Een deel van dat verschil was hoe diep ik me kon identificeren met de ensemblecast van de show. Animorfen werd verteld vanuit het gezichtspunt van alle vijf de menselijke leden, plus Axe, een Andalitische tiener die door het kwintet werd gered in boek vier. Bij elk boek kwam een ander teamlid aan bod: Jake, de onwillige maar gedreven leider wiens Bengaalse tijgervorm bij mij een levenslange liefde voor grote katten creëerde; Cassie, de pacifist met een bloedend hart en dierenliefhebber; Rachel, de populaire blondine met een verborgen smaak voor bloed; Marco, de clown van de klas die een bodemloze bron van verdriet en woede verbergt; Tobias, de gepeste eenling die vervreemd is van zijn eigen lichaam; en Axe, de vreemdeling, landde lichtjaren van huis.
De hele cast heeft de sfeer van een groep vrienden die zeven tot tien jaar verwijderd zijn van hun gezamenlijke deelname aan een Pride-parade, maar vreemde lezingen van Animorfen Vaak concentreert hij zich op Tobias. Dit is volkomen redelijk: Tobias is belachelijk transgender. De invasiede eerste Animorfen boek, eindigt met de gruwelijke onthulling dat Tobias vastzit in het lichaam van een roodstaartbuizerd, nadat hij meer dan twee uur in morph is geweest. Naad Cassius Adair merkte op in zijn versie van het personage uit 2017 probeert Tobias zelfmoord te plegen De bijeenkomst – zijn eerste POV-boek, en het eerste boek in de serie dat ik als kind las – door zijn lichaam tegen een muur en een dakraam te rammen, wanhopig omdat zijn vorm niet langer aanvoelt als de zijne. Het is niet de mooiste metafoor voor dysfore zelfbeschadiging, maar het verhaal van Tobias wordt boeiender naarmate de serie langer duurt, terwijl hij worstelt met zijn innerlijke zelfgevoel en zich afvraagt of hij het ooit leuk vond om een mensenjongen te zijn.
Wat voor mij het meest vreemd voelde AnimorfenHoewel ik destijds nooit zoveel had kunnen zeggen, het bredere transformatieproces zelf. Morphing vereist dat het team het DNA van een dier ‘verwerft’ door het een paar seconden aan te raken, waarna ze hun lichaam kunnen transformeren in een kopie van dat dier – een proces dat groteske, zij het pijnloze, herconfiguraties van botten en spieren met zich meebrengt terwijl de nodige veren, klauwen en/of vacht groeien. Door binnen twee uur weer in hun menselijke lichaam te ‘ontvormen’ geneest alle schade, hoewel het mentale littekens achterlaat.
Morphing is het meest direct een metafoor voor de traumatische ontmenselijking van soldaten in oorlog, maar dan lezen Animorfen Toen het nieuw was, vond ik het moeilijk om niet te dagdromen over de mogelijkheden die morphing zou kunnen bieden. Als ik zou kunnen morph, ik wist dat ik zou proberen een meisje te zijn, althans voor een tijdje, maar het zou verkeerd zijn om het lichaam van een vriend te gebruiken. Het ideaal, zo besloot ik op een gegeven moment, was een klein trucje dat slechts één keer in de serie werd uitgevoerd: om een humanona te bereiken, verwerft Axe DNA van alle Animorphs en combineert dit tot een unieke vorm. Het leek me de meest ethische manier om een meisje te worden, redeneerde ik.
