Is het mode of is het kunst? Op Marinier Serre AW26, gelukkig is het allebei.
De collectie, getiteld The Grace of Time, werd niet op een catwalk getoond, maar als een reeks schilderkunstige tableaus – een lookbook dat las als een pak tarotkaarten. Elke afbeelding was voorzien van Romeinse cijfers en Franse titels – La Scribe, La Vénus, Aurore & Crépuscule – en werd gecomponeerd als museumstuk.
Louvre was groot, niet verrassend. De kop was een complete puzzel Mona Lisa jurk, opgebouwd uit duizenden in elkaar grijpende stukken en gevernist tot een glanzende afwerking – geestig, nauwgezet en een beetje gek. In een andere koninklijke setting zat een model met een kat op haar schoot in een gestructureerde off-the-shoulder top en een zwarte bubbelrok met textuur, allemaal opgevouwen en evenwichtig. Elders hield een model twee Franse buldoggen aan de lijn en hield een antieke speer vast met een doorschijnende mesh-hoes met een zachte rand over een eenvoudige zwarte sportbeha en korte broek, een sjaal om haar hoofd gebonden waar een halvemaanvormige oorbel doorheen gluurde. La Fortune flikkerde voorbij in geketende zilveren medaillons, harnassen vermomd als avondkleding.
De handtekeningen van Serre waren er allemaal: tailles met korsetten die doen denken aan klassieke beeldhouwkunst, gebeeldhouwde jersey die dicht bij het lichaam is gesneden, technische stoffen gesplitst met upcycled zijden sjaals, buidelachtige heupen opgeblazen onder frisse witte overhemden, all-over maanprints die catsuits en tweedehuidjurken verankeren. Zelfs het pure gaas en de precieze uitsnijdingen voelden opzettelijk aan in plaats van decoratief, waardoor een glimp van de huid zichtbaar werd zonder het gevoel van controle te verliezen.
Dit was mode als een schilderij, met alle humor, spanning en gelaagde details waar je op zou hopen, wat bewijst dat Serre’s werk net zo goed in de geest als in het oog blijft hangen.
Foto door Arash Khaksari.
