brute wijze verkrachtte.
De Krugera’s begonnen haar ook aan te vallen, maar schreeuwden: ‘Nee, ik kan dit niet’, waarbij ze de namen ‘Frans’ noemden. Botha, die besefte dat “Clinton” een pseudoniem was geweest, was vastbesloten deze naam niet te vergeten.
Toen de aanval voorbij was, zei Toit tegen Botha: ‘Als we je nu naar de stad brengen, ga je naar de politie.’ Toen vroeg hij de Krugera’s: ‘Wat denk je dat Oom Nick wilde dat we met haar deden?’
“Oom Nick” is de Afrikaanse naam voor Satan. Krugeras antwoordde: ‘Ik denk dat hij wil dat we haar vermoorden.’
Het paar verstootte vervolgens Botha. Du Toit wurgde haar totdat ze bewusteloos was en verontschuldigde zich terwijl hij zijn aanval uitvoerde.
Toen Botha weer bij bewustzijn kwam, voelde ze de arm van een man om haar gezicht en een verschroeiende, trekkende pijn in haar nek. Du Toit stond op het punt zijn keel door te snijden. Hij zou in totaal zestien sneden maken, waardoor Botha’s hoofd bijna van haar lichaam werd gescheurd.
Botha herinnerde zich spijtig: ‘Ik probeerde mijn adem in te houden, maar ik besefte dat ik geen controle had over mijn ademhaling. Ik bewoog mijn hand om mijn keel te bedekken (en) mijn hele hand verdween erin.’
Het geweld hield na korte tijd op. Een van haar aanvallers vroeg aan de ander of hij dacht dat Botha, die op zijn buik op de grond lag, nog leefde. “Niemand kan het overleven”, antwoordde de ander.
Het echtpaar verliet Botha, nog steeds op de hoogte van alles wat er met haar was gebeurd. Ze herinnerde zich de namen die ze had gehoord en graveerde de woorden “Theuns” en “Frans” in de zandgrond, evenals de woorden “Ik hou van moeder”.
Ze herinnert zich dat ze zichzelf vanuit een buitenlichamelijk perspectief zag: “Het was alsof ik de ankerplaatsen had doorgesneden. Terwijl ik daar zweefde, herkende ik de persoon eronder. Ik wist dat ik het was, en ik voelde zo’n sterke band met het bloedende, verknipte meisje dat op haar buik lag.”
Toen zag Botha lichten in de verte – een nabijgelegen weg die dichterbij was dan ze aanvankelijk had gedacht.
Ze realiseerde zich dat dit haar kans was om te overleven en duwde zichzelf op haar knieën, maar voelde iets ‘warm, nat en slijmerig’ uit haar maag glijden.
Ze keek naar beneden en besefte dat haar aanvallers ook zo diep in haar maag hadden gesneden dat haar darmen uit haar lichaam lekten. ‘Het was angstaanjagend’, zei ze, ‘er was zo veel van mij buiten. Ik probeerde het allemaal met mijn handen op te scheppen, maar het glipte allemaal weer weg.’
Naakt, met zijn half afgehakte hoofd bijna tot aan zijn schouderbladen en zijn ingewanden nauwelijks ingesloten door een stuk stof, kroop Botha naar het licht.
Ze zwaaide en er stopte gelukkig een auto. Ze hoorde een vrouw schreeuwen van angst toen een jonge man, Tiaan Eilerd, naast haar hurkte. Eilerd was dierenarts en was op weg naar huis na een bezoek aan vrienden, net zoals Botha een paar uur eerder was geweest.
Met behulp van zijn medische kennis controleerde hij de vitale functies van Botha en hielp hij de bloeding te stoppen. Hij beschreef Botha als “een wezen dat rechtstreeks uit een roman van Dickens komt”.
Wonder boven wonder overleefde Botha. Du Toit en Krugeras werden in 1995 gearresteerd en veroordeeld tot levenslang in de gevangenis, hoewel beiden in 2023 voorwaardelijk werden vrijgelaten.
Deze beslissing veroorzaakte zoveel opschudding in Zuid-Afrika dat beiden kort daarna opnieuw werden gearresteerd en hun voorwaardelijke vrijlating werd ingetrokken, de eerste keer dat dit in de geschiedenis van het land gebeurde.
Du Toit klaagde dat Botha ervoor koos zijn aanvallers niet te vergeven en dat de beproeving hem had getraumatiseerd.
Botha, die een memoires en een film over haar ervaringen schreef, hoopte dat haar verhaal anderen zou helpen inspireren.
“Ik heb altijd gehoopt dat door mijn eigen reis met anderen te delen, het hen hoop en moed zou geven voor hun eigen reis”, zei ze.
“Het delen van mijn verhaal en de uiteindelijke overwinning betekent dat zoveel meer mensen de kracht kunnen zien die we allemaal hebben en er misschien voor kunnen kiezen om ook over de ontberingen van het leven te zegevieren.”
