Het was meer dan verontrustend om de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken zondag te horen klinken als de Oekraïense president Volodymyr Zelensky rond 2022. Maar dat was de vergelijking die meteen in me opkwam toen Abbas Araghchi verteld George Stephanopoulos over “This Week” van ABC: “Wat de Verenigde Staten doen is een daad van agressie. Wat wij doen is een daad van zelfverdediging. Er zijn enorme verschillen tussen de twee.”
Het enige wat je hoeft te doen is de VS vervangen door Rusland en het is maar al te duidelijk wie en wat we zijn geworden. Een agressornatie die mensen doodt op Caribische vissersboten zonder bewijs of eerlijk proces. Het neemt de Venezolaanse president gevangen en zet hem af, en maakt vervolgens aanspraak op de Venezolaanse olie. Het vermoordt de hoogste leider van Iran, ayatollah Ali Khamenei, en veroorzaakte vergeldingsaanvallen vanuit Iran in het hele Midden-Oosten.
Er zijn uiteraard verschillen. Toen Vladimir Poetin Oekraïne binnenviel en de oorlog begon die nog steeds woedt, richtte hij zich op de democratisch gekozen leider van een soevereine natie met de bedoeling grondgebied te veroveren en een Russische marionet aan de top te installeren. Daarentegen schakelde president Trump een theocratische dictator uit die in januari zijn veiligheidstroepen vroeg de massaprotesten tegen hem neer te slaan met dodelijke krachtwat tot duizenden doden leidt.
En toch. Trump begon deze oorlog met geen constitutionele bevoegdheid. De stroom het verklaren van de oorlog of het toestaan van het gebruik van geweld ligt bij het Congres, tenzij Amerika dat ook heeft gedaan de aanvalhet moet van tevoren worden gedaan. Evenmin heeft Trump enig consistent of overtuigend bewijs geleverd over de nucleaire capaciteit van Iran – een vermeende reden voor deze verkiezingsoorlog. En hij heeft het aangepakt met weinig schijnbare zorg voor het leven en de gevolgen die dat tot nu toe met zich meebrengt scoort van kinderen en andere burgers die in Iran zijn omgekomen; Amerikaanse militaire slachtoffers, waaronder zes doden; En Iraanse aanval van ten minste tien landen: Israël, Jordanië, Saoedi-Arabië, Bahrein, Irak, Qatar, Koeweit, Verenigde Arabische Emiraten, Cyprus en Oman.
Toen Trump suggereerde in a kort adres tegen de natie vrijdag dat er Amerikaanse doden en slachtoffers zouden kunnen vallen, klonken zijn woorden wijs en leeg. ‘Het gebeurt vaak in oorlog’, zei hij. “Maar dat doen we nu niet. We doen het voor de toekomst.”
De toekomst? Welke toekomst? Velen van ons herinneren zich de grandioze ideeën van president George W. Bush over het exporteren van de democratie naar Afghanistan en Irak. De ‘toekomst’ van Trump lijkt meer op een terugkeer naar de eeuwige oorlogen en mislukkingen uit het verleden. Precies wat de “America First”-kandidaat heeft beloofde te vermijden in zijn winnende campagnes in 2016 en 2024.
Herinner jij je de groene zone nog? De Amerikaanse beschermde zone in Bagdad tijdens de oorlog in Irak? Nu is het de site van de Amerikaanse ambassade, en afgelopen weekend ook de site van pro-Iraanse demonstranten – sommigen zwaaien met vlaggen van gewapende pro-Iraanse groepen, sommigen gooien stenen – stuitten op traangas toen ze probeerden de ambassade te bestormen.
Alleen al de woorden ‘Groene Zone’ zijn een deprimerende herinnering aan lessen die te veel van onze leiders nooit leren. Irak was een ongelukkig ongeluk, opnieuw een verkiezingsoorlog, opnieuw een oorlog gebaseerd op verkeerde aannames over wapens – in het geval van 2003 bestond Irak niet. winkels van chemische en biologische massavernietigingswapens; nu een nucleair programma dat terecht altijd gevaarlijk lijkt. En helaas nog meer, Bush begon de oorlog in Irak terwijl ze nog aan het begin stonden van wat één zou worden 20 jaar oorlog in Afghanistan na de terroristische aanslagen van 11 september 2001 op het World Trade Center en het Pentagon.
Afghanistan was een theocratie die werd gecontroleerd door de extremistische Taliban. Bush & Co. besloten niet alleen de kampen te bombarderen waar de Taliban terroristen trainden. Ze besloten Afghanistan te bezetten en te proberen het land naar de moderne tijd te slepen, compleet met gelijke rechten voor meisjes en vrouwen. Was het niet prachtig om dat te geloven? En naïef, vooral na de Sovjet-Unie gebruikt Tien jaar lang in Afghanistan gevochten om de communistische bondgenoten de leiding te geven, voordat de troepen in 1989 wegens mislukking werden teruggetrokken.
Een van de meest verwoestende documenten die ik heb gezien was een rapport uit 2020 van het ministerie van Buitenlandse Zaken over mensenrechtenschendingen in Afghanistan. Het was 19 jaar nadat we de eerste bommen op de Taliban hadden laten vallen en onze zoektocht begonnen om Afghanistan om te vormen tot een land van de 21e eeuw waar meisjes naar school konden gaan en opgroeiden om een baan te krijgen, zich kandidaat konden stellen en konden dragen wat ze maar wilden.
Naast de rauwe wreedheid van de Taliban tegen vrouwen, heb ik dat ook gedaan schreef in 2021 citeerde het rapport de onrechtvaardigheid, nalatigheid en wreedheid van lokale overheden en instanties: “Vrouwen worden gevangengezet omdat ze aangaven slachtoffer te zijn van misdaden of op verzoek van familieleden of als proxy’s voor mannelijke familieleden die veroordeeld zijn voor misdaden.” En de onvermijdelijke, sombere conclusie: hoe lang Amerika ook bleef, we konden ‘een land niet voor zijn eigen vrouwen laten zorgen’. Alleen Afghanistan zou dat kunnen doen.
Als de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken zondag juist heeft benadrukt dat er opvolgers zullen zijn voor het Khamenei-regime en de continuïteit van de Islamitische Republiek, hoopt Trump dat coöpteren de sequels die hij in Venezuela maakte met zijn nieuwe beste vriend Delcy Rodriguez? Als de Iraanse dissidenten (een deel van de bevolking, maar niet de hele bevolking) er op miraculeuze wijze in slagen zich te organiseren en vooruitgang te boeken, zullen ze dan geld of troepen van Trump krijgen? Of wil hij gewoon Iraanse olie?
Helaas voor hen zal onze president hoogstwaarschijnlijk, zoals gewoonlijk, tot de conclusie komen dat macht het allerbelangrijkste is, en hij zal deals sluiten met iedereen die die macht heeft – of het nu socialisten in Venezuela, autocraten in Iran of Poetin in Rusland zijn.
Jill Lawrence is journalist en auteur van “The Art of the Political Deal: How Congress Beat the Odds and Brak Through Gridlock.” Blauwe lucht: @jilldlawrence
