In het rariteitenoeuvre van Noel Coward is ‘Fallen Angels’ geen ‘The Vortex’. Dit laatste stuk was het eerste grote succes van de toneelschrijver op het podium en ging in 1924 in première. Het behandelde controversiële onderwerpen als drugsverslaving, vrouwelijke promiscuïteit en incest. “Fallen Angels” opende een jaar later, en hoewel Coward het illegale seksthema hergebruikte, deed hij dat met een veel lichtere toets en met veel minder succes.
Oké, de karakters van Julia en Jane in ‘Fallen Angels’ zijn niet bepaald de afgematte rokkenjagende rue Florence die een stel jongere mannen naar bed brengt om haar eigen snel verdwijnende jeugd in ‘The Vortex’ vast te houden. Julia en Jane hadden elk slechts één seksrelatie voor het huwelijk voordat ze trouwden. Wat het voor de Britse censuur in 1925 schokkend maakte, is dat beide vrouwen er vrij openhartig over praten (maar niet tegen hun respectieve echtgenoten), en dat Julia en Jane tegelijkertijd dezelfde Franse minnaar deelden in het libertijnse Italië. Even riskant, ze overwegen nu om deze zaken nieuw leven in te blazen met dezelfde Gallische hengst, ondanks dat ze getrouwd zijn met saaie Engelsen van wie ze wel houden, maar niet zoveel van houden.
“Fallen Angels” ging zondag in première in het Todd Haimes Theatre in Roundabout, en deze nieuwe productie lijkt op een nieuwe Broadway-revival van een Coward-zeldzaamheid. In 1999 beleefde “Waiting in the Wings” zijn première op Broadway, ondanks het feit dat Coward het bijna veertig jaar eerder schreef. De komedie die zich afspeelt in een verpleeghuis bereikte eindelijk het podium in New York met “revisies” van Jeremy Sams. De nieuwe revival van “Fallen Angels” bevat ook “aanvullend materiaal” van Claudia Shear, die waarschijnlijk ook wat montagewerk heeft gedaan, aangezien de komedie in drie bedrijven nu slechts 90 minuten duurt zonder pauze.
De grote vraag: moet iemand ooit ‘Private Lives’ of ‘Current Laughter’ herschrijven of herzien?
Zelfs bij de zeer on-Coward-achtige lengte van 90 minuten duurt het ongeveer een half uur voordat deze productie van ‘Fallen Angels’, onder leiding van Scott Ellis, een echt komisch vuur aansteekt in wat ooit het eerste bedrijf van het stuk was. Als het eindelijk ontbrandt, zijn Jane van Rose Byrne en Julia van Kelli O’Hara niet blij met wat ze zeggen. In plaats daarvan moeten ze dronken worden.
Hoe dronken?
Denk aan Lucille Ball in de beroemde aflevering ‘Vitameatavegamin’ van ‘I Love Lucy’. Byrne en O’Hara blijken goddelijk fysieke komieken te zijn. Ze nemen geweldige pratfalls, glijden van stoelen en op het oosterse tapijt, struikelen over tafelpoten en botsen zelfs over elkaars uitstapjes op het podium. Zoals zij plezier hebben, heeft het publiek dat ook.
Byrne en O’Hara vormen een goed komisch team, maar geen geweldig team. In tegenstelling tot Lucille Ball en Vivian Vance hebben ze nog niet besloten wie de alfastrip is en wie de bèta, en hun twee zeer hoge sopranen lijken te veel op elkaar, waardoor de eerste 30 minuten een schreeuwerige wedstrijd worden.
De uitgebreide dronken scène is eigenlijk wat er overblijft van het originele tweede bedrijf. Nuchter, O’Hara en Byrne zijn veel minder grappig in wat er overblijft van het derde bedrijf, hoewel de onverwachte verschijning van Byrne’s zeer gegolfde pruik (door David Brian Brown en Victoria Tinsman) – heeft ze gisteravond wel of niet met de Franse minnaar doorgebracht? – brengt het huis naar beneden.
Julia en Jane zijn eerlijk over het feit dat ze niet langer van hun respectievelijke echtgenoten houden (Christopher Fitzgerald en Aasif Mandvi, beiden opmerkelijk terughoudend). In een van de behendigste aanrakingen van Coward zijn het de twee mannen en de twee vrouwen die hier het echte stel vormen, omdat ze genoeg om elkaar geven om nog steeds ruzie te maken.
De laatste 30 minuten van deze “Fallen Angels” lijken ongeveer net zo flauw als de eerste 30, terwijl de Franse minnaar die te hulp schiet een verrassingsbezoek brengt in de vorm van Mark Consuelos van de talkshow “Live! with Kelly and Mark”. Gezien de manier waarop Coward “Fallen Angels” heeft geschreven (of Claudia Shear het heeft herschreven), is het twijfelachtig waar de oude minnaar ooit zal verschijnen. Consuelos die op het laatste moment verschijnt voor zijn cameo is bijna net zo heerlijk cheesy als de hele dronken scène.
Het is niet Noel Coward, maar het is erg leuk.
