De laatste werkgelegenheidscijfers zijn gedaald – en de arbeidsmarkt ziet er nog steeds moeilijk uit voor werknemers.
Het banenrapport van vandaag deelt gegevens van november, dat werd uitgesteld vanwege de sluiting van de overheid die vorige maand werd opgeheven. Omdat de banengroei de afgelopen maanden is vertraagd, is het werkloosheidspercentage gestegen naar 4,6%, tegen 4,4% in september en het hoogste in vier jaar. Werkgevers voegden in november slechts 64.000 banen toe, en de markt verloor de maand daarvoor ook 105.000 banen. De loongroei is gestagneerd in een mate die sinds 2021 niet meer is voorgekomen.
Het banenrapport lijkt te bevestigen wat veel werknemers waarschijnlijk zullen tegenkomen als ze proberen hun weg te vinden op de huidige arbeidsmarkt: werkgevers zijn dat simpelweg niet werkgelegenheid in hetzelfde tempo als gevolg van de economische onzekerheid en de regering-Trump onderdrukking van de immigratie. Het huidige klimaat zijn door deskundigen beschreven als ‘weinig aanwervingen, weinig ontslagen’, wat betekent dat de werknemers die hun baan verliezen moeite hebben om nieuw werk te vinden. Het aandeel Amerikanen dat langer dan zes maanden zonder werk zit, is gestegen naar 1,9 miljoen, tegen 1,7 miljoen een jaar geleden. Het is geen goed nieuws voor mensen die getroffen zijn door de ontslagen die door bedrijven als de VS razen UPS En Amazonedie de alarmbellen hadden laten rinkelen over de bredere arbeidsmarkt.
Over het geheel genomen geeft het banenrapport echter aan dat werkgevers niet in een alarmerend tempo banen schrappen: de eerste aanvragen voor een werkloosheidsverzekering wel nog steeds relatief laagwat meestal een maatstaf is voor de vraag of ontslagen de economie treffen; (Het banenverlies in oktober weerspiegelt ook het vertrek van meer dan 150.000 federale werknemers die dit hadden aanvaard uitgestelde ontslagaanbiedingen en staan niet langer op de loonlijst.) De stijgende werkloosheid lijkt te worden veroorzaakt door de vertraging van de aanwerving, waardoor ontslagen werknemers minder kansen op een baan hebben.
Tegelijkertijd zeggen economen echter dat een daling van de immigratie de werkloosheid lager heeft gehouden dan ze zou moeten zijn, omdat er minder mensen de arbeidsmarkt betreden. Dat zou kunnen verklaren waarom de werkloosheid niet nog hoger is gezien de werkgelegenheidsvooruitzichten, ook al zien zwarte werknemers ook een aanzienlijke stijging van de werkloosheid– een teken dat de arbeidsmarkt mogelijk verzwakt.
Het is een verwarrend beeld voor mensen die op zoek zijn naar een nieuwe baan of de arbeidsmarkt betreden. Het banenrapport vertelt ons dat de arbeidsmarkt inderdaad is afgekoeld, maar misschien niet in de mate die je zou verwachten op basis van terugkerende berichten over ontslagen. Er zijn nog een aantal andere factoren waar werknemers mee te maken krijgen: Kunstmatige intelligentie zorgt bij sommige werkgevers voor een volatiliteit op het personeelsbestand met verwijzing naar de technologie omdat ze ontslagen uitvaardigen, ook al is dat misschien niet de echte reden voor het ontslaan van werknemers.
Toch lijken er – althans voorlopig – geen duidelijke recessie-indicatoren te zijn. Er zou zelfs een sprankje hoop voor werknemers kunnen zijn in de banengroeicijfers van november: hoewel de vooruitgang bescheiden was, lijkt het erop dat particuliere werkgevers langzaamaan meer mensen gaan aannemen, vooral in de gezondheidszorg.
