94 jaar later krijgt het klassieke filmmonster een smerige, bloedige make-over

Om de naam van de schrijver-regisseur in de titel te zetten Lee Cronin’s De mummie Kunnen lijkt een vreemde keuze voor een filmmaker die geen begrip is. Afgezien van de mummie, De in Ierland geboren Cronin heeft slechts twee speelfilms geregisseerd, waarvan er één een indiefilm was (Het gat in de grond2019) en de andere een franchisevervolg uit een late periode (Kwaadaardige doden stijgen op2023). Nauwelijks statuskwesties, maar in de drie films heeft Cronin genoeg gruwelijke handtekeningen ontwikkeld voor een bijvoeglijk naamwoord – Croninesque misschien? – kan nog steeds in zijn toekomst liggen, vooral als hij vasthoudt vindt klassieke filmmonsters opnieuw uit in zijn eigen stijl zoals hij hier doet.

Cronin is vooral gefascineerd door de gevaarlijk onstabiele gezinsdynamiek: ouders die er niet in slagen hun kinderen te beschermen, kinderen die hun ouders kwaad willen doen, broers en zussen die elkaar martelen, maar ook moeder en vader. Dit alles is aanwezig in Lee Cronin’s De mummie, wiens oude Egyptische demon (omdat er natuurlijk een oude Egyptische demon bestaat) de Nazaranian, “De vernietiger van gezinnen” wordt genoemd. Combineer dat met Cronins fixatie op lichaamsvloeistoffen en je krijgt momenten als een geobsedeerde tiener die de balsemvloeistof uit de keel van zijn overleden grootmoeder drinkt terwijl geschokte begrafenisgasten toekijken.

Deze scènes zijn schokkend – zelfs godslasterlijk, hoewel ze niet zozeer een bepaalde god ontheiligen als wel het idee van gezinsveiligheid. Deze instabiliteit ontstaat al vroeg wanneer internationaal correspondent Charlie Cannon (Jack Reynor) en zijn vrouw Larissa (Lala Costa), een verpleegster die werkt voor de liefdadigheidsinstelling Doctors Without Borders, de ergste nachtmerrie van elke ouder ervaren wanneer hun negenjarige dochter Katie (Emily Mitchell) op een middag uit hun groene achtertuin in Caïro wordt weggerukt. De straten van de stad zijn chaotisch, de reactie van de politie is onverschillig en uiteindelijk verlaten de wapens Egypte en gaan terug naar Larissa’s geboorteplaats Albuquerque, New Mexico om te rouwen.

Van daaruit spoelen we acht jaar vooruit naar een scène die meer op een actie-avontuur lijkt Moeder films uit het begin van de jaren 00 dan al het andere in deze griezelige film. We zien een tweedekker neerstorten in een oase buiten de stad Aswan, waarbij een slanke zwarte sarcofaag wordt uitgeworpen die lijkt op de monoliet uit 2001: Een ruimte-odyssee opnieuw voorgesteld als een morbide kunstobject. Binnen vinden de onderzoekers wat lijkt op het uitgedroogde lijk van een tienermeisje – totdat ze begint te schreeuwen en ze beseffen dat het helemaal geen lijk is. Het is Katie (Natalie Grace), die al snel wordt geïdentificeerd en teruggestuurd naar Albuquerque om thuis te herstellen. Zie het zwarte braaksel en het griezelige gepraat.

Aan de positieve kant helpt de verandering naar woestijnlocaties feitelijk het oriëntalisme dat in iedereen is ingebakken te minimaliseren Moeder films van een westerse regisseur, vooral één over een blank meisje dat wordt blootgesteld aan 3000 jaar oude occulte rituelen. Tegelijkertijd neem je echter Lee Cronin’s De mummie out of Egypt benadrukt ook hoe generiek sommige spanningen in de film zijn. Grace draait en slaat en buigt haar rug zodat het lijkt alsof ze uit haar bed zweeft, maar de toewijding komt niet zo hard aan als zou moeten, omdat deze scènes niet anders kunnen dan herinneren de exorcist, om nog maar te zwijgen van de vele navolgers. De schepseleffecten zijn ook te danken aan het werk van Cronin Kwaadaardige doden stijgen opDat roept de vraag op wanneer een handtekening een kruk wordt.

Er is veel gekrijs en gegrom, samen met scènes waarin Charlie en Larissa Katie midden in de nacht achtervolgen door het Spaanse huis van de familie, terwijl haar jongere broers en zussen Sebastián (Shylo Molina) – die Katie kende vóór haar demonische transformatie – en Maud (Billie Roy) – die dat niet deed – met afgrijzen toekijken. Gecombineerd met de sombere toon en enkele teleurstellende uitvoeringen in dramatische scènes tussen Reynor en Costa, zorgt de herhaling – die zich uitstrekt tot het kleurenschema en de cinematografie van de film – Lee Cronin’s De mummie voelt zelfs langer aan dan de verlengde looptijd van 134 minuten.

Dat gezegd hebbende, wordt deze sombere gelijkheid onderbroken door momenten van echte shock. Leuk vinden vorig jaar Breng haar terug, Lee Cronin’s De mummie is gefascineerd door de esthetiek van rot. Hier zijn de lijken eerder droog en verdord dan opgeblazen en nat. Maar ze zijn net zo verontrustend om naar te kijken, vooral het ontwerp van Katie’s post-mummificatiemake-up, die op verontrustende wijze de strakke, gerimpelde huid van een echt brandwondenslachtoffer oproept. Cronin wapent ook veelvoorkomende fobieën rond tanden, vingernagels en huid: een opzienbarend moment combineert twee hiervan wanneer Larissa’s poging om de dikke, grijze teennagels van haar dochter te knippen leidt tot een vernederende verwonding die hoorbare zuchten bij haar veroorzaakte. Omgekeerds vertoning van de film.

Uiteindelijk is de terugkeer naar Egypte wat redt Lee Cronin’s De mummie, terwijl een subplot met een toegewijde onderzoeker naar vermiste personen genaamd rechercheur Dalia Zaki (May Calamawy) opbouwt naar een onthulling die zowel het verhaal van de film uitbreidt als de thema’s met elkaar verbindt. Er is zelfs ruimte voor een vervolg, hoewel twee uur en de verandering van de sombere toon en de intense lichaamshorror voor sommige kijkers meer dan genoeg zullen zijn. Eigenlijk is het moeilijk voor te stellen wie hier meer zou willen – behalve Lee Cronin natuurlijk.

Lee Cronin’s De mummie draait vanaf 17 april in de bioscoop.