Haar geslachtsverandering bevrijdde haar. Dat gold ook voor haar detransitie.

Adriana Del Orden begon twee jaar geleden aan haar detransitie. Als lesbienne heeft ze geen spijt gehad van de stappen die ze als jongere heeft gezet om als man te gaan leven. Door haar geslacht en lichaam in de loop van de tijd te veranderen, voelt ze zich, in haar woorden, krachtig en magisch.

“Ik voel me gewoon zo’n krachtpatser. De transitie en dan detransitie”, zei ze. Del Orden is genderqueer, wat betekent dat ze niet in een mannelijk en vrouwelijk binair getal past. Ze vindt het leuk om zichzelf uit te drukken als een vreemde, mannelijke vrouw en om haar vrouwelijkheid te omarmen. En ook al is ze geen transman meer, haar mannelijkheid brengt haar veel vreugde – vooral omdat ze het als kind moest onderdrukken.

Haar ouders groeiden op in Puerto Rico en vervolgens in New York City en ontzegden haar alles wat zij te mannelijk vonden. Ze mocht niet sporten, met bepaald speelgoed spelen en haar haar niet kort knippen. Ze had anderen verteld dat ze een jongen was sinds ze zeven jaar oud was, maar haar identiteit en haar uitdrukking werden genegeerd en ontkend. Ze voelde zich ellendig. Toen ze 15 was, leerde ze over transgender zijn via Noahfinnce, een trans-Britse singer-songwriter. Op die leeftijd begreep ze niet waarom een ​​jongen op een meisje klonk, dus zocht ze het op. Er werd een deur geopend.

Op haar twintigste begon ze met hormoontherapie en onderging ze een topoperatie. De avond voor de operatie was ze zowel opgewonden als nerveus. Het was haar allereerste operatie en het betekende dat ze kon stoppen met het binden van haar borstkas en zich eindelijk thuis voelde in haar lichaam. Het werken met haar chirurg op Mount Sinai in New York City was geruststellend, vooral toen hij haar foto’s liet zien van andere gekleurde mensen die dezelfde procedure hadden ondergaan. Het gaf haar een goed beeld van hoe het resultaat eruit zou zien. En daarna voelde ze zich vrij.

Acht maanden later zei Del Orden in een YouTube-vlog: “Te midden van alle anti-transwetgeving die wordt aangenomen, wil ik alleen maar zeggen hoe gelukkig en bevoorrecht ik ben om niet in een staat te leven die dit soort dingen doet.”

Del Orden, nu 23, zegt dat het wonen in New York, een plek vol LGBTQ+-mensen, haar overgang gemakkelijker heeft gemaakt. Als ze homoparen op straat vlak voor haar voordeur ziet, voelt ze zich veiliger. De LGBTQ+-gemeenschap en -ruimtes zijn nog steeds in hoge mate haar mensen en haar thuis. Haar genderexpressie is veranderd, maar haar kernovertuigingen niet.

“In het begin kreeg ik een paar zijogen, maar aan het einde van de dag hang ik nog steeds rond in dezelfde kamers als vóór mijn detransitie. Dus het is zo van: waarom zou ik hier zijn als ik jullie niet leuk vind? zei ze. “De mensen die het dichtst bij mij stonden, bleven sterk en steunden mij.”

Ze was lesbisch voordat ze overstapte, en dat is ze nu nog steeds.

Zowel haar eerste transitie als transman als haar detransitie nu hebben de mensen in haar leven naar voren gebracht die van haar houden, ongeacht haar genderexpressie, presentatie of identiteit, zei ze. De hele ervaring bevrijdde haar van de verwachtingen van anderen.

“Ik neem het mijn jongere zelf echt niet kwalijk dat ik het pad heb gevolgd dat ik heb gevolgd”, zei ze. “Het heeft me veel over mezelf geleerd en het heeft me veel over de wereld geleerd. Ik ben aangezien voor een cisvrouw, een transvrouw, een cisman en een transman. Ik heb het gevoel dat ik alles heb gezien.”

Del Orden studeerde af als transgender man. Maar al snel na haar afstuderen wist ze dat identiteit niet goed voor haar was. De problemen begonnen toen mensen in het openbaar begonnen aan te nemen dat ze een cisgenderman was. Die opvatting bracht bekrompen verwachtingen met zich mee over hoe een man eruit zou moeten zien en zich zou moeten gedragen – en een bekrompen kijk op mannelijkheid. Ze voelde zich steeds meer beperkt in de manier waarop ze zich kon uiten. Ze had het gevoel dat ze ingepakt werd.

“Langzaam begonnen mensen mij te benaderen alsof ik een cis-man was. En toen begon de doos strakker te worden”, zei ze. Haar genderidentiteit is uitgebreider en minder binair dan de manier waarop ze werd behandeld. Nu ze zichzelf als vrouw aan de wereld presenteert, heeft ze het gevoel dat ze kan dragen wat ze wil. Het soort behandeling dat ze in het openbaar kreeg als vrouwelijke man was veel erger dan hoe ze als mannelijke vrouw werd behandeld, zei ze. Nu voelt ze zich veel meer thuis in haar lichaam en kan ze authentiek zichzelf zijn.

Deze realisaties, en de vreugde die ze nu in haar lichaam voelt, konden alleen via een transitie tot stand zijn gekomen, zei ze. Nadat ze testosteron had ingenomen, werd haar stem dieper op een manier die ze leuk vindt. Ze klinkt nu als een volwassen vrouw, zei ze, en niet meer als de hoge peuter die ze voorheen voelde.

Haar lichaam is ook veranderd. “Ik denk nog steeds dat ik me ongemakkelijk zou voelen in dat lichaam als ik T niet had ingenomen”, zei ze, verwijzend naar testosteron. “Het was nodig.”

Fitness heeft haar gegrond gehouden tijdens haar eerste geslachtstransitie en haar detransitie. Het is van cruciaal belang geweest om door alle veranderingen heen zelfliefde te koesteren, zei ze, en om haar het gevoel te geven dat ze de controle heeft over hoe ze eruit ziet en hoe ze haar lichaam kan veranderen. Ze heft gewichten op en rent om de dag. ’s Ochtends voelt ze zich euforisch als ze wakker wordt in het lichaam dat ze nu heeft.

Del Orden stopte bijna twee jaar geleden met het gebruik van testosteron. In eerste instantie was het meer een ongeluk dan een beslissing: op een dag besefte ze dat ze de voorgeschreven dosis al maanden niet had ingenomen. Toen ze meer over aanpassing nadacht, ging ze naar haar arts voor advies.

Ze vroeg de dokter: ‘Ik denk dat ik ga veranderen. Wat kunnen we doen?’

‘We kunnen niets doen’, herinnerde ze zich dat hij antwoordde.

Del Orden was teleurgesteld, verdrietig en verward. “Hoe kon je mij zo gemakkelijk testosteron voorschrijven en vervolgens geen enkele moeite doen voor mijn transformatie?” vertelde ze de 19e. “Ik had gewoon het gevoel dat het mijn dokter niets kon schelen.”

De strijd van Del Orden om passende gezondheidszorg te vinden vond zelfs plaats in een stad waar veel artsen kennis hebben van genderbevestigende zorg. Wereldberoepsvereniging voor transgendergezondheid (Wpad), dat mondiale normen vaststelt voor artsen en verpleegkundigen die gezondheidszorg verlenen aan transpatiënten, zegt dat artsen bereid moeten zijn om jonge mensen in de transitie te ondersteunen. Veel mensen die detransitioneren, hebben moeite om hulp te vinden en voelen zich geïsoleerd, merkt WPATH op in de nieuwste Standards of Care.

Uiteindelijk vond Del Orden andere zorgverleners binnen dezelfde kliniek die naar haar luisterden en haar de zorg gaven die ze nodig had. Een patiëntennavigator hielp haar bij het opzetten van een consultatie voor een borstvergroting en ze begon met oestrogeengebaseerde anticonceptie. Ondertussen wachtte ze tot haar lichaam zich had aangepast en er vrouwelijker uitzag terwijl het testosteron haar systeem verliet. Ze begon gerichte trainingsroutines om in de vorm te komen die ze wilde.

“Ik kreeg pas echt hulp toen ik mijn voet op de grond zette. Dus kwam ik eigenlijk voor mezelf op, maar het gebeurde allemaal binnen dezelfde kliniek”, zei ze.

Del Orden begon eerder dit jaar met het posten van zijn detransitie op Instagram en heeft sindsdien een platform opgebouwd met bijna 14.000 volgers. Ze wilde sociale media gebruiken om mythen en negatieve aannames over detransitie te ontkrachten, en ook gewoon om haar eigen geluk te laten zien. Voor haar lijkt er in de media weinig tot geen algemeen bewustzijn of erkenning te zijn dat mensen zoals zij, die buiten het cis-heteronormatieve binaire getal bestaan, zelfs maar een greintje vreugde kunnen ervaren.

“Detransitioners worden gezien als iets waar je medelijden mee hebt of leuk vindt, je hebt je leven voor altijd verpest. Ik denk niet dat ik mijn leven voor altijd heb verpest. Mijn leven is redelijk normaal. Ik word wakker, ik ga naar mijn werk, ik train, ik ga rond met mijn vrienden, ik ga op reis”, zei ze. “Ik ga weer studeren en mijn master halen. Ik werk in de sociale dienstverlening.”

Ze heeft veel liefde en begrip gekregen van de transgemeenschap, hoewel ze online ook sterke negatieve reacties kreeg – van zowel trans- als cis-mensen. Zoals ze op haar Instagram heeft gedeeld, worden detransitioners vaak gebruikt als politieke wapens, maar ze wil op geen enkele manier haar eigen verhaal bewapenen. Wat ze wil is laten zien hoezeer ze van haar lichaam – en van zichzelf – heeft gehouden in elke fase van het leven, tijdens elke stap van haar reis.

Del Orden voelt zich helemaal niet vertegenwoordigd door wat de regering-Trump doet en zegt over detransitioners. Ze was opgewonden toen ze hoorde dat het Amerikaanse ministerie van Onderwijs een ‘Detrans Awareness Day’ organiseerde, maar toen ze zich afstemde, was ze teleurgesteld. De regering riep op tot een einde aan de genderbevestigende zorg en concentreerde zich niet echt op de strijd van mensen die detransitie hebben ondergaan, zei ze. Het kwam op haar over als alleen maar meer transfobie en haat, iets waar ze mee is blijven omgaan tijdens haar transitie.

“Het maakt niet uit wat je doet in je gendertraject, of je nu HST gebruikt of gewoon andere kleding draagt, je zult gehaat worden en beoordeeld worden”, zei ze. “De hypocrisie bewijst voor mij dat wat ik ook doe, mensen transfobisch over mij zullen zijn. Mensen zullen mijn geslacht in twijfel trekken. En ik moet gewoon mezelf zijn.”