O, de westerse. Het grote Amerikaanse scherm, waarop vele soorten films zijn geprojecteerd, die teruggaan tot het begin van het medium: avontuur, romantiek, komisch, serieus, simplistisch, artistiek, racistisch, revisionistisch, historisch, metaforisch, low-budget, big-budget, donker, licht, gesitueerd in een wild landschap of aan de rand ervan, waar de herten spelen en etc.
In 1939, het jaar waarin John Ford “Stagecoach” maakte en John Wayne naar het sterrendom katapulteerde, hadden ook Roy Rogers en Gene Autry het druk. (Als je Wikipedia mag geloven, zijn er dat jaar zo’n 120 westerns uitgebracht.) Roy en Gene zouden ook televisiecarrières hebben toen de pijp aansloeg en een hele reeks westerns voortbracht – ‘Bonanza’, ‘Gunsmoke’, ‘The Rifleman’, ‘The Virginian’, ‘Maverick’, ‘Have Gun, Will Travel’, ik zou vanuit Missouri kunnen doorgaan. Dit jaar hebben we gehad “Amerikaanse oer” En “Ransom Canyon,” de voortdurende glans van “Donkere winden” en de voortdurende avonturen van Taylor Sheridan.
Omdat zoveel films en tv-programma’s al meer dan een eeuw zo werken, is het geen verrassing dat hetzelfde materiaal keer op keer opduikt. ‘The Abandons’, een nieuwe western die donderdag in première gaat op Netflix, is gevuld met oude plotpunten en karaktertypes. (Zeven van de tien afleveringen waren beschikbaar voor recensie.) Schepper Kurt Sutter heeft de troepen zeker een beetje een draai gegeven, waardoor twee vrouwen – gespeeld door Gillian Anderson en Lena Headey – tegenstrijdige matriarchale leiders zijn, maar de moeren en bouten liggen direct van de plank.
We zijn in de stad Angel’s Ridge in Washington Territory in het jaar 1854. Constance Van Ness (Anderson) en Fiona Nolan (Headey) zijn weduwen – maar geen ‘bredere vrouwen’ – die elk de leiding hebben over haar bedrijf, gazon en volwassen kinderen. Constance is een hogere klasse, koud, verfijnd, ambitieus en eigenaar van een zilvermijn. Haar kroost bestaat uit Willem (Toby Hemingway), het probleemkind; Garret (Lucas Till), de jongere maar capabelere zoon (hij draagt een pak), heeft op zijn eigen manier problemen; en Trisha (Aisling Franciosi), een prachtige bloem die toch soms zal vloeken als een zeeman. Ze speelt Schubert op de piano, een karakterdetail dat als geplakt aanvoelt, maar het is in ieder geval een karakterdetail.
Fiona is haar bijna wiskundig opgevatte tegenpool: een nuchtere boerin met vier volwassen geadopteerde kinderen; er is een vreselijke dode man in haar verhaal. Elias (Nick Robinson) en Dahlia (Diana Silvers) zijn broer en zus wier overleden vader het geld heeft nagelaten voor het land waarop Fiona hun ranch heeft gebouwd. (In haar gedachten geleid en begaafd door God.) Met hen zijn Albert (Lamar Johnson) en Lilla Belle (Natalia del Riego), “twee engelen alleen en gekwetst” die Fiona onderweg ontmoette. Het zijn ‘vijf verlaten zielen, nu familieleden’ en noemen hun ranch daarom verlaten.
Michael Greyeyes als Jack Cree, Gillian Anderson als Constance Van Ness en Michiel Huisman als Roache in “The Abandons”.
(Michelle Faye/Netflix)
De productie in de mijn ligt stil, waardoor Constance vreest dat “mijn belangrijkste werknemer, de geachte heer Vanderbilt”, zoals in Cornelius, zijn investering zal terugtrekken, wat er op zijn beurt voor zal zorgen dat Angel’s Ridge “terug in de modder” zal afglijden en ook Constance geen goed zal doen. (De stad, zoals zelfs de sheriff het beschrijft, is haar eigendom.) En dus verlangt ze naar een zogenaamde zilverader die onder Jasper Hollow loopt, bewoond door Fiona’s ranch en drie andere families, die geen van allen haast hebben om te vertrekken, ondanks A) haar aanbod van geld en B) sabotagedaden om hen te dwingen te vertrekken. Ze debatteren over de vraag of ze “naar de wet moeten stappen” of zelf met haar moeten afrekenen, en omdat ze Democraten zijn, stemmen ze erover.
De botsing tussen rijke, vaak industriële belangen en bescheiden arbeiders op het land is de basis geweest van veel westerns; Wij, als emotionele mensen, worden verondersteld de kant van de boeren en veeboeren te kiezen, tegenover de mijneigenaren, als bewakers in plaats van als vernietigers van de aarde. Willem die Isaac de smid ‘een vieze kleine Jood’ noemt, voorspelt ook niet veel goeds voor de Van Nesses, maar we zullen nog veel erger van hem zien voordat de openingsaflevering uitkomt – en dan zullen we hem niet meer zien.
Aan de andere kant is Fiona meer dan een beetje gek en kan Constance op haar ijzige manier bijna gezond lijken. Soms lijkt het erop dat de twee, als moeders, misschien een interessante band aan het maken zijn, zelfs een gemeenschappelijke zaak, maar ze worden uit elkaar gedreven door wederzijdse antipathie en het feit dat elk van hen zich schuldig zal maken aan vreselijke dingen tegen de ander.
‘Ons gevecht, Fiona’, zegt Constance, ‘is een kwestie van eigendom, niet van kinderen.’
‘Alle zaken hebben betrekking op mijn kinderen’, antwoordt Fiona.
‘Maar hebben onze kinderen zulke zorgen nodig, of bevorderen we die sluw door vast te houden aan ons moederlijke doel?’ Nou, dat is de vraag en je vraagt je af waarom deze kinderen niet alleen voor Portland opkomen. (Constance, die niet bepaald moederlijk genoemd zou worden, denkt dat haar moederlijke doel beter is dan dat van Fiona, “het is er een van bloed”; Fiona antwoordt: “Liefde wordt niet gedeeld door bloed.”
Er is ook een ‘Romeo en Julia’-subplot waarbij Elias en Trisha betrokken zijn, en hoewel Sutter Shakespeare misschien niet specifiek in gedachten had, gezien het feit dat zijn “Zonen van de anarchie” bevatte een heleboel “Hamlet”, lijkt het niet onwaarschijnlijk. Bij andere complotten zijn bandieten, wapens en een inheemse stam, de Cayuse, betrokken die op het punt staan een verdrag te ondertekenen, en een rebellenfractie die eropuit is om het te verprutsen.
Ondanks de superkrachtige uitvoeringen van de twee hoofdrolspelers, is er wat karton over de personages, getekend in dikke contouren maar niet echt ingekleurd; Dat de acteurs in ouderwetse dialogen verwikkeld zijn, maakt ze eerder minder dan reëler. (Zoals vaak het geval is, maken kleinere spelers een meer levensechte indruk, waaronder Michael Greyeyes en Michiel Huisman, die schoner en vuiler werken, bijvoorbeeld, en Ryan Hurst als een van de inwoners van Jasper Hollow, een rustige man met een verleden en een manier van omgaan met wapens, een andere populaire westerse stijlfiguur.)
De serie is druk, vastberaden en vaak gewelddadig, met een paar indrukwekkende decorstukken, maar afgezien van het majestueuze Canadese landschap voelt ‘The Abandons’ kunstmatig en schematisch aan. (Goede karakters krijgen pure, naakte liefde; slechte karakters hebben parmantige seks – impliciet, niet getoond.) Elke willekeurige drie minuten van ‘Deadwood’ of zelfs een still van Wayne lijkt meer trouw aan zijn tijd, hoe historisch accuraat of fantasierijk ze ook zijn. Ondanks een mooi ontworpen hoofdstraat en een behoorlijke hoeveelheid extra’s komt Angel’s Ridge zelf nooit tot leven. (Patton Oswalt treedt kort op als burgemeester, zijn enige echte taak is het verschaffen van een orgaan waardoor een verklarende dialoog kan stromen.) De zilvermijnbouw die aan de basis van dit hele gebeuren ligt, wordt helemaal niet afgebeeld, en ook geen enkele praktische kwestie van het runnen van een ranch; Iedereen heeft het te druk met ruzie en ruzie, denk ik. Cornelius Vanderbilt, die kort werd opgevangen op weg naar Constance, verdwijnt, vermoedelijk om weer te verschijnen in de laatste drie afleveringen; en met “afsluiten” bedoel ik datgene wat ons naar de cliffhanger brengt waarvan ik aanneem dat het eraan komt.
Was ik, afgezien van de hoop dat verschrikkelijke mensen gestraft zouden worden en dat niet-vreselijke mensen zouden floreren, waar ik altijd voor open sta, veel bezorgd om het lot van Jasper Hollow of de zilvermijn van Constance? Ik kan niet zeggen dat ik dat gedaan heb.
