Geschiedenis: Een universiteitsprofessor raakt verwikkeld in een campusschandaal wanneer een sterstudente haar oude collega ervan beschuldigt ‘de grens te overschrijden’, waardoor ze wordt gedwongen te kiezen tussen loyaliteit en waarheid.Onderzoeken: Luca Guadagnino‘After the Hunt’ struikelt over een te lang, overspannen post-#MeToo-campusdrama dat nooit zijn emotionele middelpunt vindt. Terwijl Julia Roberts, Ayo Edebiri, Andreas GarfieldEn Michaël Stuhlbarg overtuigende uitvoeringen leveren, blijft de plot warrig en niet gaar. Terwijl het zijn laatste confrontatie bereikt, lost de spanning van het verhaal op in een inerte, anticlimax-conclusie die vragen oproept over de betekenis van deze geduldtest.‘After the Hunt’ begint op een huisfeest georganiseerd door Alma (Julia Roberts), een bewaakte filosofieprofessor aan Yale wiens bijeenkomsten scherpe debatten combineren met ongemakkelijke charme. Haar collega Hank (Andrew Garfield) flirt met studenten en met Alma, en beiden doen alsof hun vriendschap geen invloed zal hebben op hun kans op werk. Hij vertelt promovendus Maggie (Ayo Edebiri) ook over zijn proefschrift, waardoor er een botsing ontstaat tussen de precieze taal van Gen Z en de brede claims van het oudere publiek. Alma’s echtgenoot, Frederik (Michael Stuhlbarg), wordt ongemakkelijk over haar band met Hank en Maggie’s duidelijke bewondering, terwijl campustherapeut Dr. Kim (Chloë Sevigny) bestudeert rustig de kamer. De nacht eindigt met een dronken Hank die Maggie mee naar huis neemt, een moment waarop Alma getuige is voordat ze ziek wordt. In de ochtend is Maggie verdwenen en komt later geschokt terug, waarbij ze Hank ervan beschuldigt een grens te hebben overschreden. Beiden zoeken Alma’s steun en dwingen haar in een mist van twijfel, vooringenomenheid en wisselende macht.Guadagnino en schrijfster Nora Garrett overladen het script met te veel elementen – giftige mannelijkheid, anti-burgerwacht-sceptici, medeplichtigen, fragiele institutionele figuren en overgevoelige Gen Z-stemmen – waardoor een rommelige achtergrond ontstaat voor een simpel ‘hij zei, zij zei’-drama. Alma, geheel gekleed als HR-manager van een bedrijf in het besneeuwde Ivy League-landschap, krijgt de taak partij te kiezen terwijl ze de fixatie van Maggie op haar reactie moet doorstaan. Toch voelen haar innerlijke leven en haar ongeadresseerde verleden aan als bijzaak, ondanks hun relevantie voor het verhaal.Haar passieve huwelijk dient als haar enige stabiliserende kracht, maar haar relaties met elk personage blijven oppervlakkig. De film geeft herhaaldelijk aan dat Alma binnenkort zal worden beoordeeld – onderstreept door een aanhoudend tikkende klokscore – maar de uitbetaling is onbevredigend. Maggie komt verward, eigenzinnig en duidelijk bevoorrecht over, maar haar kwetsbaarheid resoneert nooit echt, waardoor empathie moeilijk wordt. De twee centrale mannen zijn onvolmaakte tegenpolen: Hank is vriendelijk en onbeschaamd mannelijk, terwijl Frederik zachtmoedig maar opmerkzaam is. Beide functioneren meer als verhalende middelen dan als volledig gevormde karakters. Yale wordt gefilmd met een toegeeflijke maar koude esthetiek; de somberheid kan opzettelijk zijn, maar weegt uiteindelijk de film zwaar.Julia Roberts is competent maar emotioneel afstandelijk, en haar optreden voelt uiteindelijk ondermaats aan. Stuhlbarg en Garfield verheffen dun geschreven rollen en spelen gearticuleerde maar gebrekkige mannen met finesse. Edebiri is opzettelijk provocerend en overtuigend. Zonder karakter dat als moreel kompas kan dienen, voelt iedereen zich op drift. De sterke uitvoeringen maken de film kijkbaar, maar het gebrek aan emotionele helderheid zorgt ervoor dat de film zich nooit helemaal nestelt op een plek die echt geaard aanvoelt. Het is alsof de acteurs naar ideeën snuffelen, maar het script laat hen niet graven waar het ertoe doet.De film navigeert door duistere kwesties als waarheid, toestemming, institutionele macht, Gen Z’s gelaagde begrip van misbruik en de vervormde dynamiek van ras en geslacht, allemaal ingekaderd door de generatiekloof in de manier waarop vrouwen op misbruik reageren. Deze film kan kijkers aanspreken die investeren in #MeToo-gerelateerde gesprekken, maar biedt als dramatische ervaring weinig voldoening. Voor een meer lonende verkenning van vergelijkbare thema’s, bekijk in plaats daarvan ‘Oleanna’ van David Mamet.
