INHOUD:
Hoeveel is er in de loop van een project dat vijf of zes jaar in de maak is, veranderd en hoe blijf je gemotiveerd?
SC:
Luke, Johannes en Chris Lawson (met wie ik een studio deel en die aan een boek voor Schengen werkt), zonder hen had ik het niet kunnen doen, dat is wat mij motiveerde, dat is wat mij structuur gaf. Gesprekken met Luke waren gewoon spannend, hij bracht veel energie en nieuwsgierigheid naar de dingen.
JB:
Seb heeft een symfonie georkestreerd met veel verschillende instrumenten, veel verschillende spelers. In dit lange proces heeft hij de lettertypen keer op keer gesynchroniseerd, verfijnd en de verhoudingen veranderd, en ik denk dat een van de dingen die ook bijzonder is aan Schengen is dat je de lettertypen door elkaar kunt gebruiken. Het wensdenken is dat iemand Schengen – verschillende Schengens – zou combineren, zoals we zien bij de referentievoertuigen. Wat het tekenen en beheren van dit monsterproject betreft, waren er momenten waarop je plotseling een structuur of proportie moest heroverwegen, misschien twee jaar later, en je moest blijven updaten. Hoe heb je het gedaan en ga je door?
SC:
We moesten ontwerpen voortdurend in relatie tot elkaar bekijken, ons afvragen waar deze verschillende typografische stemmen goed voor zijn en hoe ze moeten communiceren. Schengen A houdt zich vooral bezig met het vastleggen van de spanning tussen Helvetica en Eurostile, maar het is logischerwijs ook waarschijnlijk het gemakkelijkste lettertype dat je in lange vorm zou kunnen gebruiken, dus de spatiëring en verhoudingen zouden in die ruimte moeten werken. Toen we naar C gingen, was het idee dat de spatiëring kleiner werd en dat de proporties en het ritme uniformer werden, want als je een lettertype breder maakt (als je hele grote verschillen in proporties hebt) werken ze niet meer zo goed bij grote breedtes.
Door die kant van de A-, B- en C-lettertypen uit te zoeken, konden we verdergaan met Line, Zone en Core, omdat we een meer grafische kant hadden en een meer bruikbare boekenachtige kant. Al snel werd duidelijk dat Zone, Line en Core Schengen B en C in hun gebruik moesten aanvullen.
Op een gegeven moment stopten we met nadenken over het maken van een reeks alternatieven of een reeks vormen die gebruikt konden worden om alles consistent te laten aanvoelen. Zoals: ‘de hoofdletter van G, van A, B en C moet qua structuur en basisvorm hetzelfde zijn als de hoofdletter G van Zone, Lijn en Kern’ – het was behoorlijk verleidelijk om een heel duidelijke lijn door het ontwerp te trekken. Maar het was echt bevrijdend, de erkenning dat het eigenlijk niet uitmaakt of deze precies dezelfde vorm hebben, omdat het om de geest gaat. Elke onderfamilie of elke familie heeft zijn eigen alternatieven die betrekking hebben op zijn eigen ontwerp. In sommige opzichten zijn het eigenlijk hun eigen lettertypen, maar ze zijn in relatie tot elkaar ontworpen.
