Door Robert Scucci
| Uitgegeven
Wat doet Een klassiek horrorverhaal, De conferentieEn Zuurstof allemaal gemeen hebben? Het zijn allemaal internationaal geproduceerde, niet-Engelstalige Netflix Originals waarvan ik wou dat meer mensen ervan op de hoogte waren. Kijk, ik weet dat Engelse dubs niet goed aanvoelen en ondertitels een hele klus kunnen lijken, maar dat geldt ook voor het kijken naar sommige Netflix Originals uit de Verenigde Staten. Tijdsbesparingwat eigenlijk een reclamespot van 92 minuten is voor Olive Garden en Butterfingers, vermomd als een tienerhorrorfilm.
Zuurstofeen van de beste sciencefictionfilms die ik in lange tijd heb gezien is misschien wel een Franstalige film, maar je wordt zo meegezogen in het kale verhaal en de claustrofobische setting dat je niet eens beseft dat je de dialoog van het scherm leest, waardoor je gedwongen wordt goed op te letten, waardoor het onmogelijk wordt om aan de ongemakkelijke sfeer te ontsnappen.
Over het algemeen een onaangename ervaring
Als iemand die zin heeft in de meeste horrorfilms, Zuurstof Ik heb me verpest omdat ik claustrofobisch ben, en het toevoegen van het enorme niets van de diepe ruimte aan de vergelijking maakt het verhaal nog enger omdat er geen gemaskerde tegenstander of diepe staatssamenzwering is waar de kijker kennis mee maakt – we hebben eenvoudigweg te maken met een alleenstaande vrouw met haar gedachten, en haar zeer intelligente poging tot AI-levensvorm.
Zoals de titel suggereert, is de voornaamste bron van conflicten i Zuurstof is eigenlijk een gebrek aan zuurstof. Wanneer een vrouw die bekend staat als Liz (Melanie Laurent) wakker wordt in een kleine medische capsule op een onbekende locatie, wordt ze onmiddellijk hysterisch omdat ze alleen maar weet dat ze ongeveer 90 minuten zuurstof heeft om erachter te komen wie ze is, waar ze is, wat voor soort ziek experiment ze aan dat experiment wordt onderworpen, en wie. Met toegang tot een supercomputer genaamd MILO (Medical Interface Liaison Officer), bladert Liz door enorme databases in haar pogingen om te onthouden wie ze is en hoe lang ze opgesloten heeft gezeten.
Gebruik makend van de beperkte middelen die zij tot haar beschikking heeft ZuurstofLiz ontdekt langzaam maar zeker de oorsprong van de capsule, maar wordt bij elke stap misleid, elke keer dat ze MILO gebruikt om contact op te nemen met de autoriteiten of andere buitenstaanders die mogelijk informatie over haar situatie hebben.
Shit
Liz verliest haar zelfgevoel terwijl oude herinneringen aan haar zieke echtgenoot Leo (Malik Zidi) haar geest beginnen te bezetten, en stelt haar vertrouwen in MILO, die niet noodzakelijkerwijs een kwade kracht is, maar duidelijk de opdracht heeft gekregen om de waarheid van haar situatie niet volledig te onthullen. Omdat ze moet kiezen tussen zichzelf weer in hyperslaap brengen en het risico lopen zonder zuurstof te komen te zitten, of te stikken terwijl ze naar antwoorden zoekt, moet Liz snel nadenken in haar gedesoriënteerde toestand terwijl ze wacht tot de autoriteiten haar redden, maar ze heeft geen dwingende reden om aan te nemen dat er daadwerkelijk hulp op komst is. Geconfronteerd met haar eigen sterfelijkheid terwijl een letterlijke vliegreis vlak voor haar neus tikt, probeert Liz wanhopig zich te herinneren wie ze is. waar zij is, en of zij vrijwillig of tegen haar wil wordt opgesloten.
Een krachtig solo-optreden
Melanie Laurent heeft van mij alle respect van de wereld omdat ik film Zuurstof kon op geen enkele manier een prettige ervaring zijn geweest. Zeker, de capsule waarin ze zich bevindt, die waarschijnlijk niet groter is dan een badkuip, is waarschijnlijk ruimer dan ik vanuit productieoogpunt denk, maar het is nog steeds een extreem claustrofobische omgeving, wat me nog ongeruster maakte toen ik besefte dat er waarschijnlijk camera- en bemanningsleden op locatie zouden zijn om te maken Zuurstof mogelijk.
Technische omstandigheden buiten de theaters op het scherm, Laurents authentieke weergave van angst en isolatieDe door de verwarring veroorzaakte verwarring zal je doen zweten als je beseft dat ze alleen is en geen reden heeft om iets te vertrouwen wat haar wordt verteld terwijl je door enorme databases zoekt naar haar oorsprongsverhaal.
Zuurstof laat je niet wegkijken
Om het bot te zeggen: Zuurstof deed mijn huid kruipen, maar het gevoel van urgentie weerhield me ervan om weg te kijken vanwege hoe goed geacteerd het is, wat lovenswaardig is als je bedenkt dat we het hebben over een eenzame vrouw die praat met een onstoffelijke, kunstmatig intelligente stem in zo’n besloten omgeving.
Als je klaar bent om jezelf uit te dagen met een van de beste Netflix Original-sci-fi-films die momenteel op het platform te vinden zijn, raad ik je ten zeerste aan om te kijken Zuurstof in een grote, open ruimte, want als je dat niet doet, voel je je net zo opgesloten en hopeloos als Liz.
