Toch is het verhaal van natuurbeschermingswerk bepaald geen verhaal van nederlagen. Hoewel veel experts de Oranjerivier-Karoo volledig hebben afgeschreven, zoals het geval is met veel woestijnlandschappen, werd de ORKCA in 2020 opgericht toen haar leden het potentieel voor herstel erkenden. De unieke ecologie van de regio omvat drie verschillende biomen: de woestijn, de droogste van de biomen; Nama Karoo, gekenmerkt door lage struiken en ruig terrein; en Succulent Karoo, van de wereld alleen droge hotspots voor biodiversiteitHet maakt de Oranjerivier-Karoo tot een ecotoon, een natuurlijk kruispunt en een “katalysator voor evolutie.”
“Als je praat over onderzoek in het uiterste zuiden, in de woestijn, lacht iedereen en vraagt je wat daar is?” zei ORKCA-uitvoerend directeur Nabot Mbeeli. “Als je echt dichtbij het oppervlak gaat kijken, zul je versteld staan van de hoeveelheid leven die er daadwerkelijk is.”
Lokale stammen hebben dit altijd geweten. “Karoo” is afgeleid van het Khoisan-woord dat “land van dorst” betekent. Voor de Nama – de grootste en enige overgebleven groep van de KhoiKhoi-bevolking die nu in de Karas-regio in Namibië leeft – is het landschap veeleisend maar niet hopeloos. Het leven brengt leven voort; en wanneer mensen, planten en dieren in symbiose leven met het levende land, geeft het altijd iets terug. Het Nama-volk vertrouwt op deze wederkerigheid.
“Traditionele genezers zijn voor hun hulpbronnen afhankelijk van inheemse soorten, herders zijn afhankelijk van gezonde grazende ecosystemen, en onze manier van leven wordt gevormd door de balans tussen mens en natuur”, zegt Lizle Jacobs, lid van een lokale Nama-vrouwengroep genaamd de Orange River Queens.
De overvloed van het land was volledig zichtbaar toen we door de verschillende biomen reden, variërend van groene struiken tot roze kwarts tot grindachtig berggebied. De afgelopen jaren is de gezondheid van het land dramatisch verbeterd, zegt Mbeeli. Van bovenaf gezien staan de 395.000 hectare die ORKCA heeft gereserveerd voor natuurbehoud in schril contrast met de omliggende boerengemeenschappen. “Er is gras zo hoog en zo dik als je heup, omdat het gebied geen veedruk heeft gehad; het mag nu al vijf jaar rusten”, zei Mbeeli. “Het verschil is verbazingwekkend.”
