De maker van een ‘waanzinnig moeilijke’ toets Engels is gedwongen af te treden omdat hij beweert dat het ‘onmogelijk’ is om voor het examen te slagen.
De examenchef van Zuid-Korea nam ontslag uit woede dat het notoir slopende toelatingsexamen van dit jaar ‘gek’ verwarrend was.
Het examen is een beruchte acht uur durende marathon van opeenvolgende examens die jaarlijks in november worden gehouden en is cruciaal voor toelating tot topuniversiteiten.
Het wordt algemeen beschouwd als een toegangspoort tot sociale mobiliteit, financiële zekerheid en zelfs een goed huwelijk. Het is niet ongebruikelijk dat studenten zich vanaf jonge leeftijd voorbereiden op het examen – Suneung genaamd.
Sommige kinderen worden vanaf hun vierde jaar naar particuliere onderwijscentra gestuurd die bekend staan als ‘cram schools’.
Studenten proberen ongeveer 200 vragen over verschillende onderwerpen, waaronder Koreaans, Wiskunde, Engels, Sociaal en Wetenschap.
Het examen van dit jaar zorgde voor veel terugslag vanwege de slechte resultaten voor het Engelse gedeelte, omdat de vragen zo verwarrend waren.
De studenten kregen slechts 70 minuten de tijd om de 45 vragen in het Engelse gedeelte te beantwoorden.
Slechts drie procent van de studenten behaalde topcijfers in de sectie Engels, vergeleken met zes procent vorig jaar – het laagste sinds de introductie van het absolute cijfer voor het vak in 2018.
Oh Seung-keol, hoofd van het Koreaanse Instituut voor Curriculum en Evaluatie, stopte te midden van de reacties en verontschuldigde zich voor het “veroorzaken van zorgen bij examenkandidaten en hun ouders en voor het veroorzaken van verwarring bij het toelatingsexamen voor de universiteit”.
Hij gaf toe dat de moeilijkheidsgraad van de vragen “ongepast” was, ondanks verschillende bewerkingsrondes.
Het bureau bood ook een aparte verontschuldiging aan en zei dat het “de kritiek serieus neemt dat de test niet aan de juiste moeilijkheidsgraad voldeed en niet aan het doel voldeed om de academische lasten van studenten te verminderen”.
Zuid-Koreanen nemen examens zo serieus dat vluchten aan de grond blijven landelijk gedurende 35 minuten tijdens de luistertest Engels om eventuele ruis te elimineren.
De enorme druk die op studenten in het ultracompetitieve onderwijssysteem van Zuid-Korea wordt uitgeoefend, wordt gedeeltelijk toegeschreven aan de depressie onder tieners en de zelfmoordcijfers die tot de hoogste ter wereld behoren.
Maar professor Engels Jung Chae-kwan zei tegen de BBC dat het verkeerd was om de Engelse test onmogelijk te noemen.
“De teksten zijn niet noodzakelijkerwijs onmogelijk, maar… waanzinnig verwarrend”, zei hij.
“Leraren oefenen uiteindelijk test-yaks uit in plaats van Engels te leren… Je hoeft niet eens echt de hele tekst te lezen om de punten te krijgen als je de trucjes kent.”
Zou jij de test kunnen doorstaan?
Hier is een voorproefje van wat de leerlingen tijdens de toets moesten ontcijferen.
Bij de eerste vraag werd aan de leerlingen gevraagd om de onderstaande zin in het juiste deel van de alinea te plaatsen – op 1, 2, 3 of 4.
“Het verschil is dat de actie in de gamewereld alleen kan worden verkend via de virtuele lichaamsruimte van de avatar.”
Een videogame heeft zijn eigen realiteitsmodel, intern en los van de externe realiteit van de speler, de lichaamsruimte van de speler en de lichaamsruimte van de avatar. (1) De lichaamsruimte van de avatar, de potentiële acties van de avatar in de spelwereld, is de enige manier waarop de realiteit van de externe realiteit in de spelwereld kan worden waargenomen. (2) Net als in de echte wereld vereist perceptie actie. (3) Spelers breiden hun perceptuele veld uit in het spel en nemen de acties op die beschikbaar zijn via de avatar. (4) De feedbackloop van perceptie en actie waarmee je door de wereld om je heen kunt navigeren, is nu één stap verwijderd: in plaats van voornamelijk waar te nemen door de interactie van je eigen lichaam met de buitenwereld, neem je de spelwereld waar door de interactie van de avatar. (5) Het hele perceptuele systeem is uitgebreid naar de spelwereld.
De tweede vraag vroeg de leerlingen om de politieke filosofen Immanuel Kant en Thomas Hobbes te evalueren en hun opvattingen over de rechtsstaat te analyseren.
Kant was een sterke verdediger van de rechtsstaat als ultieme garantie, niet alleen voor veiligheid en vrede, maar ook voor vrijheid. Hij geloofde dat menselijke samenlevingen op weg waren naar meer rationele vormen die gereguleerd werden door effectieve en bindende wettelijke kaders, omdat alleen zulke kaders mensen in staat stelden in harmonie te leven, te bloeien en samen te werken. Maar zijn geloof in onvermijdelijke vooruitgang was niet gebaseerd op een optimistische of verheven kijk op de menselijke natuur. Integendeel, het komt dicht in de buurt van de visie van Hobbes: de gewelddadige en door conflicten geteisterde aard van de mens maakt het noodzakelijk een effectief juridisch kader in te stellen en te handhaven om de vrede te verzekeren. We kunnen niet rekenen op de welwillendheid of welwillendheid van mensen, maar zelfs ‘een natie van duivels’ kan in harmonie leven in een rechtssysteem dat iedere burger gelijkelijk bindt. Idealiter is de wet de belichaming van de politieke principes die alle rationele wezens zouden hebben vrij selecteren. Als dergelijke wetten hen verbieden iets te doen waar ze rationeel gezien toch niet voor zouden kiezen, dan kan de wet niet:
(1) beschouwd als redelijk beperkend voor de menselijke vrijheid (2) beschouwd als een sterke verdediger van het rechtssysteem (3) begrepen als een beperking van hun vrijheid (4) effectief afgedwongen om hun kwade aard te onderdrukken (5) geaccepteerd binnen de veronderstelling van een ideaal juridisch kader
Het juiste antwoord op beide vragen was 3.
