Vanaf dat moment werd het werk fysiek. In Douala werkte ze samen met ambachtslieden, waaronder Constantine, en ontwikkelde ze nieuwe Ndop-fabricaten op traditionele weefgetouwen. Elders waren de bijeenkomsten minder formeel, maar daarom niet minder belangrijk. “We ontmoetten Paul, die de tassen in deze collectie weefde, terwijl hij samen met zijn collega’s langs de weg meubels aan het weven was. Hij was erg enthousiast om aan de twee bamboe tassen uit deze collectie te werken, aangezien hij al twintig jaar meubels en lampenkappen van bamboe maakt en wil zien hoe deze op een nieuwe manier opnieuw kunnen worden uitgevonden.”
Er zit duidelijkheid in de manier waarop ze deze ontmoetingen vertelt – niet geromantiseerd, niet geabstraheerd. Hetzelfde geldt voor haar beschrijving van een workshop van een echtpaar dat jonge moeders ondersteunt. “Het was heel leuk om ze te ontmoeten en te zien hoe ze deze vrouwen steunen door ze een school te geven waar hun kinderen boven kunnen studeren.” De sieraden die hieruit voortkomen – kralensieraden, Ndop-kleding – dragen deze associaties stilletjes met zich mee.
Op het rek staat de collectie gecontroleerd en overwogen. Lange blazers van getextureerd katoen en Ndop-panelen. Tunieken die naar mandarijnkragen toe lopen. Transparante truien en beddengoed die nauw aansluiten op het lichaam. Het palet – diepblauw, zongebleekt wit, roestig rood – voelt solide aan, niet geforceerd. Er is decoratie, maar deze is geïntegreerd: kralenwerk doorweven met klei en glas, bamboe verdeeld in gestructureerde zakjes, Capiz-schelpen gelegd in een wisselend oppervlak.
Wat het verankert is een gevoel van beweging – geen beweging volgen, maar het dagelijkse ritme. “In Kameroen heb ik gemerkt dat mensen de neiging hebben om het eerste in hun garderobe aan te trekken dat bij het weer past, in plaats van een heel verzorgde ‘look’ te hebben zoals we in Europa doen. Dit creëert een heel moeiteloos gevoel voor hoe de mannen daar hun kleding dragen.” Die observatie wordt een raamwerk: “Dit leidde ertoe dat ik me behoorlijk concentreerde op dit beeld van een jonge jongen die voetbal speelde in het gras tegenover de heer die in tuniek en blazer moet werken, en hoe hun kledingkasten langzaam van de een naar de ander veranderden, maar toch dit gevoel van jeugd en kalmte behielden.”
Er loopt een dualiteit doorheen – Brits en Kameroens, op maat gemaakt en relaxed – maar niet altijd bewust. “Ik ben opgegroeid en woon in Londen, dus de manier waarop we ons hier kleden zal altijd mijn werk beïnvloeden. Mijn vriend vertelde me ooit dat de gedempte kleuren en op maat gemaakte silhouetten waar ik naar neig, echt mijn Britse achtergrond laten zien. Dat besefte ik pas toen ik het hoorde.” Nu is het bewuster. “Ik hou er echt van om te spelen met het balanceren van mijn Kameroense achtergrond en Britse gevoeligheden om een nieuw beeld te creëren van wie die man zou kunnen zijn.”
Die ‘man’ is niet rigide gedefinieerd. “Ik zie dat de man, maar ook de vrouwen die Huguette dragen, heel vrij zijn in hun benadering van het leven, maar toch geïnteresseerd zijn in de wereld om hen heen.” Het gaat minder om archetype, meer om houding – openheid, nieuwsgierigheid.
Terug naar Scarlett Green, toen de laatste blik voorbijging en de kamer op zijn plaats viel, bleef de nieuwsgierigheid hangen. Tchiapi heeft geen haast met wat de toekomst biedt. “Op dit moment hoop ik dat mensen de collectie zullen zien en nieuwsgierig zullen zijn naar ambachten van over de hele wereld. Ik ben van plan het voorlopig rustig aan te doen en volgend jaar een nieuwe collectie te laten zien met meer werk van verschillende ambachtslieden.”
Langzaam, weloverwogen, specifiek – Numéro 01 probeert niet alles tegelijk te doen. In plaats daarvan bepaalt het een tempo. En als we het debuut mogen geloven, heeft Tchiapi geen haast om daar verandering in te brengen.
Foto door Valdimir Kaminetsky.
