Vóór vorige week de naam Alap Shah deed bij veel mensen geen belletje rinkelen. De 45-jarige financieel analist en tech-ondernemer had de afgelopen twintig jaar in relatieve onbekendheid gewerkt. Afgelopen weekend was hij samen met onderzoeksbureau Citrini co-auteur van een blog met de titel ‘The 2028 Global Intelligence Crisis’. Het was een ‘denkoefening’ over de effecten van kunstmatige intelligentie, waarbij werd voorspeld dat AI in juni van dat jaar de werkloosheid tot boven de 10 procent zou doen stijgen en de Dow Jones naar beneden, naar beneden, naar beneden zou dwingen. Schrijvend op een zelfverzekerde, Nostradamiaanse toon – alsof ze auditie deden voor hoofdrollen in het volgende Michael Lewis-boek – schetsten de auteurs een beeld van een omgekeerd vliegwiel: AI-agenten die banen afpakken van werknemers, mensen die minder uitgeven, en worstelende bedrijven die naast ontslagen ook ontslagen maken.
Er stond niet veel in waarover nog niet eerder was gehoord of gespeculeerd. Technologieleiders zoals Dario Amodei, CEO van Anthropic, hebben dat al ingeschat de helft van de witteboordenbanen op instapniveau zal binnenkort verdwenen zijnen eerder dit jaar stimuleerde Anthropic de release van nieuwe agenttools een Wall Street-uitverkoop. Niettemin werd het rapport getroffen door de kracht van de sneeuwstorm die door Lower Manhattan raasde. Toen de slotbel op de New York Stock Exchange luidde, stond de Dow Jones 800 punten lager. De naam Alap Shah deed nu belletjes rinkelen.
De uitvoering is minder indrukwekkend dan het lijkt. Wall Street verkeert, net als de rest van ons, in een voortdurende staat van bezorgdheid over AI, en er is niet veel voor nodig om een mini-paniek te veroorzaken. De financiële markten zijn niet noodzakelijkerwijs in lijn met de werkelijkheid, maar de trillingen weerspiegelen een bredere onrust. De AI-toekomst bevindt zich in een William Gibson-zone – het is hier, maar ongelijk verdeeld – en het nieuws van degenen die al in het met agenten gevulde, AI-coderende universum wonen, is zowel opwindend als verontrustend. Nadruk op verontrustend.
Niemand – niemand! – precies weten hoe kunstmatige intelligentie de economie zal beïnvloeden, maar het zal duidelijk aanzienlijk zijn. Op dit moment stijgen de aandelenkoersen, dus het lijkt zinvol om het feest gaande te houden. Maar dan komt het laatste doemmanifest, of een artikel dat aangeeft dat een traditionele bedrijfssector bedreigd kan worden door AI, en plotseling worden geldmanagers eraan herinnerd dat het grootste probleem van onze tijd totaal onopgelost is. Een voorbeeld: eerder deze maand schakelde een klein bedrijf (waardering van minder dan $ 6 miljoen) dat eerder karaoke-machines verkocht over op AI-aangedreven verzendlogistiek en bracht een rapport uit waarin stond dat het enkele efficiëntieverbeteringen had ontdekt bij het laden van semi-vrachtwagens. Dat was genoeg miljarden dollars schrappen uit de aandelenkoersen van verschillende grote logistieke bedrijven, die geen van allen karaoke-ervaring hadden.
Nadat het zijn werk op Wall Street had gedaan, kwam het Citrini-rapport flink onder vuur te liggen. Critici klommen over elkaar heen om de zwakheid ervan te verkondigen. Ten eerste wezen ze erop dat AI tot nu toe zeer weinig merkbare impact op de economie heeft gehad. Anderen noemden de lange geschiedenis van veerkracht na technologische onrust. EEN spottend antwoord van de gerespecteerde handelsfirma Citadel Securities las: “Wil AI een aanhoudende negatieve vraagschok teweegbrengen, dan moet de economie een aanzienlijke versnelling in de adoptie zien, een vrijwel totale arbeidsvervanging ervaren, geen begrotingsreactie, een verwaarloosbare investeringsabsorptie en een onbeperkte schaalvergroting.”
De meest vernietigende kritiek trok de bewering van het rapport in twijfel dat een groot deel van de economie gepaard gaat met onproductieve ‘winstbejag’ door tussenpersonen en marktmakers die profiteren van de luiheid van de algemene bevolking. Zodra iedereen een paar dozijn AI-agenten voor zich heeft, schrijft Shah, kunnen consumenten moeiteloos de beste items tegen de beste prijzen vinden. Apps worden overbodig gemaakt – typ gewoon wat je wilt in LLM en een leger agenten zal alles voor je doen. Het ‘posterkind’ voor dit fenomeen, zegt Shah, is DoorDash. In plaats van zich te beperken tot de restaurants in de app, sturen consumenten AI-agenten op pad om hun ideale maaltijdopties te vinden door rechtstreeks contracten af te sluiten met restaurants en bezorgers – geen apps vereist. Geen wrijving! De DoorDashes van de wereld zijn avocadotoost!
