Als voormalig volger van Marie Le Conte (AKA the Young Vulgar) op X las ik haar column over het verlaten van het platform met belangstelling, uiterste empathie en zelfreflectie (Aan iedereen die X nog steeds gebruikt: seksueel beledigende inhoud is de druppel, het is tijd om te gaan, 12 januari).
Ik werd in 2007 lid van X – of beter gezegd Twitter – na het lezen ervan een Guardian-artikel op de volgende vijf hitsites. Onnodig te zeggen dat de meeste anderen vergeten zijn. Ik verveelde me in mijn uni-hallen en het klonk heel interessant.
In die tijd kon je naar de wereldwijde feed kijken – elke tweet die ter wereld werd gepost – met opmerkelijke seconden tussen de berichten. Ik was in gesprek met een Amerikaanse kattenliefhebber en soms verschenen er geen andere tweets tussen onze antwoorden op elkaar.
Door de jaren heen heb ik mijn volgende lijst samengesteld. Het werd een instrument van onschatbare waarde. Ik deelde interessante beleidsblogs of wetenschappelijke artikelen op het werk, wat mijn carrière ten goede kwam. Ik had altijd een filmpje van een voetbaldoel of nieuws over treinvertragingen. Ik schepte op over mijn PR-schadelijke tweets die de klantenserviceteams deden ineenkrimpen.
Ik overtuigde mezelf er tenminste van dat het een hulpmiddel van onschatbare waarde was. Zoals Marie suggereerde, was ik onlangs in een spiraal van dopamine-jagend doem-scrollen beland. Nadat Grok het misbruik van vrouwen en meisjes mogelijk maakte, vroeg een vriend van mij waarom ik op het podium stond. Mijn partner vroeg het mij al jaren. ‘Voor werk-, voetbal- en treinupdates’ begon als een oprecht excuus, maar klonk al snel hol.
Afgelopen woensdag heb ik mijn account gedeactiveerd. Het voelde als een moment. Ik was bang hoe ik me de volgende dag zou voelen. Nadat ik dit trots had aangekondigd aan verschillende vriendschapsgroepen en aan mijn partner, en geprezen en verteld was dat het goed zou zijn voor mijn gezondheid, voelde ik me beter. Nu mis ik het niet eens meer en het is alsof het nooit gebeurd is. Een heel vreemde droom die bij nader inzien in een nachtmerrie veranderde.
Sam Nair
Whitley Bay, Tyne en Wear
