Een ode aan F*g Hags

Maar zoals een van mijn favoriete professionele vrouwelijke liefhebbers van homoseksuele mannen mij uitlegde: deze vrouwen zijn geen varkens. Het zijn toeristen. Vrijgezellen, indringers en meelopers die misschien wel de beste bedoelingen hebben, maar geen zelfbewustzijn hebben.

Een echte Hag is van nature een met de homocultuur. Als ze niet met haar homo’s naar de club kan, waar kan ze dan anders heen?! Ze kent de signalen, de gebruiken en de onuitgesproken regels, omdat haar soort erbij was toen deze eeuwenoude teksten werden geschreven. Ze staat op de gastenlijst van Wrecked terwijl jij in de rij staat. (Nee, maar serieus, hoe zijn kaartjes altijd uitverkocht op het moment dat het volgende feest wordt aangekondigd?!). Voor alle manieren waarop heksen verschillend kunnen zijn, is dit hun rode draad. “Ik heb geen homo’s”, zei een van mijn favoriete meiden. “Ik ben de homo’s.”

Voor de goede orde: ik heb ter voorbereiding van dit stuk met veel vrouwen gesproken, van een powerlesbienne tot een femme-top die ervan houdt haar favoriete homoseksuele jongens vast te ketenen. Al deze vrouwen dragen met trots de titel ‘professional’, hoe pejoratief de oorsprong ook is. De term is uiteraard een dubbele klap: een Sharknado van vrouwenhaat en homofobie. Maar bij herstel is er vrijheid en eerbied voor wat geweest is.

In de afgelopen eeuwen, toen de dreiging van arrestatie en sociale ondergang queer mannen in de kast dwongen – RIP Oscar Wilde – boden flikkers bescherming als baarden. Na het succes van de homorechtenbeweging werden ze echte en trotse bondgenoten van de pas bevrijde homogemeenschap. Deze steun werd alleen maar groter op het hoogtepunt van de AIDS-crisis, toen vrouwen via groepen als ACT UP hevig vochten om het beleid en de publieke opinie te veranderen, terwijl ze zorgden voor hun homoseksuele vrienden en familie die door de ziekte waren getroffen. In het begin was de relatie tussen flikker en heks, dankzij een NBC-sitcom over een co-afhankelijke roodharige en een neuroticus, afspraaktelevisie voor huishoudens in heel Amerika.

De geschiedenis is bezaaid met grote meisjes, van wie je velen nooit bij naam zult kennen, en velen die alleen bekend zijn onder de mononiem: Judy, Barbara, Liza, Cher, Madonna, Diana (zowel de prinses van Wales als de koningin van Motown), Beyoncé, Gaga. Waarom hebben homoseksuelen een bijna genetische aanleg voor diva-aanbidding, waardoor onze meest verbazingwekkende entertainers worden verheerlijkt als moderne incarnaties van Oshun en Shiva? Nou, we noemen deze vrouwen niet voor niets ‘moeder’.

Voor veel homomannen waren vrouwelijke figuren onze eerste beschermers, onze grootste heldinnen en onze beste vrienden. Schreeuw het uit naar de meisjes op de middelbare school die, hand op heup, tegen onze pestkoppen schreeuwden: “Hij ZEI dat hij geen homo is!” Ze zagen ons duidelijk en hielden van ons om wie we waren, zelfs voordat we onszelf konden zien.

Met de tijd en de leeftijd ontstaat er echter een grotere kloof tussen de geslachten. Terwijl queer mannen hun eigen identiteit ontdekken en hun eerste volwassen sociale groepen vormen, op zoek gaan naar liefde, lust of iets daartussenin, komt het vrouwelijke vaak op de achtergrond te staan. Tegelijkertijd settelen veel, maar niet alle, vriendinnen zich, trouwen en stichten een gezin. Levensstijlen en prioriteiten veranderen, en queer mannen worden grotendeels aan hun lot overgelaten, ten goede of ten kwade. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik ’s avonds een paar nachten door zou brengen Discotheek paardenvlees had er geen zin in Heer van de vliegen.