OpenAI stelt een ‘sociaal contract’ voor het inlichtingentijdperk voor

Het is een teken van een gebrek aan sociale verbeeldingskracht onder de Amerikaanse politieke klasse, of het nu gaat om een ​​achtergebleven Congres dat verslaafd is aan de cultus van de presidentiële persoonlijkheid of om de stervende Democratische Partij zonder frisse ideeën, dat het nadenken over het grote geheel van een nieuw sociaal contract voor het tijdperk van AI aan de grote tech-disruptors zelf is overgelaten.

Het is duidelijk dat je wat Big Tech voorstelt met een korreltje zout moet nemen, met het legitieme vermoeden dat het in de eerste plaats hun eigenbelang zal dienen. Maar wanneer een bedrijf als Anthropic zich bijvoorbeeld verzet tegen het Pentagon vanwege het gebruik van zijn grensmodellen voor massasurveillance en autonome wapens, is zijn principiële standpunt de moeite waard om te omarmen.

Het is in deze context dat OpenAI’s voorgesteld ‘Industrieel beleid voor het tijdperk van de intelligentie: ideeën om mensen op de eerste plaats te houden’, die vorige week werd gepubliceerd, moet serieus worden genomen. Het is visionairer en veelomvattender dan alles wat tot nu toe uit de trage sfeer van publieke beleidsmakers is voortgekomen.

Een pleidooi voor een nieuw industriebeleid

“De samenleving heeft al eerder grote technologische transities doorstaan, maar niet zonder echte verstoring en ontwrichting”, begint de oproep van OpenAI. “Hoewel deze transities uiteindelijk voor meer welvaart zorgden, vereisten ze proactieve beleidskeuzes om ervoor te zorgen dat de groei zich vertaalt in bredere kansen en grotere veiligheid.

“Het Progressieve Tijdperk en de New Deal na de overgang naar het Industriële Tijdperk hielpen bijvoorbeeld bij het moderniseren van het sociale contract voor een wereld die hervormd werd door elektriciteit, de verbrandingsmotor en massaproductie. Ze deden dit door nieuwe openbare instellingen, bescherming en verwachtingen op te bouwen van wat een eerlijke economie zou moeten bieden, inclusief arbeidsbescherming, veiligheidsnormen, sociale vangnetten en uitgebreide toegang tot onderwijs.

“De geschiedenis laat zien dat democratische samenlevingen met ambitie kunnen reageren op technologische omwentelingen: het sociale contract opnieuw opbouwen, bemiddelen tussen kapitaal en arbeid, en een brede verspreiding van de voordelen van de technologische vooruitgang aanmoedigen, terwijl pluralisme, constitutionele checks and balances en de vrijheid om te innoveren behouden blijven. De transitie naar superintelligentie zal een nog ambitieuzer industriebeleid vereisen dat een industrieel ambitieuze samenlevingsvorm weerspiegelt om op grote schaal collectief op te treden om de economische toekomst vorm te geven, zodat superintelligentie iedereen ten goede komt.”

Voor OpenAI betekent de reikwijdte en omvang van de impact van superintelligentie dat de samenleving “een nieuwe fase van economische en sociale organisatie ingaat die werk, kennis en productie fundamenteel zal hervormen.”

Het vervolgt: ‘In normale tijden is het argument om de markten op zichzelf te laten werken. Historisch gezien hebben concurrentie, ondernemerschap en open economische participatie de levensstandaard verhoogd en de kansen vergroot. Het kapitalisme, hoe onvolmaakt ook, blijft een effectief systeem om menselijk vernuft om te zetten in gedeelde welvaart. Maar industriebeleid kan een belangrijke rol spelen als de marktkrachten alleen niet zijn uitgerust met nieuwe kansen en onvoldoende zijn om de bestaande technologieën te creëren – en de bestaande technologieën te beheren.’

Drie principes

In het raamwerk van OpenAI zouden drie principes het sociale contract met superintelligentie moeten leiden:

• Deel de welvaart breed. “De belofte van geavanceerde kunstmatige intelligentie is niet alleen technologische vooruitgang, maar een hogere levenskwaliteit voor iedereen. Iedereen moet kunnen deelnemen aan de nieuwe kansen die kunstmatige intelligentie creëert. De levensstandaard moet stijgen en mensen moeten materiële verbeteringen zien door middel van lagere kosten, betere gezondheidszorg en onderwijs, en meer veiligheid en kansen. Als kunstmatige intelligentie uiteindelijk wordt gecontroleerd door en slechts enkelen ten goede komt, terwijl de meeste mensen niet de mogelijkheid hebben om aan de AI-drift te voldoen, zullen we dat niet mogen waarmaken.”
• Verminder risico’s. “De transitie naar superintelligentie zal ernstige risico’s met zich meebrengen – van economische ontwrichting tot misbruik op gebieden als cyberveiligheid en biologie, tot het verlies van aanpassing aan of controle over steeds krachtigere systemen. Zonder effectieve mitigatie zullen mensen schade lijden. Om deze uitkomsten te vermijden moeten nieuwe instituties, technische waarborgen en bestuurskaders worden gebouwd, zodat geavanceerde systemen veilig blijven, en moeten risico’s worden aangepast zodat ze onder controle kunnen worden gehouden. Daarnaast moet er op grote schaal schade worden aangericht, kunnen kritieke systemen worden beschermd en moet worden verzekerd dat mensen in hun dagelijks leven op kunstmatige intelligentie kunnen vertrouwen. “Overheden implementeren op gezond verstand gebaseerde AI-regelgeving – niet om gevestigde exploitanten te verankeren door middel van toezicht, maar om kinderen te beschermen, nationale veiligheidsrisico’s te beperken en innovatie aan te moedigen.”
• Democratiseer de toegang en de vrijheid van handelen. “Naarmate capaciteiten zich ontwikkelen, moeten sommige systemen om veiligheidsredenen mogelijk worden gecontroleerd. Maar brede deelname aan de AI-economie mag niet afhangen van toegang tot de krachtigste modellen – het moet afhangen van toegang tot AI die nuttig en betaalbaar is, de privacy van mensen beschermt en hun individuele keuzevrijheid vergroot. Om een ​​concentratie van rijkdom en controle te vermijden, moet ervoor worden gezorgd dat mensen overal hen invloed kunnen geven op het werk, en wie ze overal kunnen gebruiken in hun werk en op de markt. democratische processen.”

Een publiek vermogensfonds

Een van de meest kritische structurele verschuivingen van het industriële tijdperk naar het tijdperk van de intelligentie is de ontkoppeling van productiviteitsgroei en welvaartscreatie van banen en inkomen. Naarmate de waarde van de arbeid in de productie afneemt, terwijl de waarde die door intelligente machines wordt gecreëerd toeneemt, zal de welvaart grotendeels toekomen aan degenen die ‘de robots bezitten’. Degenen aan de top zullen rijker worden, terwijl degenen die voor de kost werken armer zullen worden of helemaal ontheemd zullen raken. Het delen van de rijkdom door het uitbreiden van het eigendom in de AI-economie is dus de sleutel tot het dichten van de groeiende kloof van economische ongelijkheid.

OpenAI pakt dit probleem rechtstreeks aan door op te roepen tot de oprichting van een ‘Public Wealth Fund’ dat alle burgers – inclusief degenen die niet in de financiële markten hebben geïnvesteerd – een aandeel geeft in door AI aangedreven economische groei. Een Public Wealth Fund is ontworpen om ervoor te zorgen dat mensen rechtstreeks delen in de voordelen van deze groei. Beleidsmakers en AI-bedrijven moeten samenwerken om te bepalen hoe ze het beste in het gediversifieerde fonds kunnen investeren, welk fonds het beste in het gediversifieerde kapitaal kan investeren. AI-bedrijven en de bredere groep bedrijven die AI adopteren en inzetten. rechtstreeks onder de burgers verdeeld, waardoor meer mensen rechtstreeks kunnen profiteren van de voordelen van door AI aangedreven groei, ongeacht hun aanvankelijke rijkdom of toegang tot kapitaal.”

Hoewel het formele OpenAI-voorstel niet specificeert “hoe een dergelijk openbaar vermogensfonds het beste kan worden bekeken”, heeft Sam Altman dat wel gedaan elders voorgesteld dat het “gekapitaliseerd wordt door bedrijven boven een bepaalde waardering elk jaar te belasten met 2,5% van hun marktwaarde, betaald in aandelen die aan het fonds worden overgedragen.”

Als op deze manier universele spaar-/beleggingsrekeningen zouden worden gecreëerd, zouden alle burgers kunnen delen in het totale rendement dat wordt gegenereerd door de groei van AI-bedrijven, net zoals de top 10% in Amerika, die 93% van alle aandelen bezit, dat vandaag de dag doet.

OpenAI bracht zijn voorgestelde nieuwe sociale contract niet zozeer uit als een voltooid plan, maar als een oproep en startpunt voor ‘een gesprek’ over wat voor soort toekomstige open samenlevingen zouden moeten nastreven in een wereld die getransformeerd is door technologie.

Het is aan de politieke klasse om de uitdaging aan te gaan, deze visie toe te eigenen en te vertalen in beleid dat het algemeen belang van de samenleving omarmt.