1. Spreek met ons via de naam, Een huis dat zich niet zal gedragen – wat betekent het voor jou?
Het huis dat zich niet gedraagt zweeft door vier rijken. Het rijk van het huiselijke, de verborgen wereld van de Djinn, Queerness en de blik op het Oosten.
Ten eerste wordt de visie van het huiselijke leven als een thuis, als een toevluchtsoord, privacy en een gezellig gezinsleven, in de populaire cultuur aan ons verkocht als concepten van huiselijk geluk. Deze dominante representaties van het gezinsleven worden gekoesterd en zijn ambitieus, maar de realiteit komt niet altijd overeen met het beeld. Thuis is niet altijd een plek van veiligheid; het herbergt zijn eigen onzekerheden.
De wereld van de djinn is iets waarmee ik ben opgegroeid. In de islamitische kosmologie leven ze met djinn, gemaakt van rookloos vuur, en ze zijn onzichtbaar en leven onder ons. Sommigen als vrienden, soms zelfs als minnaars, helpers, maar ook bezitters en als kattenkwaad. Mijn grootmoeder had haar eigen djinn van wie ze zei dat ze haar door de beproevingen van het jonge weduwschap heen hielpen en af en toe etenswaren in haar kamer plaatste als ze hulp nodig had. Toen we opgroeiden met deze verhalen, werd ons verteld dat we nooit in de buurt van bomen mochten komen in het donker of als de zon onderging. Haar trok altijd djinn aan en het was dit element van het menselijk lichaam dat de djinn bezitter van je waren.
Voor mij is de djinn het equivalent van het vreemde lichaam of het immigrantenlichaam. Vermeden, gevreesd, maar ook gebruikt en nuttig. De djinn worden bij rituelen opgeroepen om gunst te zoeken of om door het onbekende – het gevaarlijke – te navigeren. Helpt op het gebied van werkgelegenheid, liefdesbetoveringen en zwarte magie om vijanden te vernietigen. Op dezelfde manier is het vreemde lichaam vaak verborgen en toch gewenst, en is de immigrant nuttig maar gemeden.
Queerness gaat in dit werk over het niet passen in de conventionele manier van zijn, het huis dat zich niet gedraagt of er niet in past. Alleenstaande ouders, queer huizen, huizen die niet noodzakelijkerwijs het comfort bieden waar we naar verlangen. Op dezelfde manier leeft het Oosten in dit werk en in de manier waarop het Westen het zich voorstelt. Dus in het westerse denkbeeld is het Oosten irrationeel, exotisch en te emotioneel. Het is echter nuttig in postimpressionistische schilderijen, interieurs gevuld met oosterse voorwerpen, Edwardiaanse interieurs geïnspireerd door het Oosten, en zelfs vandaag de dag (we spreken) van toe-eigening. We consumeren graag iemands arbeid of voedsel, maar willen niet noodzakelijkerwijs dat we naast ons wonen.
2. Wat heb je over je praktijk geleerd door dit nieuwe werk te maken?
Dat het soms gewoon generaties duurt om een verhaal te vertellen; dit zijn generatieverhalen die ruimte hebben gewonnen.
3. Leid ons door uw creatieve proces voor deze tentoonstelling. Had je een duidelijke visie over wat je wilde worden en hoe je dat wilde creëren, of evolueerde dit gaandeweg?
Dit is een werk waar ik ruim een jaar mee (aan) heb gewerkt. Deze series werken op canvas bestaan uit hybride textiel en uitgebreide schilderijen, waarbij ze via verschillende processen in lagen zijn aangebracht en zijn afgewerkt met olieglazuren.
4. Wat hoop je dat mensen overhouden na het bekijken? Een huis dat zich niet zal gedragen?
Ik hoop dat mensen vertrekken met een meer onrustig, uitgebreid idee van thuis. Een ruimte gevormd door herinnering, migratie, stilte, bescherming en controle, maar ook één van verlangen en die sporen bevat van wat niet altijd zichtbaar is.
‘A Home That Will Not Behave’ is nu geopend op 9 Cork Street in Mayfair en loopt tot 25 april. Fotografie met dank aan Bolanle Contemporary.
