Oscar-genomineerde scenarioschrijver Zal Tracywaarvan de credits omvatten Opvolging, Het menu En Bugoniazat met auteur en journalist Patrick Freyne in Dublin Verhalenhuis scriptfestival waar hij zijn carrièrepad en schrijfprocessen besprak.
Tracy sprak voor een publiek in de Light House Cinema en schetste hoe zijn tijd bij The Onion de weg vrijmaakte voor het schrijven van komedies. Tracy gaf toe dat hij lid was als ‘fan’ van de satirische nieuwszender en zei dat het werken daar ‘als de fantasie van een komische schrijversshow’ was.
“Het was net de Dick Van Dyke Show”, grapte hij, eraan toevoegend dat het kantoor gevuld was met een cohort schrijvers die “dronken en schreeuwden” op kantoor.
“Het waren deze Gen X-schrijvers die dit geliefde ding maakten, maar het idee was dat om de een of andere reden – ook al had het dit senior leiderschap en dit geweldige merk waar mensen van hielden – niemand ooit een manier zou kunnen bedenken om er geld mee te verdienen.”
Tracy werd vervolgens schrijver voor Vorige week vanavond met John Oliver voordat hij deel ging uitmaken van het team van schrijvers voor Opvolging. Toen hem werd gevraagd hoe hij in de succesvolle HBO-serie terechtkwam, zei Tracy: “Het is een show over Amerika, en ik denk dat Jesse (Armstrong) op zoek was naar iemand die verstand had van de politiek, de media en het zakenleven in Amerika, wat ik deed omdat je zelfs bij The Onion nog steeds moest weten hoe een wetsvoorstel werd aangenomen. We moesten nog steeds ons onderzoek doen om deze stukken waarheid te geven, en dus kende ik die wereld een beetje. ”
Voor elk seizoen van OpvolgingTracy zei dat hij altijd probeerde te komen met “een idee voor een aflevering … een flessenaflevering, zoals ze ze noemen … het probeert mijn eigen kleine systeem te hebben binnen het seizoen.”
Geïnspireerd door de lang gekoesterde wens van Rupert Murdoch om de Wall Street Journal over te nemen om prestige aan zijn portfolio toe te voegen, pitchte Tracy een idee voor een aflevering waarin Logan Roy (Brian Cox) en zijn gezin verhuizen naar het huis van een grote concurrerende mediafamilie met een erfgoedmerk, waarbij Roy en zijn gezin “gelukkige gezinnen moeten spelen”.
“Het leek bijna op een reality-aflevering uit een sitcom”, zei hij. “Ken je die sitcom-afleveringen waarin het lijkt alsof papa’s zakenpartners uit Japan in de stad zijn en alles misgaat? Zo was het ook met een gezin als de Roys, die zo ongelooflijk krankzinnig zijn, en ze naar dit huis moeten gaan en doen alsof ze politiek tam zijn en dat ze allemaal van elkaar houden.”
Inspiratie voor Het menuhij zei, kwam toen hij op huwelijksreis was in Bergen, Noorwegen. Een zelfverklaarde ‘foodie’, herinnert hij zich dat hij per boot naar het restaurant ging, dat op zichzelf op een klein eiland lag. ‘We kwamen daar aan en op een gegeven moment, aan het begin van het diner, gingen we zitten en keken hoe de boot vertrok’, zei hij. “Ik ben een beetje claustrofobisch, dus ik dacht: ‘Nou, we zijn hier drie uur. Wat als er iets misgaat of iemand een hartaanval krijgt of zoiets? We leggen ons leven een beetje in hun handen. En ik zei op dat moment tijdens het diner tegen mijn vrouw: het wordt een interessante film.’
Toen Tracy onder druk werd gezet over zijn schrijfproces, gaf hij toe dat “de eerste vijf pagina’s het moeilijkste deel zijn”.
“Je start de auto en je legt voor de lezer een beetje vast hoe het verhaal gaat worden, wie de personages zijn en hoe het gaat voelen. Hier is de toon van de film, de sfeer ervan en het ritme ervan. Dat onder woorden brengen is het moeilijkste deel.”
