Liefdadigheidsinstellingen en hulpverleners hebben opgeroepen tot dringende internationale overheidssteun voor de slachtoffers in Zuidoost-Azië dodelijke fraudeverbindingenna een verdomd rapport van Amnesty International.
Aantal overlevenden van cyberscam-boerderijen die berooid en verlaten in de straten van de stad zijn achtergelaten Cambodja en Myanmar is een ‘internationale crisis’, blijkt uit onderzoek dat in januari werd gepubliceerd.
Hulpverleners zeggen dat er niet genoeg humanitaire organisaties zijn die hulp bieden overlevenden van de schijnboerderijenondanks het toenemende aantal buitenlanders dat op straat slaapt en voedsel nodig heeft.
Honderdduizenden mensen van meer dan 50 landen Naar schatting zitten ze vast in grote delen van Cambodja, Myanmar, Laos, de Filippijnen en Maleisië. De meesten worden naar de regio gelokt door de belofte van een goedbetaalde baan, maar doen dat in plaats daarvan over de grenzen heen verhandeld en door criminele bendes tot vissen gedwongen nietsvermoedende slachtoffers hebben geen geld meer. Weigeren betekent het risico lopen op marteling, aanranding of zelfs de dood.
Het onderzoek van Amnesty identificeerde een groeiend aantal getraumatiseerde mensen die vastzaten in Cambodja, dakloos en zonder paspoort of geld, als “een internationale crisis op Cambodjaans grondgebied”.
“We zien niet dat de Cambodjaanse staat slachtofferscreening voor deze personen aanbiedt, of andere steun die je zou verwachten in een situatie als deze: een humanitaire crisis”, zegt Montse Ferrer, de regionale onderzoeksdirecteur van de groep. “En de steun van NGO’s is onvoldoende, vooral in de nasleep van de crisis omvangrijke bezuinigingen op de hulp het afgelopen jaar.”
In Cambodja slapen velen die zijn gevlucht op straat; in Myanmardegenen die door de autoriteiten worden gered, worden wekenlang vastgehouden op parkeerplaatsen, militaire kampen of detentiecentra terwijl ze wachten op verwerking, zegt Amy Miller, directeur van de Zuidoost-Aziatische hulporganisatie Acts of Mercy.
Het afgelopen jaar zijn de regeringen van Thailand en Cambodja, evenals de militaire junta van Myanmar, begonnen met hardhandig optreden tegen de operaties die sinds de Covid-pandemie een vaste waarde langs de grenzen zijn geworden.
meer dan 7.000 mensen werden gered tijdens een operatie in Myanmar afgelopen februari en nog een 2.000 in oktober. Maar als er meer operaties worden gepland, moet er steun beschikbaar zijn voor de duizenden overlevenden die mogelijk fysieke en mentale gezondheidsproblemen hebben, zegt Andrey Sawchenko, vice-president van de International Justice Mission (IJM) voor programma-impact in de Azië-Pacific.
Na 18 maanden opgesloten te hebben gezeten in twee verschillende kampen in Myanmar, werd Felix, 31, uit Ethiopië, vrijgelaten door zijn ontvoerders nadat de 18 uur durende diensten achter een computer een chronisch nierprobleem veroorzaakten waardoor hij gehandicapt raakte.
Felix zei dat de omstandigheden, zonder medische zorg en veelvuldig geweld, ‘helemaal’ waren. “Ze slaan je, ze schoppen je, alles”, zei hij.
Sommige slachtoffers zijn gevlucht, hebben zich verstopt in de dichte jungle en riskeren gevangenneming en dood. Anderen betalen losgeld voor hun vrijlating. Een groeiend aantal wordt gered door lokale NGO’s zoals de in Thailand gevestigde Immanuel Foundation en overheden. Lokale autoriteiten of liefdadigheidsinstellingen werken vervolgens samen met ambassades om het proces te starten om hen terug te sturen naar hun thuisland, maar terwijl ze wachten kan het moeilijk zijn om voedsel of een plek te vinden om te verblijven.
IJM steunde Felix met geld voor voedsel gedurende de twee maanden dat hij in Bangkok wachtte tot hij werd gerepatrieerd. Hij weet niet wat hij anders zou hebben gedaan. “Ze brachten me zelfs naar verschillende medische instellingen om te proberen mijn nier te behandelen”, zei hij. Later moest hij het laten verwijderen.
Kleinere hulpgroepen en lokale opvangcentra zijn overweldigd en ondergefinancierd, zei Miller, en grote hulporganisaties zoals het Rode Kruis zijn er niet bij betrokken. “Er is over de hele linie zeer weinig humanitaire hulp voor deze kwestie”, zei ze.
Agentschappen worden geconfronteerd met uitdagingen als gevolg van ingrijpende bezuinigingen, maar worden ook geconfronteerd met toegangsproblemen in Cambodja en Myanmar, waar strikte regels gelden over de manier waarop internationale groepen kunnen opereren. “Het zou geweldig zijn als er meer humanitaire hulporganisaties, NGO’s en maatschappelijke organisaties actief zouden zijn”, zei Ferrer.
Dit zijn echter niet de enige obstakels voor hulp. Het feit dat de overlevenden betrokken waren bij cybercriminaliteit maakt hen niet tot de ideale begunstigden. “Er bestaat in de hele sector in het algemeen een groot vooroordeel; dat de meeste mensen hen niet zien als slachtoffers van mensenhandel,” zei Miller. Terwijl Thailand beschikt over wat Ferrer een robuuster screeningproces voor slachtoffers noemt dan Cambodja, hebben beide landen slachtoffers gearresteerd. Dit is “een blinde vlek in de categorie humanitaire hulpbronnen”, zei Miller.
In Cambodja zei Ling Li van het EOS Collective, dat zich inzet voor de ondersteuning van overlevenden van de fraude-industrie, dat de Internationale Organisatie voor Migratie van de VN niet in staat was geweest om te helpen bij het bieden van onderdak aan de slachtoffers, omdat het illegaal is om dit te doen zonder een geldig visum. De slachtoffers worden over de grenzen heen verhandeld en beschikken zelden over de juiste papieren.
“Dit roept een serieuze en pijnlijke vraag op. Als internationale instellingen die slachtofferbescherming in hun mandaat hebben, geen bescherming, hulp of zelfs maar een veilige plek kunnen bieden voor overlevenden van mensenhandel, wat is dan hun rol ter plaatse?” zei Li.
Zonder de juiste hulp zouden slachtoffers in de verleiding kunnen komen om terug te keren naar zwendelboerderijen waar ze tenminste onderdak hadden. “Het potentieel om opnieuw betrokken te raken bij dit soort mensenhandel of enige andere vorm van uitbuiting in hun thuisland of waar ze zich ook bevinden, is groot”, zei Miller.
Tomoya Obokata, de speciale VN-rapporteur voor hedendaagse vormen van slavernij, is van mening dat het de verantwoordelijkheid van regeringen moet zijn om veilige huizen en medische en psychologische ondersteuning te bieden voordat slachtoffers naar huis kunnen.
Het probleem, zei Miller, is dat het aantal mensen dat op de vlucht is zo groot is. Ze riep op tot samenwerking tussen regeringen en tot het behandelen van mensen als slachtoffers totdat het tegendeel bewezen is. Obokata stelde voor dat regeringen de opbrengsten van fraude in beslag zouden moeten nemen om groepen in de frontlinie te financieren. “Er is geen excuus voor regeringen om te zeggen dat ze geen middelen hebben”, zei hij.
