Geschiedenis: Na het redden van zijn broer Finney (Mason Theems) van de Grijper (Ethan Hawke) in de kindertijd, Gwen (Madeleine McGraw) wordt nu achtervolgd door terugkerende nachtmerries over de misdaden van de gemaskerde moordenaar. Maar haar dromen zijn niet willekeurig; ze zijn diep verbonden met haar eigen verleden.Beoordeling: De eerste Zwarte telefoon (aangepast naar een korte film met dezelfde naam) was alles wat je kon hopen in een horrorthriller: gespannen, emotioneel en werkelijk angstaanjagend. Drie jaar later, Scott Derrickson’s vervolg verliest niet alleen zijn grip op het verhaal, maar ook op de personages en hun emotionele diepgang. Binnen het eerste half uur wordt het duidelijk Zwarte telefoon 2 bestaat grotendeels als een poging om de franchise uit te breiden in plaats van deze op betekenisvolle wijze uit te breiden.Finney is nu een opvliegende jongeman en beschermt zijn tienerzus Gwen fel, waarbij hij vaak ruzie krijgt met iedereen die ook maar de minste interesse in haar toont. Maar paradoxaal genoeg heeft hij er geen probleem mee om haar naar een christelijk jeugdkamp in de Alpen te laten gaan, genaamd Alpine Lake Camp, samen met haar klasgenoot Ernesto (Miguel Mora), die duidelijk verliefd op haar is. Gwen is ondertussen vastbesloten het mysterie achter haar nachtmerries te ontrafelen: terugkerende visioenen van de slachtoffers van de Grabber die met haar lijken te proberen te communiceren.De film speelt zich vier jaar na Grabbers schrikbewind in Denver af en verplaatst zich naar een afgelegen, besneeuwd landschap dat nauw verbonden is met de familie van de broers en zussen. Hun overleden moeder, Hope, werkte daar ooit als tiener, en het was ook de locatie van de eerste reeks ontvoeringen van de Grabber in 1957. Op papier is deze verbinding tussen verleden en heden een slimme manier om de mythologie uit te breiden, maar de executie hapert. Derrickson en co-auteur C. Robert Cargill creëert een verwarde mix die noch een vervolg noch een prequel is – boordevol subplots, herhaling en een gebrek aan echte angsten die het geduld van de kijker op de proef stellen.Voorbij is de campusonschuld, eenvoud en emotionele resonantie van het origineel. Het schrijven voelt ingewikkeld aan en de toon is inconsistent. Iedereen die dit vervolg ziet zonder de eerste film te hebben gezien, is waarschijnlijk verdwaald – niet omdat het verhaal complex is, maar omdat het slecht wordt verteld. De angstaanjagende spanning en beklijvende sfeer die ooit zo kenmerkend was De zwarte telefoon vervangen door gekunstelde verhalen en geforceerde nostalgie.De broers-dynamiek tussen Finney en Gwen, een van de sterkste elementen uit de eerste film, voelt nu geforceerd en gefragmenteerd aan. Beiden lijken hetzelfde kwaad te confronteren, maar op totaal verschillende, afzonderlijke manieren, waardoor het publiek niet in staat is te investeren in een van hun emotionele reizen. Het terugkerende plot waarbij de Grabber een openbare telefoon belt om Finney te bereiken, voelt ook onnodig en gekunsteld aan.Hoewel Gwens link met de vermiste kinderen, haar moeder en het verleden van de Grabber intrigerend is, verloopt het verhaal nooit soepel genoeg om het geloofwaardig te maken. Het ongelijke script sleept ook de uitvoeringen naar beneden. De emotionele intensiteit van Mason Thames en Madeleine McGraw voelt overspeeld, waardoor het moeilijk wordt om je in te leven in hun personages. De chemie tussen Gwen en Ernesto (Miguel Mora) is evenmin overtuigend en onhandig geschreven. De ooit bedreigende Grabber van Ethan Hawke is gereduceerd tot een karikatuur: meer plagerij dan terreur. De door bloed gedreven momenten zijn deels inventief, maar meestal hol, en missen de emotionele of psychologische opbouw die ze effectief zou maken.Algemeen Zwarte telefoon 2 is een verward en teleurstellend vervolg – een griezelige mix van verleden en heden die het potentieel van het uitgangspunt verspilt. Wat een geweldig vervolg had kunnen zijn, wordt uiteindelijk een rommelige en rommelige poging om het succes van het origineel te verzilveren.
