Er werd zand in de tandwielen van de president gegooid De grote balzaalplannen van Donald Trump in het Witte Huis op 31 maart 2026, toen rechter Richard Leon van de Amerikaanse districtsrechtbank gaf opdracht tot een pauze in de bouw.
De president, zo schreef de rechter, was de ‘rentmeester’ van de woning, niet de ‘eigenaar’. In reactie hierop heeft het ministerie van Justitie een noodgeval ingedienden vraagt dat de bouw mag worden hervat vanwege de veiligheidsrisico’s die worden veroorzaakt doordat het project zich in een onzekere staat bevindt.
Presidenten van de Verenigde Staten, in tegenstelling tot anderen wereldleidershebben doorgaans niet geprobeerd hun eigen architectonische smaak op nationale monumenten te drukken.
In dit opzicht is Trump de uitzondering. Zijn benadering van het herscheppen van federale architectuur weerspiegelt zijn aanpak voor universitaire financiering en immigratiehandhaving: Beweeg snel en breek dingen.
Maar het opleggen door Trump van zijn esthetische voorkeuren dreigt niet alleen hoofdstukken uit de geschiedenis van de federale architectuur van het land uit te wissen. Het riskeert ook dat de erfenis van eerste vrouwen, invloedrijke ontwerpers en de idealen van gelijkheid die veel van deze gebouwen belichamen, ongedaan worden gemaakt.
Prachtige grandeur
Sinds zijn tweede termijn in januari 2025 begon, heeft Trump dat ook gedaan heeft verhard de beroemde White House Rose Garden – opgericht door First Lady Ellen Wilson in 1913 en opnieuw ontworpen door een gerenommeerde tuinbouwer Konijntje Mellon in 1962 – en klaagde dat damesschoenen met hoge hakken in de grond zonken. De art-decobadkamer in de Lincoln-slaapkamer weerspiegelt nu Trumps voorliefde voor gepolijst marmer. En goudkleurige decoratieve elementen is toegepast op het eenvoudige houtwerk in het hele Witte Huis, waarbij een deel van de versieringen is meegenomen uit Mar-a-Lago, het landgoed van Trump in Florida.
Het meest opvallend is dat de Oostvleugel, waar de kantoren van de first lady en haar staf waren gehuisvest, in de herfst van 2025 met de grond gelijk werd gemaakt om plaats te maken voor een grote balzaal die naar verwachting ongeveer $ 400 miljoen zou gaan kosten. Als het gebouw wordt opgeleverd zoals gepland, zal het historische Witte Huis in de schaduw stellen.
De balzaal weerspiegelt ook de smaak van Trump voor grootsheid en weelde – dezelfde esthetiek die wordt weerspiegeld in de 250 voet.Onafhankelijkheidsboog”, dat Trump heeft voorgesteld voor de National Mall.
Trump heeft herhaaldelijk geklaagd dat openbare gebouwen in Washington DC geen grandeur hebben. Hij werd zelfs geciteerd door Golf tijdschrift in 2017 omdat hij het Witte Huis als een “echte puinhoop” had omschreven, hoewel hij dit later ontkende.
Toch belichamen veel van de structuren die hij heeft afgebroken of geprobeerd te herzien in hun vorm en versieringen bepaalde republikeinse idealen, zoals bestuur door het volk, burgerlijke deugd en verzet tegen geconcentreerde macht.
Gebouwen die het egalitarisme belichamen
Trump heeft accenten toegevoegd aan het Witte Huis om de imposante huizen van Britse en Europese vorsten na te bootsen. Maar het huis is origineel “republikeinse eenvoud” – een term toegeschreven aan Thomas Jefferson – had eigenlijk een doel: het duidde op de egalitaire visie van de stichters.
In 1792, toen Jefferson minister van Buitenlandse Zaken van George Washington was, deed hij anoniem mee aan de wedstrijd om een nieuw presidentieel huis te ontwerpen. Zijn onderwerpingdat uiteindelijk niet won, werd geïnspireerd door renaissancearchitectuur zoals die van Andrea Palladio Villa Rotonde. De Villa Rotonda werd rond 1570 voltooid in Noord-Italië en heeft symmetrische gevels en harmonieuze proporties die zijn gelijkgesteld met het humanisme en rationalisme uit de Renaissance.
Elders bepleitte Jefferson het modelleren van de regeringsarchitectuur van de jonge natie naar de klassieke traditie vanwege de associatie met de oude Griekse en Romeinse democratie. Dit betekende vaak gebruiken klassieke ontwerpprincipes zoals terughoudendheid, orde en geometrische harmonie, door deze aan te passen door de elementen te vereenvoudigen of door lokaal beschikbare materialen te gebruiken in plaats van het dure marmer en andere stenen waar de Ouden de voorkeur aan gaven.
Een afwijzing van ‘republikeinse eenvoud’
In augustus 2025 ondertekende Trump een uitvoerend bevel, Maak federale architectuur weer mooierop wijzen dat dezelfde klassieke stijl het ontwerp van alle toekomstige federale gebouwen zal bepalen.
Toch komt Trumps eigen visie op het ontwerp van het Witte Huis niet overeen met deze richtlijn. Voor één, de enorme omvang van de voorgestelde balzaal schendt het fundamentele geloof in klassieke terughoudendheid.
De kolommen die de zuidelijke colonnade van de balzaal zullen ondersteunen, hebben dat wel Korinthische hoofdstedenhet meest sierlijke type decoratieve bovenkant voor een kolom. In tegenstelling Ionische hoofdstedendat meer ingetogen is, siert momenteel de zuilen bij de ingang van het Witte Huis. Een van de aangestelden van Trump, wil deze ruilen ten gunste van Korinthische hoofdsteden.
En die portiek in tempelstijl aan de oostgevel van de geplande balzaal is deze onhandig naar het uiterste noorden verplaatst, in plaats van gecentreerd te zijn zoals de klassieke traditie zou voorschrijven.
Overzicht van de geschiedenis
Dit wil niet zeggen dat klassieke principes nooit moderne designtrends zijn tegengekomen.
In 1888, architect Alfred B. Mullett voltooide het State, War, and Navy Building, nu bekend als het Eisenhower Executive Office Building. Mullet was er door geïnspireerd Het oude stadhuis van Bostondat in 1865 voltooid was en er zelf door geïnspireerd was de overheidsarchitectuur van het Franse Tweede Keizerrijk.
Trump heeft gezegd dat hij de grijze granieten gevel van het Eisenhower-gebouw verdrietig vindt, en dat ook hij wil het wit schilderen. Toch is het materiaal zelf een cruciaal element dat de structuur verbindt met de ‘Boston Granite Style’.
Als het kantoorgebouw wit geschilderd is:in een proces dat het graniet zou afbreken– een visuele sleutel tot het begrijpen van de architecturale en politieke geschiedenis ervan zou verloren gaan.
Architectuurhistoricus Henry-Russell Hitchcock betoogde hoe toekomstgericht het gebouw is was voor die tijd en liet zien hoe het de eerste wolkenkrabbers weerspiegelde die in New York City waren gebouwd: die van Richard Morris Hunt Tribune gebouw en dat Western Union-gebouw ontworpen door Hunt’s student George B. Post.
Om deze redenen Conservatieven hebben Trump aangeklaagd proberen deze veranderingen te voorkomen.
Ontwerp dat bottom-up is, en niet top-down
Ik denk ook dat het belangrijk is om op te merken dat vrouwen een belangrijke rol speelden in het oorspronkelijke ontwerp en de constructie van veel van de gebouwen die Trump denigreert.
Zoals ik in mijn boek uit 2025 opmerk, Vrouwelijke architecten aan het werk: Amerikaans modernisme makenmet wie ik schreef Maria Anna Jachtde bijdrage van vrouwen in architectuur en design wordt vaak over het hoofd gezien.
De projecten van de regering-Trump in en rond Washington zullen de vrouwen die de federale gebouwen en landschappen van de hoofdstad hebben vormgegeven alleen maar verder verduisteren.
Terwijl de Rozentuin de inspanningen van Bunny Mellon en Jacqueline Kennedy weerspiegelde, kwam de East Wing onder het toeziend oog van Edith Roosevelt, de vrouw van president Theodore Roosevelt. Edith werkte hand in hand met de beroemde classicistische architect Charles Follen McKim op de nieuwe indeling als hoofdingang, in 1902. En ware het niet dat dat zo was geweest Jacqueline Kennedy’s publieke fondsenwervingsinspanningenMoge de hoofdstad nooit een locatie voor podiumkunsten van nationaal belang hebben gehad Kennedy Centrum voor de Kunsten. Begin 2026 maakte de regering-Trump dat bekend het centrum zou voor twee jaar sluiten een renovatie ondergaan van naar schatting $ 200 miljoen.
Hoewel alle gebouwen levende organismen zijn, vaak aangepast aan veranderende functionele eisen, zijn ze ook bewaarplaatsen van het nationale geheugen.
In 1961 schreef een jonge Daniel Patrick Moynihan, die als Amerikaanse senator uit New York later voor historisch behoud zou pleiten: ‘Leidende principes van federale architectuurnamens een ad hoc overheidscommissie kantoorruimte.
‘De ontwikkeling van een officiële stijl moet worden vermeden’, schreef hij. “Ontwerp moet vanuit het architectenvak naar de overheid vloeien en niet andersom.”
Zoals rechter Leon duidelijk maakte in zijn Ball-uitspraak: geen enkele overheidsfunctionaris – zelfs geen presidenten – ‘echo’t’ de federale architectuur. Het Amerikaanse volk wel. En het is aan hun vertegenwoordigers in het Congres om te beslissen of ze het willen vernietigen of renoveren, aangezien het een integraal onderdeel is van de geschiedenis van het land.
Dit artikel is geschreven in samenwerking met Mary Anne Hunting, PhD, een onafhankelijke onderzoeker in New York City.
Kevin D. Murphy is hoogleraar en voorzitter kunstgeschiedenis bij Vanderbilt Universiteit.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
