Wanneer Emerald Fennell’s “Wuthering Heights” volgend jaar in de bioscoop verschijnt (vlak voor Valentijnsdag) zal het de 16e keer zijn dat Emily Brontë’s gotische romance verfilmd wordt. Ook voor de televisie, het toneel (als toneelstuk, musical, En een opera), een graphic novel, en heer weet wat nog meer sinds de publicatie ervan in 1847. De beroemdste versie van “Wuthering Heights” tot nu toe is ongetwijfeld William Wyler’s film uit 1939 met Laurence Olivier en Merle Oberon in de hoofdroldie door de geniale scenarioschrijvers Charles MacArthur, Ben Hecht en John Huston werd omgezet in een klassieke Hollywood-romance. Gezien de aanzienlijke weglatingen in het plot is dit een van die filmaanpassingen die studenten in de problemen zal brengen met hun leraren Engels, maar ach, ze zullen tenminste een klassiek stukje cinema te zien krijgen met opschepperige cinematografie van de grote Gregg Toland.
Waarom blijven artiesten “Wuthering Heights” opnieuw bezoeken? Het is een domper van een roman met twee vreselijk irritante hoofdpersonen. Maar het is zo overdreven dat het, als het correct wordt gegoten (of heroverwogen door een schrijver met een unieke kijk op het boek), echt zou kunnen werken als een lijfjes-ripper. Of je kunt het spelen zoals regisseur Andrea Arnold in 2011 deed met sterren Kaya Scodelario en James Howson, waardoor de roman veranderde in een door regen vervormde saga van gemartelde, ronduit wrede passie.
Je hebt geen tekort aan opties als het gaat om ‘Wuthering Heights’, maar terwijl je wacht om Margot Robbie en Jacob Elordi te zien opduiken als Cathy en Heathcliff, wil je misschien de tweedelige tv-versie uit 2009 bekijken met Tom Hardy als de gekwelde hoofdrolspeler.
Hardy creëerde Heathcliff voor Wuthering Heights uit 2009
Het scenario uit 2009 van ‘Wuthering Heights’ van regisseur Coky Giedroyc en schrijver Peter Bowker, gemaakt voor het Britse ITV-netwerk, werd lichtelijk schouderophalend ontvangen, maar zou zestien jaar later rijp kunnen zijn voor herevaluatie, al was het maar vanwege de prestaties van Hardy. In zijn recensie van The Guardiancriticus Kathryn Flett uitte haar frustratie over de omslag van de roman van ‘gek’ naar ‘saai’ (een structurele fout die in de film van Wyler werd gecorrigeerd), en noemde het terecht een ‘quasi-romantiek’. Deze kwaliteiten maken het onmogelijk om een werkelijk getrouwe film te maken gebaseerd op “Wuthering Heights” – of op zijn minst een film die draaglijk zou zijn.
Toch kan Hardy zo ongeveer alles kijkbaar maken, en als je vastbesloten bent om in te gaan tegen Brontë’s weergave van Heathcliff als ‘donkerhuidig’, krijg je een opwindend optreden van een van onze beste acteurs (die een voorliefde heeft om in rollen te verdwijnen). Volgens Flett wordt zijn ‘smeulende stoïcisme’ mooi aangevuld door co-ster Charlotte Riley (die later Hardy’s echte partner werd en al snel verschijnt in Travis Knight’s live-action film ‘Masters of the Universe’), terwijl het ondersteuningsgieten aan de gang is. Deze vertolking lost het probleem van de moeilijke tweede helft van het boek misschien niet op, maar voor zover ik heb gezien (en ik heb niet elke ‘Wuthering Heights’-verfilming gezien), hebben alleen Wyler en Arnold dat trucje voor elkaar gekregen.
Hoe dan ook, als je je ontroerd voelt door de geest van Hardy na het bekijken van alle 142 minuten van deze ‘Wuthering Heights’, raad ik je aan om van genre te wisselen en hem te bekijken in de crimineel onderschatte misdaadthriller uit 2014, ‘The Drop’. Er is niets mis met die film en hij is nog nooit zo goed geweest.
