Nvidia domineert de markt voor de krachtige chips die generatieve kunstmatige intelligentie ondersteunen, potentieel de meest transformatieve technologie sinds de industriële revolutie. Het overtrof in oktober kortstondig de $5 biljoen aan marktkapitalisatie, het eerste bedrijf dat dit deed. Toch zegt auteur Stephen Witt dat dit buitengewone succes de oprichter en CEO van Nvidia, Jensen Huang, moet storen.
“Het is moeilijk om Jensen van dag tot dag te zijn. Het is bijna een nachtmerrie. Hij is voortdurend paranoïde over concurrentie. Hij is voortdurend paranoïde dat mensen Nvidia neerhalen”, zegt Witt, wiens meeslepende en gedetailleerde verslag van de opkomst van Nvidia: De denkmachinewas deze week genoemd Financial Times en Schroders Business Book of the Year.
Sinds het boek in april werd gepubliceerd, is de controle op Nvidia alleen maar geïntensiveerd, evenals de potentiële uitdagingen voor zijn suprematie. In een interview de dag na de prijsuitreiking identificeert Witt de rivaliserende chips van Google, bekend als tensorverwerkingseenhedenals “een bijna existentiële bedreiging” voor Nvidia. De grafische verwerkingseenheden of GPU’s van laatstgenoemde vormen de ruggengraat van onder meer OpenAI’s ChatGPT. TPU’s werden gebruikt om Gemini 3, het rivaliserende grote taalmodel van Google, te trainen.
Witt zegt dat Huang “tegen zijn collega’s heeft gezegd: ‘Kijk, je moet begrijpen dat als je bij dit bedrijf werkt, er een team bij Google is wiens taak het is om ons te vermoorden … En ze zijn slim. Ze zijn geweldig. Ze zijn buitengewoon getalenteerd en hebben een aantal van de beste ingenieurs. En het enige wat ze willen doen is ons vernietigen.’
De auteur gelooft echter in het enorme potentieel van AI, en hij weet uit zijn intensieve studie van Huang en zijn bedrijf dat paranoia de raketbrandstof van de Nvidia-baas is: “Hij wordt … gedreven door negatieve emoties op een manier die ik nog nooit eerder een CEO heb gezien, maar hij kan dit gebruiken om zijn energie te recyclen in deze zeer productieve zaken.”
Witt’s interesse in Nvidia werd voor het eerst aangewakkerd door de publieke lancering van ChatGPT drie jaar geleden, wat de bezorgdheid van de journalist over zijn eigen toekomst aanwakkerde. “Ik had zoiets van: ‘Man, dat ben ik gekookt.‘Dit ding kan bijna net zo goed schrijven als ik, en zal mij zeer binnenkort overschaduwen. Wat moet ik doen? Ik denk dat ik maar beter ga beginnen met schrijven over AI.” Hij begon een artikel in de New Yorker over Nvidia en dacht: “Het is gewoon een hardwarebedrijf. Het heeft waarschijnlijk een wisselende groep CEO’s gehad. Het heeft waarschijnlijk een roerige en wellicht wat saaie bedrijfsgeschiedenis achter de rug.” In plaats daarvan vond hij ‘een man die meedogenloos aandrong op één visie, als een absolute buitenbeentje. . . en dan uiteindelijk zijn hele industrie veroveren”.
De in Taiwan geboren Huang, nu 62, emigreerde in de jaren zeventig met zijn gezin naar de Verenigde Staten en toonde al vroeg vastberadenheid om te slagen. Als tiener trainde hij zichzelf tot een elite tafeltennisser, wat volgens Witt twee belangrijke eigenschappen illustreert: “Ten eerste kan hij zo snel leren. Zijn IQ is zo hoog, zijn vermogen om gewoon nieuwe informatie op te nemen, te verwerken en heel, heel snel een niveau van wereldklasse te bereiken, is ongeëvenaard. Hij heeft gewoon een ongelooflijk vermogen om nieuwe dingen te leren, hij wordt in tweeën gedood, hij doodt. heeft er absoluut een hekel aan om te verliezen.”
Nvidia bestond oorspronkelijk om de snelgroeiende game-industrie te bedienen met chips die sneller betere graphics konden genereren, met behulp van een proces dat parallel computing wordt genoemd. Maar bij zijn zoektocht naar de volgende grote kans koos Huang voor de riskante aanpak door zich te richten op wat hij ‘marktkansen van nul miljard dollar’ noemde, in de hoop, zegt Witt, dat ‘op een dag iemand langskomt en jouw product gaat gebruiken.’ Kunstmatige intelligentie op basis van neurale netwerken – de basis van generatieve AI – was zo’n schijnbaar weinig belovende markt toen Huang begin jaren 2010 de innovatieve chips van Nvidia daarop richtte. Het is een benadering die Witt nu van Nvidia verwacht op het gebied van robotica.
Niemand kan het succes van Huang betwisten, ook al heeft Nvidia te maken gehad met felle aanvallen van activisten, faillissementen en verschillende instortingen van de aandelenkoersen. Toch geloven sommigen nog steeds dat geluk een grote rol speelde in de opkomst van Huang. Witt antwoordt: “Als je met je net de zee in gaat en je staat in een deel van de zee waar niemand in staat, en je gooit het net tien of elf jaar lang elke dag in zee, en dan aan het eind vang je de grootste vis die iemand ooit heeft gezien, heb je geluk gehad? Misschien. Maar je hebt jezelf ook in een positie gebracht waarin je zou kunnen wees gelukkig – en jij was de enige die daar stond.”
De pure vastberadenheid die nodig is om dit risiconiveau zo lang vol te houden en te overleven, wordt levendig beschreven door Witt i De denkmachinewaarin Huang wordt afgeschilderd als een dwangmatige workaholic, geobsedeerd door het best verkochte zakenboek Het dilemma van de vernieuwerwaar managementprofessor Clayton Christensen waarschuwt hoe zelfgenoegzame gevestigde exploitanten het slachtoffer kunnen worden van lastige, kleinere concurrenten. Huangs neiging om zijn personeel publiekelijk uit te schelden voor fouten gaat gepaard met een vreemde loyaliteit aan en van hen. (Het feit dat het aandeleninkoopprogramma van Nvidia veel werknemers tot multimiljonairs heeft gemaakt, helpt hen aan de groep te binden.)
Witt ontketende Huangs beroemde humeur een keer, aan het einde van zijn onderzoeksopdracht, toen hij probeerde de zorgen van AI-pioniers over de impact van de technologie op de toekomst van de soort te uiten. Ruim twintig minuten lang viel Huang Witt aan nadat hij vroeg welke nieuwe banen AI zou kunnen creëren. Nvidia was “geen manifestatie van StarTrek‘ raasde de CEO. ‘Het is gewoon een serieuze zaak en ik ben een serieus persoon die gewoon serieus werk doet.’
In de tussentijd maakt Witt graag gebruik van de tools die de klanten van Huang en Nvidia hebben gebouwd. In zijn dankwoord stuurde hij een golf van nerveuze opwinding door een zaal vol traditionele uitgevers met een visie op het boek als een zich steeds verder ontwikkelend, door AI aangedreven project.
In het interview vraagt hij zich af of “het boek zou kunnen reageren op de lezer, de lezer op de een of andere manier in het midden zou kunnen ontmoeten, zou kunnen begrijpen waar de lezer zich in zijn eigen kennis bevindt, en vervolgens, met behulp van AI, een uniek op maat gemaakte tekst zou kunnen genereren die rechtstreeks ingaat op hun zorgen”. In deze wereld “verandert het boek van een statisch gedrukt object naar misschien een dynamischer (product), bijna als een kennisdatabase, en ik kan zelfs de feedback van lezers gebruiken om nieuwe rapportages te maken en de zorgen van lezers te beantwoorden”.
Vreemd genoeg weerspiegelt zijn idee een soortgelijk concept dat Thomas Friedman in 2005 naar voren bracht toen hij werd geïnterviewd de dag nadat hij de eerste FT Book Prize had gewonnen met zijn oproep tot mondialisering. De wereld is plat. Friedman suggereerde dat we voor volgende edities “het boek feitelijk tot een open source-product maken. Zet het gewoon online als Wikipedia en laat mensen er iets aan toevoegen”.
Er zit meer dan een vleugje Huangs zelfgemotiveerde angst in Witts idee: “Ik zag zoveel journalisten achterblijven in het internettijdperk, en zoveel publicaties zijn gedecimeerd in deze verschuiving van klassieke gedrukte distributie naar internet, en ik wil dat zelf niet meemaken”, zegt de auteur. “Ik wil niet verouderd zijn.”
Voor meer informatie over de boekenprijs kunt u terecht op www.ft.com/bookaward
