In de Golf blijft het staakt-het-vuren bestaan. Maar alleen maar. Voor Edward Hobart, de Britse ambassadeur in de Verenigde Arabische Emiraten, is deze fragiele pauze het enige wat staat tussen opgekropte spanning en hernieuwde escalatie.
RECLAME
RECLAME
In een interview met Euronews zei Hobart dat “het belangrijkste is dat er nog steeds een staakt-het-vuren is … we gaan de oorlog niet oplossen terwijl we nog aan het vechten zijn.”
De boodschap is saai. Diplomatie begint niet parallel met conflicten. Het volgt het. En voorlopig blijft de regio hangen in de nauwe kloof tussen de twee.
“Ik denk dat we het nog niet weten… maar we hopen zeker dat dit deel uitmaakt van het begin van iets dat ons tot een duurzame oplossing brengt.”
Of die hoop stand houdt, hangt voor een groot deel af van een waterstrook van slechts 33 kilometer breed. De Straat van Hormuz is niet alleen een regionaal brandpunt. Het is een mondiaal drukpunt dat een aanzienlijk deel van de olievoorraad in de wereld vervoert. Wanneer het wordt gesloten, zijn de gevolgen onmiddellijk en verstrekkend.
‘Je kunt niet heel lichtvaardig praten terwijl je raketten afvuurt boven de Straat van Hormuz,’ zei Hobart.
Er is al sprake van urgentie bij het vormgeven van de diplomatieke betrekkingen tussen Londen en Abu Dhabi, vooral tijdens de recente gesprekken tussen de Britse minister van Buitenlandse Zaken en de minister van Buitenlandse Zaken van de VAE.
Samenwerking op het gebied van veiligheid
“Ze concentreerden zich duidelijk in principe op de huidige regionale situatie en Iran en vooral op het cruciale belang van het weer open krijgen van de Straat van Hormuz”, aldus Hobart.
Daarachter schuilt een bredere strategische kalibratie. De samenwerking op veiligheidsgebied wordt versterkt, maar dat geldt ook voor de systemen die de veerkracht op de lange termijn ondersteunen, van de energietransitie tot financiële zekerheid.
“We zijn een raamwerk overeengekomen voor samenwerking tussen onze landen”, zegt Hobart, en omvatten werk “niet alleen op het gebied van buitenlands beleid en defensie, maar ook op het gebied van AI … in de energietransitie … het aanpakken van de mondiale misdaad en illegale financiering.”
Op het terrein is dit partnerschap al getest. De laatste aanvallen waren niet incrementeel. Ze markeerden een stapsgewijze verandering, “ongekend, ongerechtvaardigd en enorm gevaarlijk, met gevaar voor levens.”
En toch had het resultaat aanzienlijk slechter kunnen zijn. De verdedigingssystemen van de VAE hielden stand. “Ze hebben 95% van de projectielen onderschept die op dit land zijn afgevuurd.”
Dat getal is meer dan een statistiek. Het is een signaal van paraatheid, coördinatie en een defensiearchitectuur die onder druk werkt.
Voor Groot-Brittannië is de reactie opzettelijk gecontroleerd. Ondersteuning zonder escalatie. “Dit was niet de Britse oorlog… maar vooral ter verdediging van de Golfstaten hebben we de Verenigde Staten in staat gesteld die verdediging te helpen ondersteunen.”
Onderliggend risico
Tegelijkertijd heeft de crisis geleid tot een bredere internationale aanpassing. Maritieme veiligheid, ooit een technisch probleem, is een geopolitieke prioriteit geworden. “Wat wij willen is dat de wet van de zee wordt nageleefd… deze internationale verkeersaders… open en vloeiend.”
Die houding wordt nu ondersteund door schaalgrootte. “Er waren meer dan 50 landen die deelnamen… die daar zijn om de vrijheid van scheepvaart te ondersteunen… in de Straat van Hormuz.”
Toch is het onderliggende risico niet verdwenen. Het is beheerd, niet verwijderd. “Ik denk dat het risico bestaat… het risico wordt verkleind zolang er niet wordt gevochten en er wel uitzicht is op praten.”
Voor inwoners van de VAE vertaalt dit zich in een voorzichtige normaliteit. Het dagelijks leven gaat door, maar met het besef dat de omstandigheden snel kunnen veranderen. “Voor expats die hier zijn… op dit moment kun je een vrij normaal leven leiden, maar je moet wel letten op wat de autoriteiten zeggen.”
Die balans tussen veiligheid en realisme heeft het antwoord bepaald. “Ik denk dat het gaat om het vinden van de balans tussen een soort geruststellende boodschap… maar ook de noodzaak om te reageren op een zeer ongebruikelijke situatie.”
Zoom uit en er ontstaat een meer gestructureerd beeld. De VAE opereert in een regio waar zij geen controle over heeft. De kracht ervan ligt in de manier waarop het reageert. “De VAE heeft geen controle over die hele omgeving, dus het gaat erom hoe zij zich in het algemeen buigt en erop reageert.”
En ondanks de druk blijven deze fundamenten intact. “De fundamenten van de VAE zijn niet veranderd… het heeft ook een briljante geografie… en een zakelijk klimaat dat zeer ondersteunend en open is.”
Op dit moment houdt de balans stand.
