Het is belangrijk op te merken dat transvrouwen ook centraal staan in het ‘chaser’-discours, omdat transvrouwelijke mensen te maken krijgen met veel geweld door mannen. Omdat ook decennia lang werd aangenomen dat transvrouwen zich uitsluitend tot mannen aangetrokken voelden en transmannen zich uitsluitend tot vrouwen aangetrokken voelden, voegt Lindley eraan toe dat het gemakkelijker was om de fetisjisering van transgenders op een binaire manier te begrijpen, waarbij de nadruk lag op mannen die macht over vrouwen hadden – een groot deel van het plaatje, dat is zeker, maar niet het geheel.
“Als we nadenken over die dynamiek, en we nadenken over dit idee van macht, ligt de focus op mannen die vrouwen fetisjen en, standaard, mannen die transvrouwen fetisjen, omdat dat de duidelijkste vorm van machtshiërarchie is”, zegt Lindley. Jij. “Terwijl wat wij denken over transmannen met vrouwen, de macht op die manier nogal diffuus is, omdat transmannen deze waargenomen sociale macht hebben – dit waargenomen sociale kapitaal, wat wel of niet waar kan zijn als ze een partnerschap aangaan met een cisgendervrouw.”
Maar nu de trans-paraplu in de loop der jaren is uitgebreid en meer ervaringen met trans-zijn en gendervariantie omvat, gebruiken steeds meer mensen de term op vrijwel dezelfde manier als deze in het verleden is gebruikt: om alarm te slaan over mensen die transgenders op schadelijke en soms gevaarlijke manieren fetisjen.
“Er is een beter begrip van wat een jager is in gemeenschappen, wat erg belangrijk is als je nadenkt over: ‘Hoe houd ik mezelf veilig?'”, zegt Lindley. “Bij fetisjisering, bij achtervolgers, bestaat het risico op geweld. Als je je tegen die persoon verzet, kunnen ze proberen je aan te vallen, te demoraliseren of te beledigen, of te zeggen: ‘Nou, je bent niets anders dan ‘voeg hier trans-sur’ in’.”
Hoe verschillen achtervolgers die transmannen achtervolgen van degenen die transvrouwen achtervolgen, en doet dat onderscheid er zelfs toe? Volgens Lindley zijn er een paar verschillende – en vaak verontrustende – manieren waarop transmannen en transmasculiene mensen worden gefetisjiseerd. Transmannen die nog vroeg in hun transitie zitten, kunnen bijvoorbeeld worden benaderd door cis-mannen die zich tot hen aangetrokken voelen omdat ze een ‘prepuberaal’ uiterlijk hebben. Cis-vrouwen kunnen ook achtervolgers zijn, ondanks de populaire vertegenwoordiging, waarbij ze vaak zeggen dat ze niet met mannen uitgaan, terwijl ze actief op zoek gaan naar transmannen als uitzondering op deze regel – een benadering die zowel afhankelijk kan zijn van iemands identiteit als deze kan ontkrachten.
Voor G. Perry, een transman uit Philadelphia, kwam zijn ervaring met achtervolgers tot uiting in het gevoel wegwerpbaar en op ongemakkelijke wijze geseksualiseerd te zijn.
“Ik had ooit een cis-biseksuele man die ik vroeger neukte en me vertelde dat hij van transmascs houdt, omdat we niet van hem verwachten dat hij met ons trouwt”, vertelt hij. Jij. “Nu heeft hij een serieuze relatie met een vrouw en het doet een beetje pijn om te weten dat ik goed genoeg ben voor een snelle neukbeurt, maar niet voor een huwelijk.”
Uiteindelijk heeft de bredere maatschappelijke kennis van achtervolgers ons in staat gesteld manieren te benoemen waarop zij transgenders ontmenselijken: ons reduceren tot delen van ons lichaam die we kunnen voel dysforie voorbij, behandel ons niet met zorg en beschouw ons niet als dronken mensen. Maar voordat we achtervolgers – of welke cis-persoon dan ook die zich aangetrokken voelt tot transgenders – aanvallen met hooivorken en brandende fakkels, waarschuwt Lindley dat het belangrijk is om rekening te houden met bepaalde interpersoonlijke grijze gebieden. Als onderzoeker heeft Lindley onderzocht hoe fetisjisme een belangrijk onderdeel kan zijn van het seksleven en de knikpraktijken van veel transgenders. Of een jager een persoonlijke grens heeft overschreden of niet, is aan de individuele transgenders om te beslissen, tenzij ze uiteraard grote schade aanrichten in de samenleving.
